Caput 7
animarum Sponsus, quasi ex adipe suae divinitatis sponse sua viam delinire, ut eo suavius et delicatius eam attraheret sibi.Cum vero Conventus usque post horam nonam apud infirmam preces suas iterasset, et infirma quasi aliquanto melius se habere coepisset, ab illa quaesitum est num Congregatio ad mensam ire posset. Respdndit infirma : « Bene possunt ire. » Sicque tota die illa in agone jacens, nil aliud dicebat quam hixc vera? « O bone Jesu !0 bone Jesu! » apertissime demonstrans quod ille medullitus sibi infixus erat in corde, cujusnomen inter tam acerbos mortis dolores, quos per gestum corporis satis declarabat, tam dulciter sine intermissione ore ruminabat, Cumque Sorores se singul orationibUusipsius committerent, et suas diversas suorumque amicorum necessitates et causas ipsi commendarent; quia non jam plus loqui poterat, dicebat secreta voce: « Libenter vel « Eia Per quod satis indicabat quo affectu, quodcumque ab ipsa requirerent, Deo suo amatori commendaret. Ad postremum, cum nihil amplius dicere posset, sui tamen_benignitatem presuavis affectus, quo suas consorores et. spirituales amicos amabat, cohibere nequivit; saepius enim oculos, manusque amorose supra se ad coelum intendebat et extendebat; per quod manifeste ostendebat suum ad Deum affectunf pro illis, qui ipsi fuerant commendati.
Intellexit etiam pradicta persona de omnibus membris hujus beate infirme, in quibus cruciabatur, exire quasi quemdam vaporem eximium qui animam ejusdem _membrspertransiens, miro modo purificabat, sanctificabat, etwterna beatitudini coaptabat. Haec omnia cum preedicta persona in spiritu vidisset, apud se proposuit hanc visionem secretam tenere, ne ipsa in his prenotaretur. Quod quam contrarium fuerit Dei bonitati, cujus gloria est revelare sermonem (Ton. xn. 7), qui etiam in Evangelio dixit: quod in aure auditis, praedicate super tecta (Marti. x. 27), ex his quae sequuntur patebit.
Nam cum inter Vesperas, hc Electa Dei felicis memorize Domna Mechtildis valde egrotans, tam evidenter iterum exspirare videretur, quod Conventus tam repente de choro vocatus, ita ut etiam suffragia omittere debuerit, circa infirmam orationes solitas recitaret, praefata persona omni conatu virium et sensuum suorum interiorum, ne minimum quidem percipere vel notare potuit de his quae Deus tunc tem- Poris cum sua Electa agebat, donec in se reversa culpam agnosceret, et illam per dolorem et poenitentiam dilueret, et Deo voveret quod quidquid sibi Deus revelaret, ad solam Dei gloriam et proximorum consolationem libenter patefacere vellet,
Hinc post Completorium, cum jam tertio omnino existimarent istam infirmam esse morituram, preefata persona in spiritu rapta est, viditque animam in‘rme, ut supra, in Specie tenet multum et amabilis puellule, sed quasi novis ornamentis ex hujus diei passionibus decorate, in impetu sirea collum Domini Jesu sui sponsi delicati irmnentem, 2c prexcordialissimis ipsum amplexibus constringentem, et ex singulis ipsius vulneribus, ad modum apis diversos flores sugentis, specialem sibi intrahere voluptatem. Unde cum legeretur Responsorium Ave sponsa, etc. Processit Regina Virginum, rosasine spina, Maria, veneranda Dei Genitrix, et animam infirme magis ac magis coaptavit habilitavitad utendum et perfruendum deliciis divinitatis, Tunc Dominus Jesus ex merito suae intemerate Genitricis,
ex dignitate illa qua ipsa unica et sola gratiam meruit fieri Mater et Virg>, quasi quoddam monile mirabiliter infirme posuit; illamque hoc speciali privilegio donavit quod ad similitudinem suae virginew Matris, etiam ipsa appellaretur virgo et mater, considerans quod in casto amore memoriam sui in multorum cordibus genuisset. pa SG an i al Seas ean
Chapter 242 of 257