Epistola Ccxlviil. Cardinalis de Aguirre ad Bossuetum. Romaæ, die 26 septembris 1697

Quô saepiùs ad me scribas aut rescribas, eô libentiùs litteras tuas accipio. Hoc ipsum mihi contigit. acceptis nuper iis quas dedisti vicesimâ die Augusti, traditas per manus domni archidia-coni nepotis tui ex fratre. Ejus eruditionem singularem, praesertim in rébus sacris, et disciplina ecclesiasticâ, et doctrinà morum saniore à te modo testatam nullus dubito qualem asseris, nec de-spero me insuper experimento aliquo probaturum, antequàm ipse in Galliam redeat. Félix ille qui patruum, pastorem, et magistrum in doctrinà etmoribus talem nactus est, qui quotidiè ecclesiam suam Meldensem imô et catholicam quanta est, aureis suis scriptis munit et illustrât adversùs heterodoxos et errores quosque.

Haec dùm suggero, aut dicto amanuensi meo, ingentem laetitiam cordis vix cohibere possum, dùm audio novissimè hue pervenisse nuntiumexpressum, ut vocant, al Sanctissimum de pace universali tandiù desiderata, et jam initâ in orbe christiano. Ità certè optabam, et precabantur omnes pii, omnes boni atque aequi amantes, cujuscumque nationis sint. Qualescumque orationes meae ac meorumad Dominum, qualiacumque officia erga principes et primos Catholicæ Majestatis ministros saepiùs litteris consignata, et à me nominatim subscripta, eô collimabant. Novit ille qui scrutatur hominum corda, et tôt piorum ac miserorum preces irritas manere non est passus. Laetare mecum, vir clarissime, de pace istà ; et simul cum aliis gravissimis praesulibus celeberrimae Ecclesiae Gallicanae, praesertim Rhemensi, Parisiensi, Aurelianensi et Abrincensi, quos identidem à te salutatos velim oomine meo ; cura et exhortare, ut pax ista solida et secura sit, nec ad horam aut diemtantùmdurans, instar hortorum Adonidis, uti olim Plato loquebatur. Sanctissimus Pontifex hoc ipsum optabat, et assiduè atque ardenter precabatur, quà scripto, quà verbo, quà orationibus privatis et publicis. Grates itaque referamus Deo nostro, qui tôt caedibus, discordiis et desolationibus provinciarum et urbium optatum finem imposuit. Nec plura in singulari licet exprimere hoc loco, cùm notifia nuperrimè ingressa Urbem sit adhucvaga, nec satis distincta; praesertim cùm hoc ipso vespere opus sit mittendi epistolam istam ad cursorem Gallicum, post paucas horas egressurum. Te Deus intereà, illustrissime Autistes, bene valentem atque incolumem servet.