Caput 20: De specialibus privilegiis sibi a collatis

Cor meum et anima mea, cum tota substantia carnis meae omnibusque viribus et sensibus corporis et spiritus mei, cum universitate totius creaturae, laudes et gratiarum actiones dicant tibi, dulcissime Deus, fidelissime amator humanae salutis, pro dignantissima misericordia qua non suffecit pietati tuae dissimulare quod toties indecenter parata accedere non vereor ad tui sanctissimi corporis et sanguinis superexcellentissimum convivium, nisi etiam abyssalis supereffluentia tua mihi, instrumentorum tuorum vilissimo et inutilissimo, hunc colorem dono tuo superaddere dignata sit: quod gratia tua certitudinem accepi, quod omnis qui ad tuum sacramentum accedere desiderans, sed habens timorem conscientiae, trepidans retrahitur, si humilitate ductus a me famularum tuarum minima quaerit confortari, pro hac ipsius humilitate, tua incontinens pietas dignum ipsum judicat tantis sacramentis, quae vere percipiet in fructum salutis aeternae; adjungens quod si quem justitia tua non permitteret dignum judicari, nunquam permitteres ad meum consilium humiliari. O dominator excelse qui in altis habitas et humilia respicis b, quid divina dictavit miseratio tua cum videres toties indigne accedentem, justitia librante, judicium promereri, tu volens alios dignos efficere per virtutem humilitatis, quamvis sine me hoc melius posses, indigentiae tamen meae consulens pietas tua hoc per me perficere decrevit, ut vel sic participari possem meritis ipsorum, qui monitis meis fructum salutis potirentur.

Sed cum heu! in hoc nequaquam egeat miseria mea, nequaquam etiam uno tantum remedio contenta fuit miseratio tua, Deus benigne. Unde et addidisti me indignissimam certificare, quod quicumque, corde contrito et spiritu humiliato, aliquem defectum mihi querulando exposuerit, secundum quod per verba mea defectum illum majorem sive minorem audierit, secundum hoc, tu misericors Deus, velles judicare eum culpabiliorem vel innocentiorem; et quod gratia tua mediante post horam illam hoc semper habere deberet relevamen, quod nunquam tam periculose premi posset ab illo defectu, sicut antea fuerat pressus. In hoc etiam meae miserrimae consulens indigentiae, ut quae per omnes dies vitae meae ita negligens exstiti, quod heu! nunquam vel minimum defectum debito modo superavi, saltem aliorum victoriae mererer participari; cum tu, Deus meus bone, dignaris me vilissimum instrumentum tuum ad hoc assumere ut per verba oris mei aliis dignioribus amicis tuis gratiam victoriae ministrares.

Tertio etiam copiosa liberalitas gratiae tuae inopiam meritorum meorum ea certitudine, ditavit, quod cuicumque aliquid beneficium vel alicujus delicti indulgentiam ex confidentia divinae pietatis promiserim, hoc benignus amor tuus secundum verbum meum tam firmum tenere proponeret, quasi hoc tu ore tuo benedicto juraveris in veritate; et hoc tam veraciter, quod addidisti, quia si videretur ipsis quod effectus tam salubris longe ultra placitum protraheretur, constanter admonendo tibi proponere deberent quod ego ex parte tui salutem promisissem, taliter saluti meae providens secundum illud evangelicum: "Eadem mensura qua mensi fueritis remetietur vobis" (Lk 6:38). Ut cum ego heu! non desistam in majoribus saepe culpis delinquere, saltem sic haberes occasionem culpas meas remissius judicandi.

Quarto adhuc modo etiam addidisti mihi necessario benefacere, inter caetera certificando me quod quicumque humili ac devote intentione orationibus meis se commendasset, procul dubio consecuturus esset omnem fructum quem credere posset se per alicujus orationem obtenturum: in hoc etiam meae consulens negligentiae, quia cum omnino deficiam in persolvendo tam debitas quam gratuitas pro Ecclesia orationes, quibus ego ipsa lucrari possem, secundum illud: "Oratio tua in sinu tuo convertetur" (Ps 24:13) et de fructibus electorum tuorum quibus per me indignissimam postulantibus benefacis, tu mihi participareris per participationem aliquantulam portionem suppletionis.

Quinto etiam nec in hoc supersedisti salutem meam augere, quod quasi speciali dono contulisti mihi ut omnis qui cum bona voluntate, intentione recta et humili confidentia, de profectu animae sermonem mecum moveret, nunquam a me discessurus esset sine aedificatione seu consolatione spirituali, quasi ipsum etiam congruum praevidens indigentiae meae, quia cum saepe heu! per inutilia verba defluens, talentum facundiae mihi indignae a tua largitate creditum quasi per terras dispergo, saltem de alieno deposito aliquantulum fruotum spiritualis lucri recolligam.

Sexto, liberalitas tua, benigne Deus, adauxit mihi donum per omnia necessarium, certificans scilicet me pro eo, quod quicumque in charitate pro me vilissima creaturarum Dei, devote fidelitate oraverit, vel etiam ad emendandum delicta et ignorantias juventutis, imo malitiae et nequitiae meae se verbis oratoriis, seu operibus bonis exhibuerit, hoc praemio a tua liberalissima pietate remuneraretur, quod nunquam exiet de hoc saeculo antequam tali gratia donetur, quod conversatio ipsius in tantum tibi complaceat, quod alicujus specialis familiaritatis delectationis in anima ipsius possis habere. Et hoc benignissima tua paternitate et mea magna necessitate, cum non ignorares quanta et quam multiplici emendatione mihi opus esset, pro tam innumeris delictis seu negligentiis meis; et amens misericordia tua nullatenus sineret me perire et e contra pulchritudo justitiae tuae nullomodo permittere posset me cum tam diversis negligentiis meis salvari, eo saltem mihi provideretur quod ex participatione plurimorum lucrum cresceret singulorum.

His, ex incontinentia liberalitatis tuae, benigne Deus, superaddidisti, quod si quis post obituam meum intelligens quod parvitati meae dignantius fuerit familiaritas tua in vita mea acclinata et ob hoc vellet se orationibus meis licet indignis humiliter commendasse, illum procul dubio velles tam dignanter exaudire sicut per alicujus preces velles aliquem exaudire, si ad recuperanda neglecta cum humili devotione grates tibi ageret, specialiter pro quinque.

Quorum primum est pro amore quo me gratuita pietas tua ab aeterno praeelegit. Quod, ut verum fatear, vere prae caeteris gratuitis permaxime gratuitum est; cum non ignorares seriem perversae conversationis meae et in singulis malitiam et nequitiam, atque vitium ingratitudinis meae, in tantum quod juste etiam inter paganos negasses mihi decus humanae rationabilitatis; cum tamen pietas tua longe superans mala a mea, elegerit me prae caeteris christianis religione insigniendam.

Item secundo, quod me salubriter attraxisti, et hoc idem juste fateor esse tibi naturaliter insitae mansuetudinis et benignitatis, cum indomabile cor meum, cui rectissime ferrea vincula congruerent, tam suavissima blanditate tibi attraxisti; ac si mansuetudinis tuae consortem in me recepisses et inde mihi adjungi per omnia delectareris.

Item tertio, quod familiariter tibi univisti, et hoc idem, ut justissime, debeo assignare superereffuentiae incontinentissimae liberalitatis tuae; quasi justorum numerus non sufficeret ad excipiendam nimietatem pietatis tuae, me extremam in meritis advocare dignatus es, non ut habiliorem facilius justificares, sed ut in minus habili clarius reluceret miraculum tuae dignationis.

Item quarto, quod jucunde fruereris; et hoc, ut ita dicam, amenti amori tuo possum assignare, quod saltem verbis non es dedignatus asserere, nisi hoc dices jucundam fruitionem tuam, quod omnipotens sapientia tua in eo delectetur, quod quandoque tam incredibili modo se aliqualiter adjungere potest sibi tam dissimili et omnino tam inapto.

Item quinto, quod feliciter me consummare dignaris. Quod beneficium a» dulcissima pietate benignissimi amoris tui me quamvis indignissimam accepturam secundum fidele promissum veritatis tuae humiliter et firmiter spero et securissima caritate cum gratitudine complector, nullis omnino meis meritis, sed sola gratuita clementia misericordiae tuae, o meum summum, imo solum, totum, verum aeternale bonum!

Haec singula cum sint tam stupendae dignationis tamquam omnino parvitati meae indecentia, quod nullo modo sufficere possum gratiarum actiones a me tibi factae, etiam in hoc subvenisti indigentiae meae, quod benignis promissionibus ad gratiarum actiones induxisti caeteros, quorum meritis defectus meus possit impleri et suppleri. Pro quo sit dignationi tuae laus condigna et gratiarum actio, ex parte omnium coelestium, terrestrium et infernorum.

Super haec omnia adjecit inaestimabilis virtus charitatis tuae, Deus meus, haec dona supradicta, tali pacto dignantissime obfirmare. Nam cum die quodam ea mente revolverem et ex comparatione pietatis tuae ad impietatem meam quam tam longe superabundare gaudeo, usque ad illam praesumptionem ducta fuissem, quod causarer te mihi ea, more» pollicitantium, manu ad manum non firmasse, tua tractabilissima suavitas his objectionibus se benigne satisfacturum promisit, dicens: "Ne haec causeris accede et suscipe pacti acti mei firmamentum." Et statim parvitas» mea conspexit te quasi utrisque manibus expandere arcam illam divinae fidelitatis atque infallibilis veritatis, scilicet deificatum Cor tuum, et jubentem me perversam, more judaico signa quaerentem, dextram meam imponere, et sic aperturam contrahens menu mea inclusa dixisti: "Ecce dona tibi collatae me tibi illibataservaturum promitto, in tantum quod si ad tempus dispensative ipsorum effectum subtraxero, obligo me postmodum triplici lucro persoluturum, ex parte Omnipotentiae, Sapientiae et Benignitatis virtuosae Trinitatis, in cujus medio ego vivo et regno, verus Deus, per aeterna saecula saeculorum."

Post quae suavissimae pietatis tuae verba, cum manum meam retraherem, apparuerunt in ea septem circuli aurei in modum septem annulorum, in quolibet digito unus et in annulari tres, in testimonium fidele quod praedicta septem privilegia mihi ad votum meum essent confirmata. Hinc etiam incontinentia pietatis tuae adjecit haec verba: "Quoties tu indignitatem tuam recogitans te immeritam donorum meorum et insuper de pietate confidis, toties offers mihi debitum censum de bonis meis."

O quam subtiliter paternitas tua novit providere filiis extreme vilitate degeneratis, cum post expensionem substantiae innocentiae et per consequens gratae tibi devotionis, acceptare dignaris hoc cujus cumulus latere non potest, scilicet cognitionem indignitatis meritorum meorum! Quam tibi laudabiliter mihique salubriter cognoscere in omnibus donis tuis, tam interioribus quam exterioribus, et insuper in omnibus de pietate tua plene tibi confidere da, dator munerum a quo omne bonum procedit, et sine quo nihil validum seu bonum poterit reputari.