Capitulum 4

Quod matutina solennitas non antiqua traditione statuta sit, sed nostro tempore pro causa sit adinventa.

SCIENDUM tamen hanc Matutinam, scilicet Primam, quæ nunc observatur in occidentalibus maxime regionibus, nostro tempore atque in nostro primitus institutam cœnobio, ubi Dominus noster Jesus Christus natus de Virgine dignatus est suscipere incrementa humanæ infantiæ, et nostram adhuc teneram et lactentem in religione infantiam sua gratia confirmavit. Matutinali enim solennitate seu laude cum quotidianis vigiliis pariter consummata, quæ in Galliæ monasteriis solet persolvi, post modicum temporis intervallum, nocturnis psalmis orationibusque completis, reliquas horas repausationi corporis invenimus deputatas a majoribus nostris usque ad tempus nostrum. Verum quum hac indulgentia negligentiores quique abutentes somnum nimis protraherent (quippe quos de stratis suis consurgere ante tertiam horam aut cellam exire, nulla necessitas conventionis seu congregationis alicujus invitaret), et somni nimietate torperent cum detrimento seu minoratione operis manualis, etiam ipso die quo oportebat certis officiis inhærere, sicque torperent in his præsertim diebus in quibus onerosior lassitudo generabatur observantibus vigilias a vespertinis horis usque ad vicinam auroram; querimonia quorumdam Fratrum spiritu ibi ferventium, quibus negligentia ista valde displicuit, est delata ad seniores. A quibus tunc longo consilio et sollicita consultatione decretum est, ut dormitione concessa fessis corporibus usque ad ortum solis, quando sine impedimento posset lectio fieri aut opus manuale assumi, suscitati post hæc de stratis suis consurgerent propter observantiam religionis istius; decantatisque tribus psalmis et orationibus secundum modum antiquitus institutum in observatione Tertiæ, Sextæ, et Nonæ, exemplo trinæ orationis et confessionis Danielis prophetæ, ex tunc æquali moderamine facerent finem somno et exordium operi suo.

Qui modus quamvis videatur ex occasione prætacta inventus, et pro causa prædicta recenter statutus, tamen manifestissime supplet ad litteram numerum illum quem beatus David designat, dicendo, Septies in die laudem dixi tibi super judicia justitiæ tuæ:¹ quanquam spiritualem quoque habeat intellectum numerus ille. Hac namque observatione Primæ adjecta, septies in die ad Dei obsequium convenientes, septies in ea laudes dicimus Deo.

Denique quum hic idem modus de oriente procedens, fuerit usque ad loca hæc utilissime propagatus, videtur nequaquam admissus nunc in quibusdam monasteriis orientis, quæ antiquissimas Patrum regulas violari nullatenus patiuntur.

Footnotes

1. Ps. cxviii, 164. ↩