Sectio 6, art. 6: UTRUM FORMA CONSECRATIONIS PANIS CONSEQUATUR

SUUM EFFECTUM ANTEQUAM PERFICIATUR FORMA CONSECRA-

TIONIS VINI

Bespondetur affirmative. Hoc requiritur quia in hac formula est verbum prwsentis temporis et non futuri. Non dicitur: Hoc erit corpus meum, sed « hoc est corpus meum », unde, ut ha?c propositio sit vera, oportet rem significatam statim adesse.

Insuper secundum ritum Ecclesiae, statim post prolationem verborum corpus Christi adoratur.

DB K.UIS VKRITATK KT KFFICACIA

Ad lum : Per secundam consecrationem, rursus corpus Christi fit praesens, non vi verborum, sed concomitanter.

Ad 2um: Eucharistia remanet sacramentum perfectione unum, ratione finis, sicut cibus et potus faciunt unam refectionem corporalem, ut supra dictum q. 73, a. 2.

Sic terminantur quasstiones de ipso Eucharistia? sacramento, necnon de ejus materia et forma. In his quaestionibus a prima scil. a. q. 73 incepimus a consideratione velut confusa forma? et materia? hujus sacramenti, sicut a definitione ejus nominali, et paulatim transivimus ad conceptionem distinctam et explicitam tum materia? consecrata? et conversa? in corpus Christi, tum forma? qua? significat et efficit transsubstantiationem, ita ut forma ista et transsubstantiatio sine circulo vitioso sese mutuo illustrent, sicut nota? Ecclesia? perducunt ad cognitionem ejus constitutionis intima? et proprietatum. Unde in his quasstionibus a q. 73 ad 78 paucae sunt conclusiones theologica? proprie dicta?, scil. per discursum objective illativum obtenta?; generaliter responsiones articuli sunt solum explicatio veritatum fidei qua? revelata? sunt in concreto per Institutionem Eucharistia?, scil. in aliquo facto concreto valde complexo, quod postea exprimitur in multis propositionibus quoad hoc sacramentum, quoad materiam, quoad formam, quoad ministrum, et etiam quoad effectus de quibus nunc agendum est.

Aliquando etiam in his qua?stionibus est discursus proprie illativus, sed cujus dua? pra?missa? sunt revelata?, ut q. 78, a. 2. Quandoque est discursus proprie illativus, cum una prasmissa non revelata, sed cujus conclusio est aliunde revelata in aliquo textu S. Scriptura?. Raro hucusque in hoc tractatu vidimus discursus proprie illativos perducentes ad conclusionem theologicam proprie dictam, seu non aliunde revelatam. Ex his apparet quod principalis pars theologia? est in profunda intelligentia ipsarum veritatum fidei.

QUffiSTIO LXXIX

DE EFFECTIBUS HUJUS SACRAMENTI

Post considerationem hujusce sacramenti in se et ejus partium, agitur de ejus effectibus, et postea q. 80 de ejus usu, seu de communione et de conditionibus ad eam prajrequisitis.

Sunt qua;stiones maxime vitales, ad vitam interiorem pertinentes et summi momenti pro omnibus.

In hac quastione sunt octo articuli, qui reduci possunt ad quatuor sectiones :

1" sectio (a. 1 et 2) tractat de ejus effectibus positims, scil. de augmento gratia? et de adeptione gloriee ad quam Eucharistia, prasertim ut viaticum, magis disponit quam alia sacramenta.

2" sectio (a. 3 ad 6 incl.) est de effectibus quasi negativis, qui sunt remissio peccati et pcenee ac prasservatio a peccatis futuris.

3* sectio a. 7: utrum hoc sacramentum prosit aliis quam sumentibus.

4a sectio a. 8 de impedimento effectus hujus sacramenti. Ha?c est transitio ad qua;stionem sequentem, qua; est de sancta communione.

Ha2c quajstio 79" attente consideranda est non solum pro Eucharistia ut est sacramentum, sed etiam prout est sacrificium, nam in articulo 7 ostenditur Eucharistiam prodesse sumentibus per modum sacramenti et sacrificii, non sumentibus autem, per modum sacrificii. Hic in commentariis quandoque citatur opusculum de Sacramento altaris S. Thoma; attributum, sed non est authenticum.

Diversos effectus Eucharistise cum magna pietate exposuit S. Thomas in Officio S. Sacramenti. (Cf. etiam 1. IV de Imitatione Christi).

Anr. 1. - UTRUM PER HOC SACRAMENTUM CONFERATUR GRATIA

Status qucestionis: Agitur de gratia sanctificante qua; a caritate non separatur.

Videtur quod non: 1° quia non confert primam gratiam datam a baptismo, vel restitutam a pcenitentia, nec secundam gratiam seu augmentum ejus, datam a confirmatione. 2° Videtur quod Eucharistia datur ad bonum usum gratiae, scil. ad refectionem spiritualem, potius quam ad gratia; collationem.

PO.SITIVIS ET NKGATIVIS

Besponsio tamen est: Eucharistia principaliter nos unit Christo auctori gratix, et confert augmentum gratice sanctificantis ac virtutum infusarum et donorum Spiritus Sancti.

Hoc est de fide. Exprimitur ab ipso Domino apud Joannem, VI, 52 : « Panis quem ego dabo, caro mea est pro mundi vita », ubi manifeste agitur, non de vita naturali, sed de vita gratia;.

Insuper hoc definitum est ab Ecclesia, prsesertim in Concilio Florentino (Denz. 698): « Hujus sacramenti effectus, quem in anima operatur digne sumentis, est adunatio hommis ad Christum. Et quia per gratiam homo Christo incorporatur et membris ejus unitur, consequens est, quod per hoc sacramentum in sumentibus digne gratia augeatur: omnemque effectum, quem materialis cibus et potus quoad vitam agunt corporalem, sustentando, augendo, reparando, et delectando, sacramentum hoc, quoad vitam operatur spiritualem, in quo, inquit Urbanus Papa, gratam Salvatoris nostri recensemus memoriam, o malo retrahimur, confortamur in bono, et ad virtutum et gratiarum proficimus incrementum ».

Item Concilium Tridentinum (887): « Si quis dixerit, vel prsecipuum fructum sanctissimaa Eucharistise esse remissionem peccatorum vel ex ea non alios effectus provenire, a. s. » cf . ibidem n. 875 : « Sumi voluit (Christus) sacramentum hoc tanquam spiritualem animarum cibum, quo alantur et confortentur viventes vita illius, qui dixit: « Qui manducat me et ipse vivet propter me » Joan. VI, 58 et tanquam antidotum, quo liberemur a culpis quotidianis et a peccatis mortalibus pra;servemur... ». Item Concilium Tridentinum 882.

Notandum est quod inter effectus Eucharistia; Concilium Florentinum prius ponit tanquam effectum principalem adunationem hominis ad Christum ad quam, tanquam ad finem, ordinatur augmentum gratiee.

In corpore articuli, S. Thomas ostendit veritatem responsionis fidei, quadruplici argumento explicativo, scil. Eucharistia in nobis auget gratiam sanctificantem, quadruplici ratione: 1° quia continet ipsum auctorem gratiw, et cum eo nos unit; 2" quia est memorabile Passionis qua; est fons gratia;; 3° quia datur per modum cibi, sic producit gratiam cibantem; 4° quia datur sub specie pa^iis ex multis granis constituti et sub specie vini ex multis acinis confluentis; sic nos unit aliis membris corporis mystici.

Ante explicationem harum rationum, aliquid generalius notandum est.

Propter istas rationes Eucharistia apparet velut extensio Incarnationis, nam ut dicitur initio corporis articuli « sicut Christus, in mundum visibiliter veniens contulit mundo vitam gratias, ita in hominem

De effectibus Eucharisti*

(individualem) sacramentaliter veniens, vitam gratiae operatur ». Item dicemus postea: sacrificium Missw est extensio sacrificii crucis seu mysterii Redemptionis ad fructus ejus applicandos diversis generationibus usque ad finem mundi.

Quoad primam rationem enuntiatam in corpore articuli, notandum est sicut postea in textu citato Concilii Florentini (Denz. 698), quod adwnatio hominis ad Christum per communionem, ad quam ordinatur gratia cibans, est quid altius quam haec gratia, qua; est velut medium hujusce unionis cum ipso auctore gratiae. Sic manifestissime Eucharistia superat alia sacramenta. Sicut enim Deus, auctor gratiae, yoluit suam vitam intimam esse non solum in seipso per essentiam, sed in nobis per participationem (cf. supra q. 63 a. 6; q. 65 a. 3); ita Christus, Salvator noster, voluit suam vitam intimam esse non solum in seipso secundum plenitudinem gratise, sed in nobis secundum unionem et incorporationem ad seipsum.

Communio eucharistica sub isto aspectu eodem principio iilustratur ac mysteria SS. Trinitatis, Incarnationis et Redemptionis, scil. Bonum est suipsius diffusivum et eo intimius et abundantius, quo altius est.

Sic in mysterio SS. Trinitatis, Pater communicat naturam suam Filio et per Pilium Spiritui Sancto, ex hac diffusione ad intra oritur intima communio trium Personarum quae vivunt ex eadem intellectione essentiali ejusdem veritatis divina; et ex eodem amore essentiali ejusdem bonitatis infinitae. Eodem principio diffusionis boni illustratur mysterium Incarnationis (ITP, q. 1, a. 1) prout Verbum communicat suam propriam personalitatem et suum esse humanitati Christi, quae perenniter communionem etiam substantialem habet cum Verbo, per ipsam gratiam unionis hypostaticae. Deinde Christus Redemptor communicat nobis fructus meritorum suorum et satisfactionis suae. Denique unusquisque Christianorum per communionem eucharisticam unitur cum Christo et eo magis intime quo majorem habet caritatem, qua; hac conv munione valde augetur. In his omnibus mysteriis, verificatur idem principium: bonum est essentialiter diffusivum sui, primo ut finis alliciens et consequenter ut agens, quia agens agit propter finem, et Deus operatur ad sua bonitatem manifestandam. Sic sunt tres communiones, prima in ipsa Trinitate, secunda est ipsa unio hypostatica, tertia est communio eucharistica.

Haic unio intima cum Christo, de qua agitur in 1" ratione corpons articuli, pluries exprimitur in orationibus Missae, et in rV libro Imitationis c. 13: « Quis mihi det, Domine, ut inveniam te solum (Cant. VIII, 1) et aperiam tibi totum cor meum et fruar te sicut desiderat anima mea... Vere tu es dttectus meus, electus ex millibus (Cant. V, 10) Vere tu es Deus absconditus (Is. XLV, 15) « 0 quam suavis est.

Domine, spiritus tuus, qui ut dulcedinem tuam in filios demonstrares. pane suavissimo de ccelo descendente illos reficere dignaris ».

Quoad secundam rationem corporis articuli, scil. prout Eucharistia reprasentat Passionem notandum est quod fidelis in communione debet speciatim uniri cum actu permanenti caritatis Christi, quo olim seipsum obtulit pro nobis in cruce. Sic quaedam animae perfectae in communione Christo crucifixo uniuntur, sec. illud I Petri, IV, 13 : « communicantes Christi passionibus gaudete ».

Aliquid simile dicitur in 1. IV Imitationis v. g. c. 4, in quo anima elevatur ad infusam contemplationem hujusce mysterii: « O quam magna multitudo dulcedinis tu<e, Domine, quam abscondisti timentibus tef (Ps. XXX, 20) Esto mihi propitius, Jesu bone, dulcis et benigne, et concede pauperi mendico tuo vel interdum modicum de cordiali affectu amoris tui in sacra communione sentire, ut fides mea magis convalescat, spes in bonitate tua proficiat, et caritas semel perfecte accensa et cceleste manna experta nunquam deficiat ».

Hoc est quod dicitur ad Ephes. n, 4 : « Deus qui dives est in misericordia, propter nimiam caritatem suam, qua dilexit nos,... convivificavit nos in Christo et conressuscitavit et consedere fecit in ccelestibus in Christo Jesu, ut ostenderet in saeculis supervenientibus abundantes divitias gratiae suae in bonitate super nos in Christo Jesu ».

In hoc apparet quasi vehementia fluminis revelationis et contemplationis.

Hoc prsesertim verificatur in Communione eucharistica sanctorum, vel in eorum gratiarum actione, sicut legitur v. g. in vita sanctae Catharina; Senensis scripta a suo directore spirituali B° Raymundo a Capua 1P Pars c. VI: vere in hac sancta et in pluribus aliis, verificatum est id quod dicitur in textu sancti Chrysostomi citato in hoc articulo: accedendo nempe ad communionem, haec sancta abundanter ac summo gaudio bibit ab ipso vulnere sacratissimi Cordis Jesu. Haec gratia pluries renovata est in vita sanctorum, ad ostendendum quinam sunt fructus cujuslibet communionis vere ferventis, quando anima sitit et esurit justitiam, et tunc quasi plene satiatur in hac vita, quamvis magis desideret vitam aeternam.

Cf . S. Thomam rv, dist. 8, q. 1, a. 2, sol. 2» ad 1<"*> : « Hoc sacramentum habet omnem suavitatem, in quantum continet fontem omnis gratise, quamvis non ordinetur ejus usus ad omnes effectus sacramentalis gratiae ». Id est: est perfectissimum omnium sacramentorum, sed non reddit alia superflua; quodlibet enim ordinatur ad effectum specialem.

DE KI FF.CTIBUS EUCHAKISTI*.

Quoad tertiam rationem: In prasdicatione ad salutem animarum evolvendum est tertium argumentum nostri articuli, ubi enuntiatur analogia inter cibum ordinarium et cibum eucharisticum. (Cf. Catechismum Concilii Tridentini). Ad explicationem hujusce analogise notanda? sunt non solum similitudines, sed etiam dissimilitudines. Principalis differentia, pluries notata a Patribus et a Thoma, q. 73, a. 3, ad 2, est quod nobis assimilamus panem ordinarium qui nobis est inferior, et qui fit caro nostra, dum e contrario assimilamur a Pane Eucharistico, seu a Christo qui nobis est superior, et non potest nobis assimilari, sed nos sibi magis ac magis incorporat. Hoc egregie exprimitur prassertim a S. Augustino, seu potius a Domino ad Augustinum loquente : Confession. 1. VII, c. 10 : « Cibus sum grandium, cresce et manducabis me, nec tu me in te mutabis, sicut cibum carnis tuae, sed tu mutaberis in me ».

Sed hac differentia notata, sunt pulchras similitudines expressaj in nostro argumento tertio et postea in Concilio Florentino (Denz. 698) scil. Eucharistia sicut cibus ordinarius 1° sustentat, 2° auget, 3° reparat, 4° delectat. Quoad hos varios effectus principales textus sacrse Scripturx et S. Thoma? notandi sunt breviter.

1" Sustentat, id est conservat vilain gratia?, impediendo deperditionem virium anima;, quaa oritur ex peccato veniali, quo minuitur fervor caritatis, spiritus fidei, confidentise et zeli gloriaj Dei ac salutis animarum. Cf. Matth. IV, 4: « Non in solo pane vivit homo, sed in omni verbo quod procedit ex ore Dei », et a fortiori ex Eucharistia qua? ipsum Verbum incarnatum continet.

2° Auget: Sicut augmentum corporale in puero usque ad ajtatem adultam provenit a nutritione seu ab assimilatione alimenti, ita augmentum gratias provenit a communione ; sed est notabilis differentia scil. adolescens circa vigesimum annum pervenit ad ajtatem adultam et non amplius crescit, dum Chxistianus viator semper debet spiritualiter crescere, sec. illud ad Ephes. IV, 13 : « donec occurramus omnes in unitatem fidei, et agnitionis Filii Dei, in virum perfectum, in mensuram setatis plenitudinis Christi; ut jam non simus parvuli fluctuantes et circumferamur omni vento doctrina?... Veritatem autem facientes in caritate, crescamus in illo per omnia qui est caput Christus ». Item Col. I, 10: « In omni opere bono fructificantes et crescentes in scientia » et in caritate.

Sic Eucharistia, non solum debet sustentare, sed augere vitam gratias in nobis usque ad mortem, usque ad ultimam communionem. (Cf. S. Thomam in Ep. ad Ephes. et ad Col. loc. cit.).

Corollarium lum /TO0 %oc augmentum gratim et caritatis non solum deberet esse uniforme, sed acceleratum, quia quo magis anima appro-

L93 pinquat ad Deum, eo magis trahitur ab eo. Hoc clare dicit S. Thomas iri Epist. ad Hocbr. X, 25, circa hac verba : « Consideremus invicem in provocatione caritatis et bonorum operum... tanto magis quanto videritis appropinquantem diem ». Circa hoc dicit ibidem S. Thomas: « Posset aliquis dicere, quare debemus nos in fide (et in caritate) proficere? Quia motus naturalis (et non violentus) quanto plus accedit ad terminum, magis intenditur (motus naturalis in fine est intensior et velocior) l. Contrarium est de motu violento. Gratia autem inclinat in modum natura?, ergo qui sunt in gratia, quanto plus accedunt ad finem PLUS DEBENT CRESCERE (non solum a?qualiter crescere debent quasi motu uniformi, sed plus crescere debent, quasi motu accelerato). Unde dicitur ibidem « tanto magis quanto videritis appropinquantem diem ». Et in 1. Prov. legitur IV, 18 : « Justorum semita, quasi lux splendens procedit, et crescit usque ad perfectum diem ».

Hoc evolvimus alibi 2: sicut est acceleratio in motu naturali corporum, seu gravium, secundum legem attractionis universalis, ita debet esse acceleratio in motu connaturali caritatis ad Deum. Id est, lapis trahitur a terra, secundum motum non uniformem, sed uniformiter acceleratum, ita anima justa trahitur normaliter a Deo secundum motum non uniformem, sed quasi uniformiter acceleratum, ut apparet in ultimis annis vita? sanctorum, vg. vita? S. Thomaj quando in contemplatione absorptus non poterat amplius tractatum de Pcenitentia dictare. Tunc multo citius ad Deum procedebat quam in primis annis vita> sua». Sic senectus christiana accedit ad vitam perfectam.

Deberet esse aliquid simile in vita cujuslibet boni christiani, pra?sertim per communionem quotidianam.

Corollarium 2"'" Quoslibet communio, si non esset negligentia, esset substantialiter ferventior et fructuosior quam prascedens.

Cum quaslibet communio debeat non solum conservare, sed augere caritatem in nobis, ut dicitur in nostro articulo et ut est de fide, ita quaslibet communxo deberet disponere ad accipiendum corpus Domini in crastina die, non solum cum asquali fervore substantiali seu voluntatis, sed cum majori fervore substantiali, seu majori devotione, id est: promptitudine voluntatis ad Dei servitium, etiamsi sit minor fervor sensibilis, qui accidentalis est; (cf. H-H, q. 82, definitionem devotionis).

Sed, ut infra dicetur a. 8, adveniente peccato veniali, potest fieri quod crastina die communio fiet cum minori devotione substantiali ; imo si esset affectus progressivus ad peccatum veniale, communio fieret semper cum minori fervore, et tunc ascensio anima? non similis esset motui uniformiter accelerato lapidis cadentis, sed motui uniformiter retardato lapidis sursum projecti.

1 Cf I-II q 36, a. 6. qula flnis propinquior magls allicit.

11 UHUHIUOU UOKANOE, Ut KUt/lUI Utlli.

De Effectibus Eucharistmc

Hac sunt magni momenti. Quidam videntur in praxi existimare ut quid sufficiens quod communio sustentet, conservet vitam spiritualem, absque augmento ejus. Hoc autem non est verum. Si non datur augmentum, nec datur conveniens sustentatio, quia in via Dei non progredi est regredi, nam lex spiritualis viatoris, sicut vitse corporalis adolescentis, est quod crescat, seu augeatur, alioquin adolescens non remanet adolescens nec fit vir adultus, sed fit difformis homunculus. Ita pariter incipiens in ordine spirituali, si non proficit, non remanet incipiens, sed est anima retardata et tepida.

Quoad augmentum gratise per Eucharistiam cf. S. Thomam in Officio SS. Saeramenti, leet. sexta in fine: « Nullum sacramentum est isto salubrius, quo purgantur peccata, virtutes augentur et mens omnium spiritualium charismatum abundantius impinguatur ». Simul enim cum caritate augentur virtutes infusse et septcm dona.

3° Reparat. Quomodo intelligendum est hoc verbum. An in hoc sensu quod reparanda esset caritas quaj intrinsece minueretur per peccatum veniale? Non, nam, ut ostendit sanctus Thomas, H-II, q. 24, a. 10, caritas, cum sit virtus non acquisita per repetitionem actuum, sed infusa, non minuitur intrinsece per cessationem ab actu, sed solum tollitur totaliter per peccatum mortale. Attamen per peccatum veniale caritas minuituj> extrinsece scil. minuitur ejus fervor, ejus irradiatio, et applicatio, ejus libertas actionis, nam per peccatum veniale prassertim reiteratum oriuntur inordinatse inclinationes, quse partialiter impediunt influxum caritatis et ad peccatum mortale disponunt. Sic, ait alicubi S. Thomas, in aliqua lucerna lux interior quandoque non intrinsece minuitur et tamen minus illuminat, quia vitrum lucernas obscuratur, sordescit propter pulverem et pluviam.

Item fons aquaj salientis prius dabat aquam fortiter et abundanter. et postea multo minus quia egressus aquse impeditur a malis herbis, et in parte perditur aqua, quamvis fons in se non intrinsece minuatur. Iteffi vas auri solidum, quamvis semper sit pretiosum, inquinatur quandoque et pulvere operitur.

Unde agitur de reparatione hujusce diminutionis extrinseca; caritatis seu fervoris ejus; ex hac diminutione extrinseca provenit quod S£epe justus nonnisi actus remissos caritatis facit per aliquod tempus, scil. habens caritatem forte ut duo talenta, operatur ac si haberet solum unum talentum. Eucharistia autem restituit caritatis fervorem, et sic reparat. Cf. S. Bonaventuram IV, dist. 8, q. 1, dub. 2: « Hic est carbo ignitus, scil. caro Christi, quas infiammat et beatificat, non tantum gratificat, sed multipliciter adjuvat ». Sic p.er communionem quotidianam homo disponitur ad perseverantiam finalem. Attamen Ecclesia damnavit hanc laxistarum (Denz. 1206): « frequens communio etiam in his qui gentiliter vivunt est nota pradestinationis » cf. a. 6. Consideranda est relatio hujusce quasstionis cum perseverantia finali, seu cum continuatione status gratise in ipso articulo mortis; ha2c gratia non potest esse objectum meriti, quia principium meriti (status gratise) non cadit sub merito, sed ad eam disponimur per frequentem et ferventem communionem.

4° Delectat: Cf. litteram ad 2U"' : « Per hoc sacramentum... caritas excitatur in actum...; (sic) anima reficitur..., spiritualiter delectatur, et quodammodo inebriatur dulcedine bonitatis divinse sec. iilud Canticum V, 1: Comedite, amici et bibite et inebriamini carissimi ». Hic effectus suavis delectationis cum fortitudine conjunctse figurative exprimitur jam in Vet. Testamento cf. articulum 2, ad 1 ubi S. Thomas in memoriam revocat, quod Elias, fugiens Jesabel in deserto, a somno excitatus, panem divinitus missum comedit, « et ambulavit in fortitudine cibi illius quadraginta diebus et quadraginta noctibus, usque ad montem Dei Horeb » HI, Reg. XIX, 8. Item in Officio SS. Sacramenti dicitur: « Bella prsemunt hostilia, da robur, fer auxilium » ex quo sequitur delectatio.

Quoad delectationem spiritualem notandum est quod procedit ex exercitio amoris Dei; cf. H-H, q. 23, a. 2 et 3: « gaudium amorem consequitur... nulla virtus habet tantam inclinationem ad suum actum sicut caritas nec aliqua ita delectabiliter operatur ». Hoc provenit ex definitione delectationis, qure, ut aiebat Aristoteles, sequitur actum perfectum sicut flos juventutem ; caritas autem est altissima omnium virtutum.

Unde non mirum est sacramento amoris ita cor nostrum urgeri, sec. illud Pauli : caritas Christi urget nos, ut ad Deum majori generositate accedamus.

Hunc effectum Eucharistias longius explicat S. Albertus Magnus de Eucharistia dist. I, cap. I 1 ubi dicitur quod justus in ferventi communione quandoque experimentaliter cognoscit « dulcedinis divina; in nos fluentis in hoc sacramento, abundans et inundans delectamentum ».

Advertendum tamen est, ut notant omnes theologi, hanc delectationem non semper contingere, sive propter indispositionem hominis temporalibus curis etiam legitime occupati et quodammodo distracti, aut rerum temporalium nimio affectu prapediti, aut adversa corporis valetudine gravati; sive propter providentialem et salutarem exercitationem ad hominem castigandum et in ariditate purificandum.

Sed normaliter summa delectatio spiritualis sequitur altissimum :ictum amoris Christi.

Quoad quartam rationem: Eucharistia, ut sacramentum unitatis et vinculum caritatis wnit imter se diversa membra corporis mystici Christi.

I Oporo oinnia, ed. Borgnet, t. XXXVIU.

Dl BJPFKCTIHUS EUCHAIUSTI.T.

A) Unit intelligentias omnium ohriatianorum in eadem professibnc fidei, quia illi qui communionem accipiunt, eo ipso fide viva profitentur se credere prasentise reali; et hsec fides prasupponit fidem de omnibus aliis mysteriis, scil. Redemptionis, Incarnationis Filii Dei, SS. Trinitatis, peccati originalis, prima» elevationis hominis ad ordinem gratia quas est semen vitaj ajterna». Item fides de prassentia reali praesupponit fidem de aliis sacramentis, speciatim de baptismo, de pcenitentia seu absolutione sacramentali, de ordine quo constituitur sacerdos consecrator, et proinde de validitate ordinationum in praeterito usque ad institutionem sacerdotii a Christo. Propterea dicitur quod unum miraculum eucharisticunx,seu confirmans veritatem Eucharistia eo ipso confirmat totam fidem christianam. In hoc apparet unitas doctrinas et vita; Ecclesia?, et per oppositum disgregatio protestantismi, qui incepit negare veritatem sacrificii Missa;, deinde prsesentiam realem, et progressive alia mysteria supernaturalia, ita ut protestantismus liberalis fere identificetur cum rationalismo. Eucharistia igitur profundissime unit omnea intelligentias catholicorum in eadem fide his omnibus mysteriis firmissime creditis.

B) Eucharistia unit corda omnium fidelium in Christo, cum caritatis augmento. Hoc illustratur pulchro principio pluries a S. Augustino et a S. Thoma formulato, scil. dum eadem bona materialia v. g. eadem domus, idem ager, non possunt simul et integraliter a pluribus possideri, e contrario eadcm bona spiritualia possunt simul et plene a pluribus possideri (I-U, q. 28, a. 4, ad 2; III, q. 23, a. 1, ad 3um). Sic eadem veritas. eadem virtus, idem Deus, idem Christus a pluribus simul possidetur, etiam idem corpus Christi quia ad modum spiritus per fidem et caritatem accipitur. Insuper per communionem eucharisticam non solum fit unio cordium secundum caritatem affectivam, sed effectivam, quia augmentum caritatis datur ad melius adimplenda Dei pracepta.

C) Per communionem eucharisticam uniuntur omnia membra ejusdem familiw christiance, pra;sertim quibusdam diebus, die dominica, aut in festis; et si fuerint divisiones, cessare debent hoc momento, in quo unusquique quasi moraliter certus est quod alii, sic accedentes ad sacram mensam, sunt in statu gratia, et proficiunt in caritate.

D) Per communionem eucharisticam uniuntur diversm classes societatis prout ad eamdem sacram mensam accedunt illi qui nunquam ad eamdem mensam terrestrem coadunarentur, scil. pauperes et divites, inculti et sapientes. Sic valde commendatur institutio die dominica Missae pauperum post quam accipiunt eleemosynam pro necessitatibus vita».

E) Sacrificio eucharistico denique sic participare debent omnes animm christianm diversarum gentium; et si gentes ad invicem opponuntur terrestri conflictu aut etiam bello, anima; credentes et ferventes horum populorum uniri debent in eadem oratione, sub intercessionc

P091TIVI8 F.T NEGATIVIS i Christi semper viventis ad interpellandum pro nobis », id est sub intercessione principalis sacerdotis sacrificii Missa;, ad veram concordiam obtinendam. Sic vere per communionem Eucharistia adimplet orationem Christi: « Pater... ut sint unum sicut et nos unum sumus » Joan., xvn, 22.

Sic Eucharistia confert proprie augmentum fraternw cantatts, prout est sacramentum unitatis et vinculum caritatis inter christianos, qui ex eodem pane ccelesti nutriuntur, et ad unum corpus mysticum rediguntur sicut panis ex multis granis in unum constat (cf. Augustinum tr. 26 in Joannem).

S. Albertus Magnus eamdem considerationem pulchre evolvit m suo tractatu de Eucharistia 1 in quo ostendit (1' dist.) Eucharistiam cumulum gratiarum continere (4» dist.) quomodo hoc sacramentum facit communicare passionibus mystici corporis, prout tristitise et gaudia unius membri per communionem redundant in alia membra, sicut in corpore nostro naturali, quodlibet organum beneficium accipit ex bona functione aliorum, et quodammodo dolet ex dolore aliorum. Ita est communio eucharistica sancti Pastoris animarum, qui intime cognoscit earum difficultates et dolqres, earumque gaudia.

In hoc sensu dicit sanctus Paulus: « Quis infirmatur et ego non mfirmor? ». H Cor., XI, 29. Item dicebat ad Romanos XH, 15: « Gaudere cum gaudentibus, et fiere cum flentibus .». Hoc quodammodo verificiatur in ferventi communione prout Eucharistia eat sacramentum unitatis, seu vinculum fraterna; caritatis. Sic melius inteUigitur dogma de communione sanctorum.

Ad l»m: Hoc sacramentum confert augmentum gratia?, sed ex seipso habet virtutem conferendi etiam primam gratiam quam suscepimus ex aliquo voto (implicito) ipsius, sive agatur de voto adulti, sive de voto Ecclesia pro parvulis, ut supra explicatum est, q. 75, a. 3. Effectus enim Eucharistia; desideratur implicite dum homo accipit imtium vit» spiritualis, cujus consummatio habetur per communionem eucharisticam. Sic Eucharistia est de necessitate salutis in voto implicito, prout cst finis omnium sacramentorum.