Sectio 8, art. 5: UTRUM SACERDOTIUM CHRISTI

FUERIT SECUNDUM ORDINEM SEU RITUM MELCHISEDECH

Res]>o*isio affirmativa babetur ex Ps. 109, 4: « Tu es sacerdos in astemuni secundum ordinem Melcbisedech ». Item Hebr. v fi 10vi, 20; vn, 1, 10, 11, 15, 17. ' ' ' '

Senstis est quod sacerdos Melchisedecb fuit specialis figura Cbri- «ti sacerdotis, quam alii sacerdotes veteris Iegis.

Et Loc quadrnpliciter : 1» Quia Melchisedech obtulit panem et vinum (Gen. xIV 18)

,,ves.et bov,'s 111 Aaron; Cbristus autem in Ccena obtulit corpus «t sanguinem suun. s„b spcciebus panis et vini.

' 8«d U-xtUH lntv Boeifl OOO e« authenticu«. pf. leonliu.ni.

DE CHRISTO RELATE AD PATRBM

2° Quia Melchisedech introducitur in S. Scriptura (Gen., loc^ cit.) « sine patre, siue matre, sine genealogia, neque initium dierum,. neque (inem vita> habens», id est uon indicantur parentes ejus contra morem S. Scripturje; in hoc reprcesentat sacerdotium aeternum Christi, qui in terris est sine patre, et in ccelis sine matre.

3° Quia Melchisedecli, acceptis decimis ab Abrahamo, ut superior, benedixit ipsi et sacerdotibus legalibus veteris legis, sic figurabat superioritatem sacerdotii Christi supra sacerdotium legale.

4° Melchisedech idem sonat ac rex justitije et pacis. Christus autem fuit rex justitise et pacis.

Hsec sufliciunt quoad sacerdotium Christi, retinendum est quod non potest esse magis perfectum, quia, sacerdos non potest magis uniri Deo, victima?, et populo.

Cf. infra III*, q. 48, a. 3, de Sacrificio Crucis, et q. 83, de Sacrificio Missse.

DE CONVENIENTIBUS CHRISTO SECUMDUM HABITUDINEM PATRIS AD IPSUM

QU^STIO XXIll

DE ADOPTIONE CHRISTI

Haac qxieestio instituitur ad confutationem hajresis Adoptianorum. qui, secundum vias Nestorianismi, dixerunt sseculo vm quod Clni stus, ut liomo, est lilius adoptivus Patris.

DeQnitum est ab Ecclesia quod Homo Christus est Filius Dei unicus et naturalis (Denz., 2, 143, 1460) ; nullo modo adoptivus (299, 309 sq., 344, 462, 3007). Insuper declaratum est quod Christus servus non est nisi allegorice propter obedientiam (310, 313); non est Filius Spiritus Sancti (282), sed vere filius Marise Virginis (20, 422). Imo habet duas nativitates, seternam ut Deus, et temporalem ut homa (257, 290, 344) non vero duas filiationes, nec filiationem adoptivan: respectu D-ei Patris, nec relationem realem filiationis respectu B. Ma ria) Virgiais.

Principales definitiones suut sequentes (cf. Denz., 309-314): Div erroribus Adoptianorum (ann. 794). Rejicitur ut hseresis hsec affir matio quod Christus ut homo est filius adoptivus Patris (in Conc. , Francofordensi, a. 794, in Concil. Forojuliensi, a. 795, n. 3007). Hoc nirsus dicltur in II Concil. Lugdunensi (Denz., 462).

Occasione hujusce erroris, sanctus Thomas longius exponit quid sit adopti» divina, quam in tractatu de gratia, quamvis fundamenta doctrinsB de adoptione divina sint in ipso tract. de gratia exposita.

Akt. I. — UTRUM DEO CONVENIAT FILIOS ADOPTARE

Status qujestionis. — Videtur quod non quia nullus adoptat nisi extraneam personam, et nulla persona est extranea Deo.

Respondetur tamen affirmative, secundum Ep. ad Ephes., i, 5: « Prasdeatiuavit nos in adoptionem filiorum».

Uatio tbeologica. est : Adoptare est admittere aliquem ad participationem su» hsereditatis, ita homo dives adoptat filium pauperis. \ii|iii couvenieus est quod Deus ex infinita bonitate sua admittat i icaturas suas intellectuales ad paiticipationem suae haereditatis, qiiui est ipsius Dci froltlo. Deus enim est dives et beatus, in quantnm 'wips.) fruitur. fcrgo Dco convenit lllios adoptare.

3GS

DB HABITUDINEM PATItlS AD CHRISTOM

Notandum est quod ex sola ratione non potest apodictice probari possibilitas hujusce adoptionis; hoc esset probare possibilitateni gratias, qtue essentialiter supernaturalis est ut participatio divinaa natura? seu vitse intimee Dei, et igitur superat spheram veritatum ex sola ratione demonstrabilium.

Sed, posita Eevelatione, convenientia adoptionis manifestatur ex infiuita Dei bonitate. Possibilitas ejus non potest nec probari, nec iniprobari, sed suadetur et sola fide firmiter tenetur.

□ubium In quo differt adoptio divina ab adoptione hu- ntana? Cf. in fine corporis articuli.

Respondetur : Disparitas est quod homo adoptando aliquem v.g. filium pauperis, non facit eum idoueum ad suam hsereditatem, sed idoneum supponit, ac ut talem eligit adoptaudo. E contrario Deus homiuem quem adoptat, idoneum facit per gratise munus ad suam heereditatem. TJnde adoptio divina valde superior est adoptione uumana, et multo magis realis, elevat enira ad superiorem ordinem vitse divinse, et procedit ab amore increato qui est effectivus, productivus gratiaj; et regenerat animam, ita ut liiius adoptivus dicatur in Prologo Joannis « ex Deo natus», non quidem secundum naturam ut Filius unigeuitus, sed secundum gratiam, id est regeueratur spiri-* tualiter per gratiam infusam.

Dubium 2um : In quo differt filiatio adoptiva a filiatione naturali.

Filiatio uaturalis est relatio quse convenit alicui quatenus es vi sua3 originis recipit naturam generantis, vel eamdem numero ut in divinis, vel specie ut in creatis; unde fundamentaliter sumpta dicitur « origo viventis a vivente in similitudine natura?», cf. I", q. 27, a. 2. Sic fundamentum filiationis naturalis est geueratio passiva.

Filiatio adoptiva est imitatio secundum quid filiationis naturalis, in quautum ille qui adoptatur accipit ab adoptante non suam naturam, sed jus ad ha?reditatem ac si esset verus filius. TJnde communiter definitur adoptio a jurisperitis et a theologis: « Gratuita et liberalis assumptio personse extranea; ad luereditateni ».

Confirmatur responsio ex solutione objectionum articuli :

Ad Jum : « Uomo in sua natura consideratus non est extraneus a Deo, quantum ad bona naturalia quaj recepit; est tamen extraneus, quautum ad bona gratiae et gloria? » quia haec non habet naturaliter, sed solum per adoptionem.

Ad 2am : Filiatio adoptiva est participata similitudo filiationis divinte uaturalis, unde dicitur ad Rom., vm, 29: « Prajdestinavit nos conformes fieri imaginis Filii sui ». Id est : sicut Filius Dei unigenitus accepit ab seterno totam naturam divinam a Patre suo ; filius adoptivus accipit in tempore participationem divinte natura?.

Ad S"™: « Bona spiritualia possunt simul a pluribus possideri non autem bona corporalia. Unde hajreditas corporalis non recipitai* nisi post mortem patris; dum haereditatem spiritualem simul oiiuios ex [Qtegro accipiunt, sine detrinicnto Patris seinpcr vivcntis».

CHRISTUS NON EST FILIUS ADOPTIVUS PATKIS