Epistola LXVII. Ad Quosdam Monachos Apostatas

Apostatas monachos in claustrum 1eversos monet ut "0n verecundia pomtentiam. abjiciant.

AusrLMus aichiepiscopus, fratribus et filiis chaiissimis Wrrmco, Piirippo, WinLrLwo, salutem-et benedictionem Dei et snam.

Audivi quia persuasione serpentis antiqui, cujus astulia primos parentes nostros de paiadiso ejecit, claustralem paradisum et religiosam conversationem, quantum ad vos, deseruistis , et valde dolni; sed consolatus sum et letifieatus, quia non clausit Deus volis ostium paradisi, ne ultra in illud intrajetis , sed potius vos misericorditer coegit, ut. ad requiem relictam 1ediretis, Si. autem pro hae misericordia quam vobis invitis fecit, gratias illi agitis, et non tantum coram omnibus ole , sed etiam coiam Deo corde correctionem *'? promittis, agam vobiscum gralias Deo, et omnem rancorem quem de culpa vestra concepi, expellam de coide meo. Moneo igitur vos, uL **? fios meos, quatenus illam pravam ei diabolicam voluntatem quam habuistis , poenitenco coram Deo de corde vestro penitus expellatis; ne ue occasione alicujus verecundiae postquam vos Deus ad se revocavit, mentem vestram indiscrete eonfunda Lis; sed sperantes in hoe quia Deus poenitentes bez nigne suscipit, in bona voluntate ei amore vestri ordinis quiescatis. Solet emm contingere ut, quoniam diabolus, Deo miserante ei servum suum de-

mussitatio, evacuetur indignatio, et pro qualibet p) fendente, non potest de eo quod incepit. perficere ,

offensione mentis quiescat commotio, eliminetur negligentia, exterminetur invidentia, Exseciabile sit quidquid a vestiis discordat, amabile si&, quidquid monachicis institutionibus eoneordat; ferveat obedientia, et omnium virtutam , qu& supradictis et aliis repugnant vitus, studium et diligentia. Scrutetur unusquisque diligenter sitam [suam secrcetam et publicam, et si invenit unde, festinet ad. condignam satisfactionem, ne foite pro ejus culpa flagellet Deus

ad aliam se converlat astuliam; ei quem, sicut inecepiL, dejicere nequit, dejiciat per immoderatae verecunde impatientiam. Coram Deo tantum admi ramini quomodo hoc velle potuistis , et.erubescite , ei coram hominibus ex bona conscientia confortamini, et confidite. Per bonam conversationem ostendite omnem pravam voluntatem alienam. esse a vobis; et sic facietis ut. nulla memoria sit aliis de hoc quod fecistis, et nulla. prava suspicio de vobis.

VARLE LECTIONES.

1 Non en n quod ego ziis non enim ego *'5 Cum eodem ms collata Priorem Einulphum — * Colla(a cum eodein ms. '""" Deo ecriectienem s Deo corde correctionem

ut es 1grlur vOs ut

*' Domnum Ernulphum m5. Domnum A86 doi ug

14i

LIB i, EPIST. CV.

Omnipotens Deus vos et a prztenitis culpis absolvat, À sapienter veritatem: vanitati préponenti, fortiter

et in futuro. sine fine ab omni peccato custodiat. Amen. &QB5 EPISTOLA CIII **!, ANSELMI AD WARNERUM.

Ut sanctum. pioposuum son despiciat quod (moie mois incepu, sed. sancto amoie in illo moficiat ; eum cure ac consilus Einulpli. pr;oris committit, consulitque ut legat suam ad Lanzonem epistolam.

ANSELMUS archiepiscopus WanNrao salutem et benedictionem Dei, et suam, et bono incoefto optiinam subseqni consummationem.

Benedictus Deus in donis suis, et sanctus in omnibis operibus suis, qui te, fili charissime, in periculo mortis anim: et corporis sua giatia visitavit, et ad

utriusque Vitam misericorditer 16evoeavit. Cogita et B

considera quantum signum suze dilect ouis Deus tibi fecit, cum te non solum fugientem, sed el. conteme nentem se, et sibi ad mortem tuam adversantem, ad se redire eti sibi velle servire paterna cura coegit: Nezstimes unquam quod tibi minus valeat quod incepisti, ideo quia limore mortis coactus, et non spontanea voluntate es atractus. Non enim pensat Deus tanium quo initio *el qua occasione homo bonum inchoat, quantum qua voluntate, qua devotione *** gratiam Dei impensam sibi servat. Nam Paulus apostolus coactus conversus est ad fidem Christianam ; sed quoniam toto code fidem servavit, eL in ea cursum consummavit, 1epositam sibi coronam justitia gaudendo in dictis suis nobis indicavit. Ilabes tecum charissimum fiatrem meum dominum priorem Ernulfum presentem, qui non minus quam ego tibi et scientia el voluntate potest consuleie, et te mea aucloritate absolvere. Deo eL illi te committo; ji post Deum tu ipse te nostro consilio et nostra jussione committe. Giaua Dei litteratus es; scientiam quam Deus in amore seculi te permisit acquirere, ad amorem Dei, a quo **? habes si quid habes, converte, ut pio gloria lerrena, ad quam per litteras tuas anlielabas, gloriam seternam adipiscaiis, quam aut contemnebas, aut tepide desiderabas. Consuetudines nosti ordinis quem es ingiessus, quasi a Deo constitutas studiose serva, quia nulla inutilis est, nulla :supervacua. Consulo tibi ut quaras epistolam quam ego feci domino Lanzoni, quando novitius erat (lib. 1, ep. [29). Ibi enim invenies qualiter te in principio conversionis debeas habeie, et tentationibus novitium impugnantibus respondere. Absolutionem et remissionem omnium peccatorum tuorum, quantum possum, 010 ut Deus tibi uibuat; el sic te in proposito incoepto nut1iat, ut te ad gloriam zeteinam perducat, Ameu.