Caput 10: De dono confidentiae quo mirifice claruit

Quam mirifice in ea etiam refulserit, non dico virtus, sed potius donum confidentiae, mirificis posset testimoniis comprobari . Nam sic securam conscientiam omnibus horis possidebat, quod nec tribulationes, nec damna, nec impedimenta, nec etiam sui proprii defectus ipsam obnubilare poterant, quin semper securam haberet confidentiam ad benignissimam misericordiam Dei, nec hoc eam gravare potuit, si quando Dominus ei solitam gratiam subtraxit; sed quasi pro eodem sibi erat habere gratiam et non habere, excepto quod in adversis quandoque eam spes roboravit, cum certissime sciret sibi sive exteriora, sive interiora in bonum cooperari; et ideo sicut cum spe expectatur nuntius qui diu desiderata reportat, sic ipsa cum gaudio expectabat uberiorem divinam consolationem, ad quam se per praecedentem adversitatem confidebat habilitari. Nunquam etiam depressa et vilifacta in suis defectibus videbatur, quin ex praesentia divinae gratiae sublevata ad quaelibet dona Dei paratissima redderetur; et cum videretur sibi velut carbo extinctus tenebrosa, subito cooperante gratia Dei respirans, cum se per intentionem ad Dominum erigere niteretur, mox quasi in ipso regressu intra se similitudinem Dei in se suscipiens, sicut homo qui de tenebris calcans in lucem solis repente illuminatur, sic se ex splendore praesentiae divinae sensit illuminatam, et etiam recepisse omnem ornatum et compositionem, qua decet reginam in vestitu deaurato circumamictam varietate astare regi saeculorum immortali, et inde dignam factam atque adoptatam divinae associationi et familiaritati.

Proprium tamen sibi statuerat, utpote respersa maculis sine quibus vita humana non ducitur, frequenter currere ad pedes Domini Jesu abluenda; excepto, ut praedictum est, quando largiorem divinae clementiae persensit influxum, quod tunc Dei beneplacito in omnibus libere consentiens, reddebat se velut instrumentum ad ostendendum omne opus amoris in ipsa et cum ipsa, in tantum quod non cunctabatur cum Domino Deo universorum ludere de pari.

Item ex jam dicta confidentia tantam habuit gratiam communicandi, quod nunquam nec in scriptura, nec ab hominibus tantum audire potuit de periculo indigne communicantium, quin semper firma spe super pietate Domini libenter communicaret. Tam exigua et pene nulla reputavit studia sua, quod propter negligentiam orationum et similium quibus homines se praeparari solent, nunquam intermisit communionem, dijudicans quod sicut exigua stilla est ad pelagus totius maris, sic omnis humanus conatus est respectu illius superexcellentis gratuiti doni. Et quamvis nullum modum discerneret dignae praeparationis illius, tamen ex incommutabilitate divinae largitatis confisa, super omnem praeparationem, studebat mundo corde et devoto amore suscipere ipsum sacramentum. Omne etiam bonum spiritualis gratiae quod accepit, soli confidentiae attribuebat, reputans illud tanto magis gratuitum, quanto vere gratis et sine meritis suis illud nobile donum confidentiae ab ipso largitore omnis gratiae se cognovit accepisse.

Ex saepe dicta etiam confidentia mortem frequenter habebat in desiderio, et hoc tamen in divinae voluntatis unione, quod singulis horis vel vivere vel mori pro eodem sibi erat; sperans per mortem suam lucrari beatitudinem, et per vitam divinae laudis incrementum. Ambulans ergo in via sic contigit eam in summo alicujus gradus labi, statim miram exultationem persentiens in spiritu, dixit ad Dominum: "Bene mihi, dilecte Domine mi, si casus iste subito fieret mihi occasio veniendi ad te." Et cum quandoque admirantes diceremus si non timeret absque praemunitione ecclesiasticorum sacramentorum mori, respondit: "Ego quidem ex corde desidero saluberrimis sacramentis praemuniri, sed tamen voluntas et praeordinatio Domini mei videtur esse optima et saluberrima praeparatio: ergo quo modo ipse voluerit, sive subitanea, sive provisa morte libentissime ad ipsum emigrabo, certa quod qualicumque morte emigrabo sive decedo, misericordiam Domini nunquam mihi deesse, sine qua scio me nullomodo posse salvari tam in morte longe ante provisa quam in subitanea morte."

Similiter in omnibus eventibus exultabat semper habens animum firmum directum ad Deum, et in omnibus mire constantia vigebat, in tantum quod veraciter posses de ea illud proverbium dici: "Qui confidit in Deo fortis est ut leo" [cf. Prv 28:1). Cujus virtutis testimonium etiam sibi perhibere dignatus est Dominus hoc modo: Cum ergo die quadam una persona perquireret quoddam a Domino, nec aliquid posset habere responsum et super hoc miraretur, Dominus tandem tale illi dedit responsum: "Ideo tamdiu protraxi tibi de his quae desideras respondere, quia non confidis in his quae in te gratuita pietas mea dignatur operari, sicut ilIadilecta mea facit, quae in forti confidentia bene radicata, in omnibus de mea pietate plene confidit, ideoque universa quae a me desiderat ipsi nunquam denegabo."