Capitulum 4

Quod malum nulli invito possit inferri ab alio.

HANC itaque divisionem triplicem fixe et immobiliter retinentes, et cognoscentes quod nihil sit bonum nisi virtus ex Dei timore ac dilectione procedens, nec malum nisi peccatum et separatio mentis a Deo: discutiamus nunc diligenter an Deus unquam permiserit malum inferri Sanctis suis per se, aut per alium aliquem. Quod sine dubio nunquam invenies factum, quoniam nunquam potuit aliquis inferre peccatum alteri nolenti et resistenti, sed ei dumtaxat qui illud in se suscepit cordis ignavia et voluntate corrupta. Denique quum diabolus voluisset beato Job inferre peccatum, adhibens ad hoc universas suæ nequitiæ machinas, exspoliassetque eum non solum facultatibus cunctis, verum etiam percussisset eum ulcere pessimo a planta pedis usque ad verticem capitis, et intolerandis suppliciis post illum tam atrocem ac insperatum dolorem de morte totius sobolis suæ, nequaquam potuit ei infligere maculam culpæ:¹ qui in omni adversitate immobilis perseverans, nullatenus consensit blasphemio.