Sectio 7, art. 6: DE JEJUNIO EUCHARISTICO

Cf Codex n» 858. « Qui a media nocte jejunium naturale non servayent nequit ad sanctissimam Eucharistiam admitti, nisi mortis urgeat penculum, aut necessitas impediendi irreverentiam in sacramentum ».

«Infirmi tamen qui jam a mense decumbunt sine certa spe ut cito convalescant, de prudenti confessarii consilio sanctissimam Eucnansham sumere possunt semel aut bis in hebdomada, etsi aliquam medicmam vel aliquid per modum potus antea sumpserint ».

Jejunium eucharisticum est igitur jejunium naturule quod consistit m abstmentia a quacumque re quw sumitur per modum cibi aut potus, aut medieina,, in quantumvis minima parte, post mediam noctem. M hoc jejumum naturale requiritur ex prcecepto ecclesiastico ad communionem.

Sic statuunt antiqua Concilia: C. Cartaginense 3", can. 3; C. Trullanum, can. 27; C. Toletanum 7, can. 2; C. Trid. sess. 13, cf. Denz. 626.

S. Thomas in corpore articuli dat tres rationes eonvenientia» hujusce pracepti ecclesiastici:

1° propter reverentiam tanti sacramenti, ut scil. in os hominis intret nondum aliquo cibo vel potu infectum.

2° propter signifaationem; ut supremum caritatis convivium antecedat omne aliud convivium materiale.

3" propter periculum vomitus et ebrietatis, qu» quandoque contingerent, ut notat S. Paulus, I Cor., XI, 21: « Alius quidem esurit, alius ebrius est ».

Quidam objiciunt: Christus instituit et distribuit Eucharistiam post camam. Ergo non convenit hoc jejunium.

Resp.: Christus habuit speciales rationes instituendi et distribuendi Eueharistiam post camam: 1) hoc ultimum faciendo, voluit arctius, infigere cordibus et memoria» discipulorum altitudinem hujusce mysterii; 2) voluit ut desineret vetus pascha, incipiente nova; 3) hoc fecit, ut memoriale passionis cum ipsa passione conjungeretur.

Ad 4"™: Reliquise cibi remanentes in ore, seu in dentibus, si casualiter deglutiantur, non impediunt communionem.

Ad 6um: Debet etiam esse aliqua mora inter sumptionem hujus sacramenti ed alios cibos.

Ejusque conditionibus q. 80, a. 9.

■\isr. IX. - UTHUM NON HABENTES USUM RATIONIS DEBEANT SUSCIPERE HOC SACRAMENTUM

Status qucBstionis: Ut dicitur in tribus diffieultatibus initio articuli [iositis, dubium est: utrum conveniat non dare Eucharistiam parvulis ante usum rationis, et etiam amentibus et energumenis in intervallo lucido. Imo quaritur non solum an sit conveniens, sed an sit necessarium illis dare Eucharistiam, propter praceptum Domini: « Nisi manducaveritis carnem Filii hominis non habebitis vitam in vobis ». .Toann. VI, 54.

Fuit olim quarumdam Ecclesiarum consuetudo quaj viget adhuc .n pluribus ecclesiis orientalibus, pra;sertim schismaticis, pueris sanctam communionem prabendi, ut confortarentur contra persecutionem, et ut abstraherentur ab idolorum sacrificiis. Parvuli sic accipiebant augmentum gratia; habitualis, non devotionis actualis. Sed Ecclesia romana propter reverentiam sacramenti et ob defectum probationis, prohibet communicare infantes; sic in Ecclesia occidentali cessavit ha?c consuetudo. Unde IV Conc. Lateranense (Denz. 437) pr»cepit pueros communicare cum ad annos discretionis pervenerint. Item S. Trid.: Denz. 891. - Ibidem Denz. 933, dicitur: « Parvulos non obligari ad communionem sacramentalem ». Denz. 937: « Si quis dixerit, parvulis, antequam ad annos discretionis pervenerint, necessariam esse Eucharistia; communionem, an. sit ».

Nunc in Codice, n" 854, legitur: « 1" Pueri, qui propter aetatis lmbecillitatem nondum hujus sacramenti cognitionem et gustum habent, Eucharistia ne ministretur. - 2" In periculo mortis, ut sanctissima Eucharistia pueris ministrari possit ac debeat, satis est ut sciant corpus Christi a communi cibo discernere illudque reverenter adorare. - 3° Extra mortis periculum plenior cognitio doctrina christiana; et accuratior pra?paratio merito exigitur, ea scil. qua ipsi fidei saltem mysteria necessaria necessitate medii ad salutem pro captu suo percipiant, et devote pro sua; a;tatis modulo ad sanctissimam Eucharistiam accedant ».

In corpore articuli S. Thomas respondet:

1' Communio non deneganda est iis qui debilem usum rationis habent quia possunt aliquam devotionem hujus sacramenti concipere.

2° Communio deneganda est iis qui nunquam habuerunt usum ratimis, quia in eis nullo modo prajcessit hujus sacramenti devotio. (Cf. ad 3'"". Codex n° 88, 3. Vix enim infantes possunt Eucharistiam suseipere sine periculo irreverentia?, et perpetuo amentes assimilantur inirvulis). '

230 De sancta communione

3'' In articulo mor(is non deneganda est his qui carent nunc usu rationis, sed non semper caruerunt et habuerunt devotionem hujus sacramenti, nisi timeatur periculum evomitus vel expulsionis. Saltem hoc est probabilius. (Cf. IV Conc. Carthaginense, can. 7 et catechismum romanum).

Item ad 1"™ : prsesertim illis danda est communio si habent in articulo mortis intervallum lucidum. Ita semifatuis, ita surdis et mutis a nativitate si per signa ostendant discretionem inter hunc cibum et profanum.

Ad 3«™ in fine : « Quando jam pueri incipiunt aliqualera usum rationis habere, ut possint devotionem concipere hujus sacramenti, tunc potest eis hoc sacramentum conferri ».

Ad 2«m : Energumenis, vexatis a damione, dum sunt sui compotes, exhibenda est communio, non solum in articulo mortis et in Paschate, sed etiam in aliis temporibus, juxta judicium prudentis confessarii. (Cf. ea qua; de hac re dicuntur in Rituali romano).

Ut refert Soto, olim viguit in Hispania et in Gallia praxis denegandi Eucharistiam damnatis ad extremum supplicium; sed talis usus reprobatus fuit a Summis Pontificibus, et hodie nihil prohibet quin capite damnati communieent per modum viatici etiam ipso die executionis, dummodo tamen communio per horam executionem prajcedat, ita ut periculum irreverentise absit.

Cf. de his rebus: Herve, Manuale theologue dogmalicm, vol. IV, p. 255.