Epistola CCXLII. Bossuetus ad Cardinalem Noris. 3 Septembris 1696

Redit ad te nepos meus, eminentissime Cardinalis, non jam à me, sed ab illustrissimo archiepiscopo Parisiensi, amico meo singulari jussus, qui in doctas manus tuas ejusdem praesulis Constitutionem¹ deferat, te sanè dignissimam. Et ille quidem christianam commendat gratiam; tu ejusdem gratiae defensor intrepidus, nomen tuum posteris commendasti. Ille Augustinum meritis extollit laudibus, tu parentem tuum ab adversariorum intemperiis pari facundiâ ac doctrinae gloriâ vindicasti ; ejus discipulos ac fortissimos gratiae defensores, Joannem Maxentium (b) sociosque ab Eutychianismi labe purgatos, orbi christiano puros et integros reddidisti. Quid verò est postremà Apologiâ tuâ, quam tuo munere accepi;quid, inquam, est, eminentissime Cardinalis, et elegantiâ jucundius, et eruditione praestantius, et omni litterarum genere ornatius? Quidquid ex antiquâ historiâ tangis, mirum in modum illustras. Patribus inserendus, Patrum locos excutis reconditissimos ; omnia circumspicis, retegis, ornas, lectoremque tuî cupientissimum facis. Tuere, doctissime Cardinalis, episcopos Gallicanos pro verâ Augustini theologiâ, pro morali disciplinâ, pro antiquitatis honore tuis jam auspiciis acriter certaturos ; meque tuâ benevolentiâ honestatum velis, Eminentiae tuae addictissimum et obsequentissimum.