Caput V. De originalis peccati corruptione

1. Rost lapsum primi parentis dicenda sunt aliqua de traductione peccati originalis. Circa quod primo . Secundum Augst.; vide supra pag. 77, notam !. considerandus est modus corruptonis, secundo modus truductionis, Vertio modus curationis.

2. Modus autein, quo. genus humanam per. originale peccatum corrumpitur, hic est. Nam quilibet per concubitum generatus nascitur natura fi/tus trae, quia privatus rectitudine originalis iustitiae; propter cuius absentiam inceurrimus quantum ad antmaji. quadruplicem poenam, scilicet infirmitatem, iqnorantiain, malitiam et concupiscentiam ;. quae. quatuor. inflicta sunt propter originale peccatum; «quas sane poenas spirituales comitatur in corpore multiplex poenalitas, multiplex defectus, multiplex labor, multiplex morbus et multiplex dolor. Ad has poenas subsequitur poena snorti3 el incinerationis, poena caren(iae visionis Dei et amissionis gloriae caelestis, uon solum in «adultis, verum etiam in parvulis non baptizatis; qui quidem parvuli « poena initissima » inter ceteros puniuntur, quia solam poenam damni habent sine poena sensus.

3. Ratio autem ad intelligentiam praedictorum haec est: quia, cum primum principium omnia agat a se et secundum se et propter se; necesse est, ipsum esse optimumm et rectissimum, ac per hoe piissimum et justissimum ; et inde est, quod universae viae eius qmisericordia et veritas sive iudicium. Si autem Deus a principio hominem in tantis miseriis condidisset, nec pietas esset nec iustitia, quod scilicet tanta opus suum opprimeret misería, nulla praecedente culpa. Similiter, si tantis miseriis repleret nos vel repleri permitteret sine culpa, nec pie nec iuste gubernaret nos divina providentia. Si igitur certissimum est, primum principium et in producendo et In. providendo rectissimum ct clementissimum esse; necesse est, quod taliter genus humanum fecerit, ut a principio nulla esset in eo nec culpa nec miseria; necesse est etiam, quod taliter. administret, ut non permittat in nobis esse miserium nisi propter aliquam culpam praeambulam. Quoniam igitur certissimum est, quod a nostra origine multiplicem contrahimus miseriam poenae; certum est, quod omnes nascimur natura filii irae, ac. per hoc privati rectitudine originalis iustitiae, quam privationem vocamus culpam originalem

4. Et quia omnis cu/pa dicit recessum a bono incommutabili et accessum ad bonum eommutabile; et recedere a bono incommutabili est recedere a summa virtute, veritate et bonitate; accedere autem ad bonum commutabile est plus debito tendere in illud per amorem: hinc est, quod perdens originalem iustitiam incurrit. infirmitatem, ignorantiam, malitiam et. concupiscentiam. |

5. Rursus, quia deserens. bonum incommutabile propter bonum commutabile efficitur indignus utroque: hinc est, quod ratione carentiae originalis iustitiae perdit anima quietem temporalem in corpore per multiplicem corruptionem et mortem, ct tandem sepa- ratur a visione lucis aeternae, amittendo /e/icitatem gloriae tam iu anima quam in corpore.

6. Postremo, quia carentia huius iustitiae in nascentibus non est per motum voluntatis propriae nec per actualem delectationem; hinc est, quod originali peccato non debetur post hanc vitain poena sensus in gehenna, pro eo quod non supra condignum, sed citra punit divina iustitia, quam semper comitatur. superabundans misericordia. — Hoc credendum est sensisse beatum Augustinum, licet verba eius exterius propter detestationem erroris Pelagianorum, qui aliqualem felicitatem eis concedebant, aliud sonare videantur. Ut. enim eos reduceret ad medium, abundantius declinavit ad. extremuimn.