Capitulum 1

(Abbatis Pinuphii)

DE FINE PŒNITENTIÆ ET SATISFACTIONIS INDICIO.

De humilitate Pinuphii abbatis.

RELATURUS documenta abbatis Pinuphii, præclari singularisque viri, videor mihi amputare magnam partem materiæ, si hic silentio prætermittam præconia humilitatis suæ, quæ brevi sermone perstrinxi (consulens lectoris fastidio) quarto de Institutis Patrum libro, qui intitulatus est, De institutione renuntiantium mundo : præsertim quum multi non habentes notitiam libri illius, possint incurrere in lectionem libri istius, et omnis auctoritas dictorum vacillet, si dicentis meritum subtrahatur.

Hic itaque quum abbas et presbyter præsideret grandi cœnobio non longe a Panephysi, urbe Ægypti, et excellentia virtutum suarum atque signorum in tantum sublimasset eum in omni illa provincia, ut videretur sibi recepisse mercedem laborum suorum ex retributione laudis humanæ, timens ne vanitas favoris humani evacuaret sibi fructum præmii æternalis, occulte recessit a monasterio suo, venitque ad monasterium Tabennensium monachorum, ubi elegit non solitudinem eremi, non securitatem solitariæ vitæ, quam imperfecti non ferentes in cœnobiis obedientiæ jugum, aggrediuntur quandoque præsumptione superba, sed maluit celeberrimo monasterio subjugari.¹ Denique ne proderetur ibi aliquo signo habitus sui, vestem induit sæcularem, et multis diebus præ foribus jacuit plorans, ut moris est ibi, omniumque Fratrum genibus provolutus. Tandem obtinuit suscipi post diuturna Fratrum fastidia, qui ad experiendum desiderium ejus, dicebant eum ultima ætate confectum, et panis egestate compulsum, expetere sanctitatem conversationis illius non sincera intentione. Susceptus autem, deputatus est in adjutorium cuidam Fratri adolescenti, cui commissus fuit hortus ad excolendum : cui per omnia obedivit, nec solum peregit quæ illius officii cura exegit, verum etiam quædam alia necessaria opera quæ ob suam vilitatem et horrorem vitabantur a ceteris; quæ tam occulte perfecit nocturno labore, ut tota congregatio ignoraret de mane auctorem tam utilium operum.

Quumque in hac laboriosa et humili subjectione durasset quasi per tres annos cum gaudio, accidit quod Frater quidam ei cognitus et compatriota adveniret; et præ vestitus vilitate atque officii ejus vix eum cognoscens, tandem post longam explorationem et considerationem ipsum certissime noscens, projecit et advolvit se pedibus viri illius, quod cunctis magnum incussit stuporem. Deinde Frater ille nomen Patris illius pronuntians, fecit eos magis attonitos; nam et nomen ejus dudum innotuit ipsis ex fama sanctitatis illius. Compuncti sunt ergo qui tanti meriti ac sacerdotii virum tam vilibus deputaverant operibus. Ille autem flens largiter, et quasi gravem casum manifestationis suæ adscribens diabolicæ invidiæ, reductus est ad monasterium suum cum honorifica Fratrum custodia. Ubi exiguo tempore demoratus, et rursus gravatus suo primatu atque honoribus sibi impensis, clam navem ingressus, venit ad provinciam Syriæ Palæstinam, ubi tanquam incipiens et novitius receptus est in monasterio nostro, et ab abbate jussus est habitare in cellula nostra. Sed virtutes ejus ac merita non permiserunt tamen ibi eum diu latere, nam simili modo manifestatus est ibi; atque ad monasterium suum reductus cum laude et honorificentia magna, compulsus est de cetero esse quod erat.

Footnotes

1. Cf. p. 48 D. ↩