Caput VII. Papam etiam certum, non modò hæreticum, sed et absque hæresi, schismaticum fieri posse Duvallius docet ex Turrecrematà et Gajetano cardinalibus, eumque Ecclesiæ aucto…

Papam etiam certum, non modò hæreticum, sed et absque hæresi, schismaticum fieri posse Duvallius docet ex Turrecrematà et Gajetano cardinalibus, eumque Ecclesiæ auctoritate statim dejiciendum.

Iterum tertium quartumve casum habemus, quo concilium de Papa judicet, et quidem se nesciente, universalis Ecclesiæ auctoritate collectum ; casum nempe schismatis. Neque hic tantum reponimus eum schismatis casum, quo ex dubia electione dubius esset Pontifex, ut in illo fœdo schismate xiv sæculi, sed etiam quo certus Pontifex fiat schismaticus.

Id autem ne dubites posse contingere, triplicem hujus rei casum Andreas Duvallius, non suspectus auctor, ex Turrecrematâ et Cajetano cardinalibus, non item suspectis, adducet : « Ii, inquit, dignitatis pontificiæ acerrimi propugnatores affirmant Papam posse esse schismaticum in his casibus : primo, si se à communione totius Ecclesiæ, et omnium episcoporum, ob aliquam causam injustam separet, et solum cum quibusdam sibi cohaerentibus communicare velit,... Secundo, si nollet amplius officio Pontificis fungi, nec tamen subesse ei qui pro se eligeretur, sed se schismaticorum conventiculis adjungeret. Tertio, aiunt quidam, si antiquos Ecclesiæ ritus et consuetudines ab apostolica traditione manantes immutare vellet.¹ » Tunc schismaticus, nec minus quam hæreticus dejiciendus esset. Qua potestate ? an recens à Christo creata et constituta ? an ipsi Ecclesiæ jam inde ab initio concreditâ ? exponant, si possunt, qui omnem Ecclesiæ potestatem in unum Papam concludunt, 'eumque in omni casu superiorem esse volunt. Nos vero hos casus non studiose conquirimus, neque ultro ingerimus huic quæstioni ; sed ex Duvallio et aliis non suspectis auctoribus, ut huic loco necessarios inserimus. [586]