Articulus 4
De gloriosissima illa processione qua sponsam Matrem sponsus Filius ad æternales cœlestesque nuptias introduxit.
QUÆ est ista quæ ascendit de deserto, deliciis affluens, innixa super dilectum suum ? Indubitanter credimus, o Deifera virgo, o mulierum pulcherrima, o Maria Christifera, felicissimam tuam animam ab immaculato tuo corpore emigrantem, in ulnis mox Unigeniti tui dulcissimi esse susceptam. Denique et eumdem tuum dilectum, et cum ipso Sanctorum millia, tibi tanquam reginæ cœli, tanquam salvatrici mundi, tanquam Matri Dei, reverentissime advenisse et decentissime occurrisse, et lætantissime in Sancta Sanctorum, in uranicum te palatium introduxisse, certissime veraciterque fatemur.1 Tunc, o Domina, viderunt te filiæ Sion beatissimamque prædicaverunt, et reginæ laudaverunt te. Præterea, sicut dies verni, circumdabant te flores rosarum et lilia convallium. Porro, videntes te alii Filio sponso innixam, gracilem nimis et incomparabiliter pulchram, præ admiratione sciscitantes : Quæ est (inquiunt) ista quæ ascendit per desertum sicut virgula fumi ex aromatibus myrrhæ et thuris, et universi pulveris pigmentarii ?
Tibi itaque, o Domina, ascendenti omnis applaudit cœlestis exercitus. Lætanter te amplectuntur angelicæ mentes, per quam sedium suarum sunt reparatæ ruinæ. Jucundantur in tuo adventu Patriarchæ felices, in cujus germine et ipsi et omne eorum semen, omnisque insuper plebs, benedictionem se adepta congaudent. Te venientem salutant veneranturque Prophetæ : quippe quam tam a longe totiesque prædixerunt, atque per quam fideles inventi sunt. Te proinde athletæ Christi fortissimi, tanquam archimartyrem et martyrii quoque præclarissimum jubar, ascendentem glorificant. Præterea confessores sancti te vitæ exemplum ac justitiæ normam universæque regulam perfectionis exaltant. Demum adducuntur Regi virgines post eam, et omnis cœlestis exercitus Mariæ tanquam Dei sui Matri præclarissimæ occurrit, concinit et jubilat; sicque cum inenarrabili gaudio supermundanos thalamos intrat, illicque cum infinitæ sponso lætitiæ sine fine perseverat.
Footnotes
-
Cant. viii, 1. ↩
Chapter 103 of 110