Caput V. Idem propatur ex Patribus Grcecis

Primus ex Patribus Graecis sit Dionysius Areopagita. Is de Ecclesiastica hierarchia, c. 2. par. 2. sic habet: « Baptizatum indutum alba veste ad Pontificem ducunt; ille divino, ac deifico prorsus unguento virum signat; » ea par. 3. « Perficiens illa unctio facit perfectum; » et cap. 4. par. 3. « Sed et ipsis, qui sacratissimo regenerationis mysterio consecrantur, adventum Spiritus sancti consummans unguenti inunctio elargitur. » Hic vides caeremoniam, et ejus effectum, ac proinde Sacramenti proprie dicti rationem.

Secundo loco prodeat Clemens Alexandrinus, qui teste Eusebio lib. III hist. cap. 17. secundum versionem Christophorsoni, refert historiam juvenis cujusdam a sancto Joanne Apostolo commendati curae, ac diligentiae Episcopi nuper creati, ac inter alia sic loquitur: « Qui (Episcopus) eum Baptismi Sacramento illuminavit, postea vero sigillo Domini tamquam perfecta, et tuta ejus animi custodia obsignavit. » Ubi aperte loquitur de Sacramento Confirmationis, quod est sigillum Dominicupi in fronte impressum, et custodiam praebens per gratiam quam ‘confert.

III. Justinus quaest. 137 Orthodoxorum, scribit peractis mysteriis Baptismi, consignari fideles sacro unguento.

IV. Origenes homil. 8. inLeviticum prope finem: « Si ergo, inquit, conversis a peccato purificatio quidem per illa omnia datur, quae superius diximus: donum autem gratiae Spiritus per olei imaginem designatur, ut non solum purgationem consequi possit is, qui convertitur a peccato, sed et Spiritu sancto repleri. » Et hom. 9. ultra medium: « Omnes, inquit, quicumque unguento sacri Chrismatis delibuti sunt, sacerdotes effecti sunt, sicut et Petrus ad omnem Ecclesiam dicit: Vos autem genus electum, regale sacerdotium. »

V. Cyrillus Hierosolymitanus ex quinque catechesibus mystagogicis, 1. et 2, scripsit de Baptismo, 3. de Sacramento Confirmationis, 4. et 5. de Eucharistia, quae sunt tria Sacramenta, quae eodem die percipiuntur a Neophytis. Unde apparet Cyrillum non tantum habuisse Confirmationem pro Sacramento, sed etiam pro Sacramento propriissime dicto, quandoquidem illud in numero ponit cum Baptismo, et Eucharistia. Praeterea cateches. 3. jam citata, sic loquitur: « Quemadmodum panis Eucharistiae post sancti Spiritus invocationem non amplius est panis communis, sed est corpus Christi; sic et sanctum hoc unguentum, non amplius est unguentum nudum, postquam jam consecratum est, sed est Chrisma Christi, quod adventu Spiritus sancti per ipsius divinitatem energiam habet, quo frons, et alii sensus tui symbolice inunguntur, et corpus quidem isto visibili unguento perungitur, anima vero sancto ac vivifico Sqiritu sanctificatur. » Nota ad hunc locum primo conferri hic etiam Chrisma cum Eucharistia; quod est argumentum utrumque esse seque proprie Sacramentum. Secundo nota, unguentum consecratum vim habere sanctificandi, quod est proprium verorum Sacramentorum, quse sunt instrumenta sanctificationis. Tertio, non solum vim habere sanctificandi, sed etiam reipsa vere animam sancto Spiritu sanctificari, cum frons Chrismate perungitur. Quarto nota, hunc auctorem caute locutum, cum ait, panem Eucharistiae post consecrationem esse corpus Christi; unguentum autem post consecrationem non dixit esse Spiritum sanctum, ne putaremus a Cyrillo fingi similem transubstantiatjonem unguunti, qualis fit in pane: sed dixit, non esse nudum unguentum, sed Chrisma Christi habens energiam sanctificandi a Spiritu Sancto.

Idem Cyrillus ibidem docet, quemadmodum Christus primo Baptismum accepit; secundo descendit in eum columba; tertio excepit eum tentatio: ita nobiscum etiam fieri, qui primo baptizamur, deinde per Chrisma recipimus Spiritum sanctum, et sic tandem ad praelium descendimus cum Diabolo. Ibidem etiam dicit, Christianum proprie denominari a Chrismate. Cum enim Christianus dicatur quasi unctus, non videtur dignus hoc nomine, qui non est unctus hoc unguento, quo Christiani perficiuntur. Denique ibidem etiam recte dicit, Joannem in sua epist. 4. cap. II. cum ait: Et vos unctionem, quam accepistis ab eo, in vobis ma¬

neat, et unctio docebit vos de omnibus, ad hoc sanctum Chrisma allusisse per quod datur Spiritus sanctus, qui docet nos de omnibus.

VI. Gregorius Nazianzenus oratione in sanctum lavacrum: « At si tu, inquit, per Baptismum te ipsum obfirmaveris, ac praeclarissimo, et firmissimo auxilio tibi in futurum caveris animum scilicet, et corpus unctione, et Spiritu consignans, quemadmodum olim Israel nocturno illo primigenosque tuente cruore; quid tibi accidet? et quod tibi praesidium comparatum erit? audi Salomonis paraemias; Si sederis, ait, intrepidus eris; si dormieris, suavis erit somnus tuus, n

VII. Amphilochius in vita S. Basilii, si tamen is est verus auctor ejus libri: « Baptizavit, inquit, Maximihus Episcopus Basilium, et Eubulum, et vestivit albis, atque ungens eos sancto Chrismate, tradidit eis vivificam communionem. »

VIII. Theodoretus in commentar. 1. cap. Cantic. « Qui initiantur Baptismo post Satanae abnegationem, et confessionem fidei, veluti signo, ac nota regia spiritualis unguenti Chrismate inuncti, sub ea visibili unguenti specie invisibilem sanctissimi Spiritus gratiam percipiunt. »

IX. Joannes Damascenus lib. IV. de fide cap. 10. « Oleum, inquit, in Baptismate assumitur, unctionem significans, et Christos nos efficiens, et misericordiam Dei nobis annuncians per Spiritum sanctum. » Ubi apertissime loquitur de Sacramento Confirmationis, quod datur post Baptisma. Nam paulo ante dixit, Apostolis, in forma ignis datum Spiritum sanctum; et mox subjunxit, nobis dari per oleum. Certe autem confirmatio Apostolorum in die Pentecostes non respondet Baptismo, sed Confirmationi per Chrisma. Et paulo post idem auctor dicit, sicut columba attulit ramum olivae post diluvium; ita nobis post Baptismum, cujus figura fuit diluvium, advenire Spiritum sanctum per oleum, cujus figura fuit illa columba cum ramo olivae. Denique verba Graeca, to £>atov BotTiTiVfiaTi TrapalappiutTou, rectius verterentur: « Oleum Baptismati succedit, quam, Oleum in Baptismate assumitur, » ut Oecolampadius vertit. Nam in Graeco non est, «in Baptismate; » et verbum napulcm^mt» proprie dicitur de eo, quod assumitur, ut alteri succedat.