Capitulum 4

De reditu nostro ad abbatem Isaac, et inquisitione erroris quem prædictus senex incurrit.

LICET cura rei nuper exortæ, novitasque collationis præteritæ de statu orationis, expresse incitaret desiderium nostrum ad recurrendum ad beatitudinem tuam cunctis postpositis, tamen hanc affectionem auxit tam gravis error abbatis Serapionis, conceptus calliditate dæmonum nequissimorum (ut arbitramur). Non enim parva desperatione dejicimur, videntes eum non solum perdidisse vitio hujus erroris tantos labores, quos per quadraginta annos laudabiliter exegit in eremo ista, sed etiam incurrisse discrimen mortis perpetuæ. Hinc primo desideramus agnoscere unde vel quare tantus error acciderit ei; deinde quæsumus edoceri qualiter pervenire possimus ad illam orationis qualitatem, de qua pridem disputasti non tantummodo copiose, sed item magnifice. Ad hoc enim admirabilis illa collatio profecit in nobis, ut incuteret nobis mentis stuporem, non ut ostenderet qualiter valeamus eam apprehendere sive perficere.