Articulus 3
Quam necessaria et fructuosa sit monialibus clausura perpetua.
SPONSUS. — Fidelis et prudens servus meus Hieronymus, quum centum esset annorum, scripsit Regulam monialibus Ordinis sui, in qua tangit qualis communiter sit naturalis dispositio mulierum, et ait: Debilis est nimium sexus quem geritis, fragilis ac mobilis, si suo relinquatur arbitrio; et quamvis virtuosus sit animus mulieris, tamen nisi regatur, nisi dirigatur continue, cito dejicitur a sancto proposito.
Ideo mulieri, quamvis religiosæ, non sit stricta familiaritas nec incauta collatio cum patre spirituali. Vere non tacebo infelicem miseriam muliebris conditionis sub fervore spiritus, sub caritate nimium stricta, nisi custodia gravitatis ponatur ori : si præbeatur loquendi videndique copia, statim libido carnis de spirituali nascitur caritate. Ideo hortor, carissimæ filiæ, ut quæ Christo desponsatæ estis spirituali conjugio (cui vovistis omnem fidelitatem castitatis, et nullum amatorem cognoscere præter ipsum), quæratis effugere intuitum faciei cujuslibet viri, quamvis ornatus sit sanctitate, etiam si æqualis sit S. Joanni Baptistæ in meritis. Credatis experto, nihil periculosius est viro quam mulier, et mulieri quam vir : uterque palea, uterque ignis. Dicam audacter. Proh dolor! Dei templa, vasa Spiritus Sancti et ædificia Deo dicata, fiunt prostibula, nisi diligenti serventur custodia ; et tam nobile depositum, tam pretiosus thesaurus, et heu ! irrecuperabile decus virginitatis aufertur, si incessabilis insidiator diabolus valeat infigere intuitum per tenuem rimulam alicujus dilectionis ineptæ. Ideo omni custodia cor servetur.1
Credite mihi, turba sacerdotum aut religiosorum circumvenientium (seu circumeuntium), omnem sanctitatem expellit a consortio mulierum. Ideo, si sacerdos circa aliquam sororum videtur inepta familiaritate adstringi, non sinatur oriri quod non sine magno scandalo removeri potest exortum. Corripiatur a superiore. Si correptus ab inceptis non cessat, removeatur, quantumcumque utilis videatur. Impudici cujusvis pedes limina monasterii nunquam terant. Lingua viri ignita sagitta diaboli est mulieri. Labia viri venena mulieribus præbent, per quæ diabolus vulnerat miserum cor mulieris sagittis tentationum. Vir, cujuscumque conditionis exsistat, aut nunquam appareat coram vobis, aut visus terreat visum vestrum velut horridum monstrum. Propterea volo ut si cum viro omnino loqui oporteat, velum in fenestrula tractum abscondat faciem unius ab alio, nec liceat videri quod concupisci non licet. Sanctus David videndo capitur;2 et tota Scriptura testatur, quod victoria non speratur in isto certamine nisi ex fuga. Secreta verbula suspicione non carent : idcirco præcipio ut nulla sororum loquatur alicui extraneo sine præsentia abbatissæ aut sororum. Inter vos nunquam habeatur mentio de viro, si possibile est. Ultra quam creditur exsultat diabolus, si in corde femineo viget memoria viri. Proh dolor! infelix conditio sexus vestri. Sanctior mulier si viro adhæreat quantumcumque spirituali affectu, inclinatur tandem ad nefas, si in viro virtus deficiat. Infortunatissimum genus mulierum! hamo capiuntur ut pisces, ad macellum conducuntur ut bestiæ; protervæ sunt et ficticia cupiunt, subornata verba deposcunt, fabulas non fastidiunt.
Credite, carissimæ, credite seni pene omnia experto, non possunt jugiter claudi sensus nostri exteriores in tumultibus hominum : ideo solum in silentio et quiete vitantur cogitationes perversæ. Propterea hortor ut non nisi sanctarum mentium verba audire velitis. Tam raro coram vobis vir appareat, tam raro inter vos mentio habeatur de viro, ut puellæ vestræ pene virilem sexum ignorent. Sic consortia hominum fugite, ut ad vos nequaquam perveniat quidquid agatur in sæculo. Solus sponsus vester Jesus Christus constringatur et fruatur a vobis strictis amplexibus. Solæ cum solo Sponso loquamini lectionibus sacris, orationibus laudibusque devotis, aut meditationibus sanctis. Zelotypus valde est Sponsus vester, nullatenus vult sponsas suas venire in publicum, ne concupiscantur ab amatoribus sæculi, et ne ipsæ concupiscant ea quæ mundi sunt. Semper vult solus sponsabus uniri, neminem vult admittere ad solatium. Quod si alium quæritis amatorem, statim recedit, protinusque dissolvit omne spirituale conjugium. Idcirco in monasterio vestro quasi in thalamo maneatis cum Sponso. Extra monasterii limites nulli vestrum liceat ire. Hæc lex, hæc norma, hæc summa professio sit omnibus vobis, ut quæ semel intraverit, post professionem nunquam permittatur exire.
Hæc omnia S. Hieronymus scribit in Regula sua. Et quamvis specialiter scripserit ea monialibus Ordinis sui, nihilo minus ad omnes pertinent moniales. Ex eis patet quam utilis et necessaria sit clausura perpetua monialibus universis, et quanta existat fragilitas sexus feminei, et quam defectuosæ sint proprietates feminarum communiter ex natura, quæ tamen per gratiam Dei et virtutes reformari possunt ac perfici.
SPONSA. — Documentis et assertionibus tam antiqui, sancti et experti viri Hieronymi est credendum; nec dubito quin magni sit meriti apud Deum, pro ejus amore in clausura perpetua permanere. Sed moniales consuetæ exire et libertate sua gaudere, atque interdum mundanis consolationibus recreari, qualiter poterunt ad hoc induci, ut permittant se claudi? et quo modo poterunt ad tantam spiritualitatem ac perfectionem pertingere, ut non cupiant de claustro exire?
SPONSUS. — Ad hæc tibi in sequenti articulo respondebo.
Footnotes
Chapter 4 of 12