Capitulum 3

Interrogatio de fine pœnitentiæ et satisfactionis indicio.

QUANTO magnificentior et sublimior sermo tuus aperuit nobis arduum iter doctrinæ tuæ nobis incognitæ et viam renuntiationis plenissimæ, et quasi amota oculorum nostrorum caligine, ostendit culmen renuntiationis illius in cœlo repositum, tanto deprimimur mole desperationis majore. Metientes siquidem immensitatem ipsius cum nostrarum virium parvitate, nimiamque vilitatem ignaviæ nostræ cum infinita celsitudine virtutis ostensæ conferentes, sentimus nos ad illam non solum non proficere, imo magis sentimus nos deficere ab eo quod sumus. Oppressi quippe ponderibus nimiæ desperationis, quasi dilabimur ab infimis ad inferiora. Proinde singulare præsidium tuum potest conferre vulneribus nostris medelam, ut de fine pœnitentiæ et satisfactionis indicio aliqua dicas, et instruas nos, præsertim ut certi de remissione præcedentium delictorum, animari possimus ad ascendendum fastigia perfectionis prædictæ.