Caput VIII. De concilii auctoritate, qua Papa teneatur in fidei causis, Duvallii locus
De concilii auctoritate, qua Papa teneatur in fidei causis, Duvallii locus.
Addamus aliam ex Duvallio quæstionem : An concilium legitimo modo coactum et legitimo modo procedens, Papa per legatos præsidente, in iis, quæ ex unanimi legatorum ac Patrum consensione de fide decreta sint, « ante confirmationem sit infallibile, quamvis Pontifex nullam hujus decreti instructionem dederit1 ? » Negat Bellarminus et moderni quidam Lovanienses, ex suis regulis ; quod nimirum doceant à Papa Patres accipere, quod recta decidant, neque posse à Papa infallibilitatem suam transferri in legatos. At Duvallius tale concilium infallibile esse concludit cum Soto2 et aliis ; quod nempe in eo sit tota Ecclesia repræsentata : hoc est, eodem interpretante Duvallio, « ipsamet Ecclesia secundum auctoritatem definiendi legesque condendi, quæ falli non possit, utpote columna et firmamentum veritatis. Concilium namque œcumenicum legitime coactum, et legitimo modo procedens, non à Pontifice, sed à Spiritu sancto sibi assistente, suam infallibilitatem habere ex vi ordinationis et promissionis Christi, qua promisit et statuit se Spiritumque suum Ecclesiæ jugiter affuturam... Quare teneri Pontificem talis concilii tam in fide quam in moribus, sententiæ consentire et stare, non quasi sit inferior concilio, eique tanquam superiori obediens, sed ut obediens veritati per Spiritum sanctum revelatæ. » Hic oppido vides, qui pontificiæ potestati præ aliis favere se jactant, nihil aliud quærere, quam verborum offucias, et ut verbis minuant quod ipsa re fatentur. Ecce enim Duvallius confitetur talis concilii decretis teneri Papam, quod est res ipsa quam nos quoque dicimus . Ergòne concilio obediens erit tanquam superiori ? Cave dixeris : abominandam vocem ! Sed dicas obedire ipsi veritati per Spiritum sanctum revelatæ . Quasi nos turba fidelium conciliis aliter obediamus, quam quod certa fide credimus, [587] per illa concilia veritatem, cui paremus, à Spiritu sancto esse revelatam.
Ut cumque est, licet per Duvallium credere Patres in conciliis non accipere à Papa ; sed à Spiritu sancto, ut recta decidant ; eamque vim talis decreti esse, ut ei decreto se nesciente facto, ipse Pontifex consentire et stare teneatur : tanta Ecclesiæ consentienti ad fidem explicandam inest auctoritas.
Atqui eam auctoritatem non facit Papæ infallibilitas, quam revera in legatos transmittere non potest ; sed Ecclesiæ totius, non ab ipso Pontifice profecta, sed à Christo collata ; quæ cum Duvallius concesserit, si ab ipso quæratur, an non etiam possit, dissentientibus legatis, valere decretum, haud facile videtur se expedire posse. Legati enim ipsi non sunt infallibiles, quibus adhærere synodus teneatur, sed tota synodus id à Christo habet, adeoque decretum, præsidentibus legatis, non tamen necessario consentientibus, fieri et stare posset : alioquin nec sufficeret formula Tridentina ; « Sacrosancta œcumenica et generalis Tridentina synodus, in Spiritu sancto legitime congregata, præsidentibus in ea Sedis apostolicæ legatis, statuit, decernit, definit, etc » nisi etiam consentientibus adscripsisset.
Quid autem tali decreto, ex sententia Duvallii, facto, confirmatio addat, alia difficultas alibi extricanda . Hic certe sufficit tale concilium necessario confirmandum à Pontifice, qui ejus auctoritati stare teneatur .
Footnotes
Chapter 44 of 49