Caput 9: De mira continentia ipsius

Continentia etiam, quam beatus Bernardus ponit loco lunae, in ista perlucide emicuit; quod constantissime fatebatur se in omni vita sua nunquam alicujus viri faciem ita curiose vidisse, quod aliquid sciret de forma illius. Et hoc simul cum ea fateri possent omnes qui noverant eam, quod quantumvis viro sancto, quantumcumque familiariter, per quantam moram loqui deberet, sic ab illo discessit, quod nunquam vel semel ad ipsum oculos deflexerat. Et non solum dici potest de visu, verum etiam de loquendo, audiendo, caeterisque corporis motibus, quod tam mirae continentiae de cor in ipsa resplenduit, quo familiares sibi sodales dicere solebant quandoque jocando, quod jure propter munditiam cordis inter reliquias super altare poneretur. Nec mirum, cum ultra omnes homines mihi cognitos assueta fuerit in sacra Scriptura delectari, et per consequens etiam delectari in Deo, quod est praecipuum conservatorium castitatis. Unde Gregorius: "Gustato spiritu, desipit omnis caro." Hieronymus: "Ama litteras, et carnis vitia non amabis." Sed si alia deessent testimonia, in hoc ipso quod lectioni erat intenta, evidentissimum indicium continentiae in ea refulsit. Nam et si aliquando aliquid in ipsa sacra Scriptura, ut assolet, invenit quod aliqualiter potuit inferre memoriam alicujus carnalitatis, hoc virginali verecundia ducta quasi furtim subtrahendo praeterivit; vel si hoc non potuit, saltem cursim proferendo quasi omnino non intelligeret, dissimulavit, excepto quod gratiosae pudicitiae roseus decor in genis ejus latere non valebat. Sed et si contigit eam a minus intelligentibus requiri aliqua de similibus, haec cum tanta verecundia dissimulando declinabat, quod vix poenalius se credebat posse ferrum vulnerans carnem suam tolerare, quam talem audire sermonem. Sed tamen si quando propter animarum salutem necesse fuit talia loqui, hoc quasi omnino non abhorreret, absque haesitatione protulit ut videbatur expedire.

Dum autem vice quadam cum valde probato seniore de suis familiaritatibus contulisset, ille considerate munditia cordis ejus, postmodum tale ipsi testimonium dedit, quod scilicet nunquam hominem cognovisset a quo omnis carnalis commotio esset tam penitus aliena sicut ab ista. Ergo, ut de caeteris taceam, quia hoc solum donum Dei in ea diligenter prospexerit, non mirabatur, si prae caeteris ipsi Deus secreta sua revelaverit, cum ipse in Evangelio dicat: Beati mundo corde, quondam ipsi Deum videbunt (Mt 5:8). Augustinus: "Non exterioribus oculis sed corde videtur Deus, et sicut lumen hoc videri non potest nisi oculis mundis, ita nec Deus nisi per munditiam cordis, quod non arguit conscientia peccati, sed templum Dei sanctum est."

In testimonium ergo praedictae virtutis inserere libet quod percepi a quadam fide digna persona. Quae cum desideraret a Domino ut per eam aliquid dignaretur huic electae suae, quae in hoc libro commendatur, demandare, Dominus respondit: "Dicas illi ex parte mea: pulchra et amoenosa." Quod cum illa non intelligeret et iterum idem a Domino desideraret hoc idem etiam secundo, tertio, similiter idem responsum accepit. Tunc valde admirans ait: "Edissere mihi, amantissime Deus, intellectum verborum istorum." Et Dominus illi: "Dic illi ut complaceat mihi ex pulchritudine interioris decoris, quia tantus puritatis et incommutabilis divinitatis meae fulgor incomprehensibili decore perlustrat animam ejus. Item quod complaceat mihi ex speciali amoenositate virtutum quia praejucunda vernantia deificatae humanitatis meae immarcessibili vivacitate floret in omnibus operibus ejus."