Epistola LXXI. Anselme ad Tarmanaum, Orduvinum et Denmjamin

p Cu ems non possit concedeie wt. ad ipsum venant.

Singulis autem eorum «difficultatibus 1espouder.

AÁwsrLMUs archiepiscopus charissuimis filis FanMANO, OnpuviNo et Bev, salutem et Leuedictionem Dei, ct suam.

Scio, filii charissimi, quia. dilectionis abundantia facit vos desiderare meam przesentíam, ut et quod corde geritis, sicut filir patij, aperiatis, et consilium sin,ulis angusüuss vestris aceipialis. Sed, quamvis bonum sit habere bonum zelum et laudabilem, ta-

VARLA: LECTIORES

339 Cwm eodem ms collata — ^5? Am co G.. ms 5*! Sed tamen s sed timent

€t Galoi.s Pausiensis. — ^9? Cum eodon ms collata

amico Gunterio *?? Episeoporum Carnotensis et Parisiensis yis Episcop. Yvonis Carnotensis

*5? Dominum O. ms dominum Odanem

LIE. llf, EPIST. CIX.

men si non est secundum scientiam, non est Deo A impellit sine diseretione. Nequeo jnlelligere am-

accep:abile. Vultis. habere a mie licentiam. ut ad me venias, sed pro certo verum est quia difficilius, imo impossibilius hoc est, quam vos *** cognoscalis; via nimis longa, gens extranea, iler periculosum ; monachi de eadem terra capiuntur, male tractantut , equi, ei si quid habent, auferuntur. Pecunia mogna necessaria, labor gravis, exordinationes mull:; utile tas non adeo magna, ut alii me non judicent reprehensibilem, si ad hunc assensum exhibeo me facilem. Si mala quae fiunt in Anglia et in. Ecclesia, quae videtis el audits, mihi vultis notificare, satis scio, nequeo corrigere; Deo dicite, et ut ipse coirigat exspertando orate. Si consilium de animabus vestiis vulüis quaerere, habetis vobiscum venerabyiem f:airem et filium nostrum dominum priorem Ernulfum, virum spiritualem, in quo et bona. voluntas, gratia Dei, abundat, etsapientia; quem vobis pro me, quasi alterum me, dimisi. Ad illum quasi ad me recurrite, illi. velut mihi vos credite *5; illum, sicut me, suscipite. Hoc etiam concedo de 55 domino ep seoro Gondulfo, si quis voluerit, Tibi dico, fili Farmanne, qui ideo petis licentiam alibi conversandi, quia in Jot. pertuibationibus animam tuam salvare nequis, ut dicis, non decet ut quandit vos non possum legere nee colligere, incipiam vos dispeigere. Non ergo est cons.lum ut aut tu. hoc petas, uul ego facia.n. Denique si uni aut duobus concedo, aut exire de Ecclesia, ut alibi ,conversetur; aut exire de reguo, ut ad me veniat, tot sunt qui siuilen habcnt causam, ut ron sine magno s andalo, aul sine magna dissolutione fieri possit. Habeat igiun, q' i hoe vult, eam discretionem et. pauentiam quam habent alu, ut pariter in patientia vestra possideaus A07 animas vestras, Tibi quoque fili ReuJain, qui sine me **? adjuras terribiliter, et. obtendis perdiuonem anim Ius, ostendo ut ill: cujus animae debeo et yolo consulere, quia tam indiscreiam rem non debvisti facere, neque anime me: et anime (ue fam grave periculum opponere. Cum. enim animam impellis, quantum 1n te est, in tantum periculum, certus esto quia non est hoc. animae tu e-salubre consilium. Quod petis nulla ratione fieri potest. Indiscreta et inordinata temeritate forsitan fieri posset. Non enim est rationabile sequi quocunque nos impetus animi, eliam bona intentione,

mam iuam in periculo esse perditionis si mecum loqui non potes. Nam si essem ubi nullatenus aeccdere posses in hoc mundo, aut in altera vit!, non tamen de salute animze Luz tibi desperandum esset. Piecor igitur et consulo, fili charissime, ut, sustineas sine scandalo anim: tu: Dei dispositionem ; et secundum quod vides eum nos et quae» ad nos pertinent, ordina:e, stude te ipsum, sicut discietus et qui spem habet im Deo, salvare. De hoc quod iu, fiater et fili. Orduvine. 5, obtendis mihi quia non redeo in Angliam, scito quia non fugio mor!em, non abscisiones membrorum, non quzlibel tormenta, Sed peccatum ei ignominiam Ecclesie Dei, et maxime Cantuariensis. $i. enim ita rediero ut apertum

B non sit quia rex me spoliare, et res Eeclesix mibi

eommissas invadere, sicut fecit, non debuit, confirmabo pravam, imo servilem et pessimam consuetudinem mih: et posteris mcis, meo exemplo, quod Deus avertat a me. Nisj eigo peecatum suum cognoscere, et Deo satisfacere de hoe quod in me peccae vit et peccat, voluerit **?, ut nec ipse, nec successor ejus mihi aut successoribus meis, meo exem. pl^, dicere possit se hoc facere per consuetudinem nillatenus intelligo, neque aliquis rationabilis miellectus, quomodo e: concordare, aut ad eum redire possim ad honorem Dei, et Ecclesi: nostra, et salutem animze meae., Si fit mihi quod fieii debet, faciam quod debeo ad houorem Dei. Paz Domin que easuperat omnem sensum, custodiat corda vestia, et intellsaentias vestvas (Plulip. w, 7).