Articulus 6

Qualiter monialis possit ad tantam virtuositatem atque tam dulcem cœlestis Sponsi degustationem venire, ut non cupiat exire cœnobium nec habere aliquod mundanum solatium.

SPONSUS. — Tria sunt quæ omnes religiosi principaliter vovent. Primum est paupertas, id est spontanea abnegatio totius proprietatis in rebus opibusque terrenis: et hæc paupertas est virtus, ad quam non sufficit proprium nil habere, sed non optare nec velle aliquid proprium possidere. Ideo quotiescumque religiosa persona cupit aut nititur habere aliquid proprium aut utitur illo, nisi forsan in extrema necessitate, toties agit et peccat contra hoc votum, et contra hanc virtuosam ac voluntariam paupertatem. Secundum votum est observatio castitatis perpetuæ: quæ est virtus refrenans concupiscentias carnis indesinenter. Ideo religiosa persona non solum frangit hoc votum per commixtionem carnalem, sed etiam quandocumque ex deliberatione rationis consentit in talem commixtionem aut in delectationem veneream, aut appetit eam. Tertium est obedientia: quæ est virtus per quam religiosa persona propter Deum abnegat propriam voluntatem, atque ex corde sponte se subdit ac obtemperat suo superiori. Idcirco ad hoc quod religiosa persona impleat votum hoc, non sufficit quod exterius ac corporaliter agat et impleat quod sibi a superiore suo injungitur, sed tenetur illud implere libenter ex animo. Ordinantur autem hæc tria vota principaliter ac finaliter in hac vita ad dilectionem puram et perfectam. Tria sunt enim quæ a perfecta dilectione Dei præsertim impediunt. Primum est amor, sollicitudo et occupatio circa terrenas divitias: et hoc impedimentum expellit præfata paupertas. Secundum est voluptas carnalis, et amor sensualis parentum ac propinquorum: quod impedimentum expellit castitas perpetua jam prædicta, quæ sensuales reprimit ac refrenat affectiones. Tertium est propria voluntas et ejus libertas, qua homo juxta libitum suum vadit, intrat, exit, loquitur et operatur: quod impedimentum expellit obedientia.

Porro perfectio vestra in vita præsenti, in pura et fervida Dei dilectione consistit. Itaque via per quam religiosa persona potest et obligatur ad perfectionem ire ac pervenire, est adimpletio horum trium votorum, ut scilicet omnes sensuales et carnales affectiones concupiscentiasque de anima sua exstirpet, abjiciat ac devitet, nec ad aliquam rem terrenam habeat proprietatem, curam aut inordinatum amorem, nec voluntatem suam in aliquo præferat voluntati Dei aut ejus vicarii seu sui superioris. Et si ista impleverit, erit aptissima ad sincerissimum Dei amorem. Nec aliter potest religiosa persona perduci ad divinum amorem, nisi implendo hæc tria quæ vovit, et ad quæ præcipue obligatur. Etenim ingratum est Deo quidquid ei obtulerit homo, neglecto eo ad quod tenetur, quum et Jacobus dicat apostolus: Si quis totam legem impleverit, offendat autem in uno, factus est omnium reus.¹ Unde et Salomon loquitur: Qui (inquit) in uno peccaverit, multa bona perdet.² Insuper, manifestum est quod unicuique sit delectabile uniri et adhærere ei quem maxime diligit, et esse, loqui et occupari cum illo; molestum quoque est ei elongari ac separari ab ipso, et desideratis amplexibus ejus privari. Ideo quanto plus religiosa persona in amore Dei profecerit inflammataque fuerit, tanto jucundius erit ei in solitudine et silentio, in quiete et claustro, in loco secreto esse et loqui cum Sponso cœlesti, et occupari cum ipso, ipsum orando, laudando, recogitando et contemplando, et ipsum intra se brachiis caritatis amorose ac dulciter constringendo et amplectendo, considerando infinitam et incomparabilem bonitatem, suavitatem et pulchritudinem ejus, atque incircumscriptibilem et immensam sapientiam, pietatem, beatitudinem, perfectionem ac desiderabilitatem et amabilitatem ipsius prorsus deliciosissimam. Quum itaque religiosa persona ita adhæserit et conjuncta fuerit Sponso cœlesti, tunc copiose gustabit æternam et infinitam dulcedinem ejus, et frequenter, imo assidue illuminabitur, accendetur, implebitur et lætificabitur a Sponso adorando et glorioso: sicque verissime ac promptissime spernet omnia vana, carnalia, mundana, prava ac vilia, et abhorrebit exire ac apparere in publico, tædiosumque erit ei cum hominibus fabulari et tempus infructuose expendere; suavissimum vero erit ei Sponso cœlesti uniri, et cum eo miscere colloquia orando, psallendo, legendo ac meditando salubria et divina. Et tunc hilariter ac experimentaliter dicet:³ Quam magna multitudo dulcedinis tuæ, Domine! itemque: O quam suavis est, Domine, spiritus tuus in omnibus!⁴ et rursus: Mihi adhærere Deo bonum est; Deus cordis mei, et pars mea Deus in æternum.⁵

SPONSA. — Vere bona et sapientialis doctrina, sed ardua. Ego autem quæ hucusque vixi in proprietate et dissolutione, et absque observantia regulari, sum tota defectuosa et fragilis, nec possum cito aut faciliter ita de corde meo abjicere universas sensuales affectiones, inordinatos terrenarum rerum amores ac propriam libertatem, nec possum me ipsam in omnibus sic abnegare et frangere. Quid ergo actura sum? Quo me vertam?

SPONSUS. — Noli diffidere, nec pusillanimis esse aut infideliter formidare. Nonne ego veritas summa in Evangelio dixi, Petite et accipietis, quærite et invenietis, pulsate et aperietur vobis;⁶ omnis enim qui petit accipit, et qui quærit invenit, et pulsanti aperietur?⁷ Nonne Apostolus ait, Omnia possum in eo qui me confortat?⁸ Et tu ergo cum profunda humilitate, cum cordis fiducia, cum ingenti affectu, cum perseverantia forti invoca meum auxilium, directionem et gratiam Spiritus Sancti. Invoca Deum indesinenter, ut mentem tuam purget, illuminet, roboret et accendat, gratiose immutet, atque in omne quod placet ei ipsam vertat ac firmet. Fac tu quod in te est, te ad gratiam disponendo, peccata præterita recolendo, detestando ac confitendo, et Deum, ut dictum est, invocando, et ipse te pie exaudiet.

SPONSA. — Doce me aliqua ex quorum consideratione possit mens mea incitari, roborari ac inflammari ad complendum tria vota præfata, ac cetera quæ utilia aut necessaria sunt ad obtinendum perfectionem ac divini amoris fervorem ac puritatem.

SPONSUS. — Salubris, pia et prudens petitio responsionem meretur condignam et sapientem.

Footnotes

1. Jacob. II, 10. ↩

2. Eccle. IX, 18. ↩

3. Ps. XXX, 21. ↩

4. Sap. XII, 1. ↩

5. Ps. LXXII, 28, 26. ↩

6. Matth. 7, 8; ↩

7. Joan. XVI, 24. ↩

8. Philipp. v, 13. ↩