Videbat sponsa in visione cadere solem et lunam in abyssum amisso splendore solito. Que significant quendam regem et reginam mutantes bonos mores in malum, propter quod rex amisso regno captiuus mortuus est.

Cum starem orando, vidi in spiritu celum quasi turbulentum et solem et lunam fulgentes in serenitate clarissima, quorum lux eciam vltra celum se extendebat. Cumque attente aspicerem, vidi quod angeli boni et mali pugnabant contra solem et lunam, sed non preualuerunt, donec draco magnus et terribilis ascendit in celo, cui sol et luna dederunt potestatem et claritatem suam. Et tunc statim sol factus est pallidus et niger, et luna fugit subtus terram. Cumque aspicerem ad terram, vidi eam plenam reptilibus et serpentibus, qui comedebant superficiem terre et occidebant homines caudis suis, donec sol cecidit in abyssum et locus lune non est inuentus amplius. Transactis autem post hec vndecim annis audiui vocem christi dicentem michi: Recordare, sponsa, quod ostendi tibi in ciuitate Stockholmis de celo turbulento. Nunc autem exponam tibi, quid illa significant.

Celum, inquit, quod ostendi tibi turbulentum regnum istud swecie est. Nam regnum istud, quod quasi celeste et quietum et iustum esse deberet, iam turbine tribulacionum agitatur, et iniquitatibus et exaccionibus conculcatur. Nec mirum. Nam rex et regina, qui tanquam sol et luna fulgebant, iam denigrati sunt sicut carbones, quia moribus et voluntate immutati sunt. Homines quoque de radice viperea eleuauerunt, vt prosternant amicos et simplices meos. Ideo scias, quod draco ipse confusus celerius descendet quam ascendit. Et amici mei, quorum quidam vita sunt angelici, inter quos eciam sunt aliqui tanquam mali angeli vita sordidi, qui eleuabuntur et liberabuntur a tribulacionibus suis. Sol vero pallescet, donec venerit sub coronam, et dicetur de eo, quod secundum splendorem eius multiplicate sunt tenebre eius.