Caput 22: Quam bona sit communis oratio.;

! Nn quadam necessitate claustri, dum Conventus psal- t I terium quod legerat, Christi famule Deo offerendum : committeret, dixit Angelo suo: « Elia, dilecte Angele, tu i qui cognoscis sicut et cognitus és, ego autem cognosco ex : parte, hanc rogo orationem Regi tuo, cui in decore et deli- i cis assistis, representa. » Cui Angelus: « Nequaquam cognosco sicut cognitus sum; quia qui me fecit, cognoscit 4 me, sicut summa potentia, sicut summa sapientia, sicut i summus amor; ego vero eo tantum agnosco modo, sicut I creatus sum. Ego quoque plus gaudeo quod tuam legationem Deo meo habeo prasentare, quam unquam aliqua matrum de honore et divitiis unici filii sui potuit exultare i Tunc Angelus orationem illam in specie alaudarum viven- tium, velut in linteolo candido Deo cum multareverentia et Angelus gaudio presentabat. Queedam vero alaude de linteo, velut orationem : evolare volentes, se elevabant, sed iterum resederunt Qua. preventat, : dam autem evolantes, supra pectus Domini consederunt; aliae vero ad os Domini evolantes, ipsum osculabantur. i Et ait Dominus: « Quot personae hanc orationem persol- i verunt, toties oculis misericordiae mes eas respicere volo, et aures clementiae mew eis inclinare. »;

i

I

1