Caput 7: De excellentiori adjunctione animae ipsius ad Deum

Hinc in festo sacrosanctae Purificationis, dum post gravem infirmitatem lecto decumberem et mane circa ortum diei moesta intra me querularer quod divina visitatione, qua frequentius fueram tali die consolata, corporali infirmitate detente deberem frustrari, a mediatrice mediatoris Dei et hominum a talibus sum verbis consolata: "Sicut non recolis te acerbiorem dolorem infirmitatum in corpore pertulisse, ita scias te nobilius donum a Filio meo nunquam percepisse, ad quod digne percipiendum spiritum tuum roboravit infirmitas corporis praecedens." Unde ex his alleviata, cum instante hora Processionis sumpto vivifico alimento Deo mihique intenderem, recognovi animam meam in similitudine cerae diligenter ad ignem emollitae adesse quasi sigillo imprimendam Dominico pectori; et subito videbatur illi circumposita et partim intracta ipsi thesaurario in quo habitat corporaliter omnis plenitudo divinitatis, insignita charactere fulgidae semperque tranquillae Trinitatis.

O carbo desolatorius, Deus meus, continens et extrahens ac imprimens vivum ardorem, dum tam inextinguibiliter convaluisti in humido lubricae animae meae, desiccans primo in ea fluxum mundanae delectationis et postmodum etiam emolliens eam a rigore proprii sensus, in quo per tempus induruerat tam vehementer. O vere ignis consumens qui sic vim tuam exerces in vitia ut vicem unctionis suaviter exhibeas in anima! In te et non omnino in aliquo alio recipiemus hanc virtutem, ut ad imaginem et similitudinem originis nostrae valeamus reformari. O invalescens caminus in jucunda visione verae pacis, cujus operatione scoria vertitur in aurum probatum et electum, cum anima fatigata fallaciis tandem tota mentis aviditate perquirere gliscit quod sibi est a te vera veritate!