Caput IX. Asseritur purgatorium testimoniis Conciliorum

Secundum argumentum sumitur ex Conciliis, et Ecclesiae consuetudine; nam in primis quid Ecclesia Africana senserit, patet ex Concilio III Carthaginiensi, cap. 29: « Et Sacramenta altaris, inquit, non nisi a jejunis hominibus celebrentur, si autem aliquorum pomeridiano tempore defunctorum commendatio facienda est, solis orationibus fiat; » similia habes inConcilio 1Y Carthaginiensi, cap. 79.

Idem sensit Ecclesia Hispanica, ut patet ex Concilio Bracarensi I, cap. 34. ubi jubet non orari pro illis, qui seipsos interimunt, et cap. 39. ubi jubet dividi inter Clericos oblationes factas, ut oraretur pro defunctis.

Idem Ecclesia Gallica, ut patet ex Concilio Cabilonensi, et habetur de consecrat, dist. I can. Visum est: « Yisum est, inquit, praeterea, ut in omnibus Missarum solemnibus pro spiritibus defunctorum loco competenti in Ecclesia ad Dominum deprecetur. » Yide etiam Concilium Aurelianense II, cap. 14.

Idem sensit Ecclesia Germanica, ut patet ex Concilio Wormatiensi, cap. 10. ubi definitur, etiam pro suspensis in patibulo esse orandum, et sacrificandum.

Idem Ecclesia Italica, ut patet ex Concilio VI, sub Symmacho, ubi dicitur sacrilegium, fraudare animas defunctorum orationibus etc.

Item Ecclesia Graea, ut patet ex Gracorum Synodis a Martino Bracarensi Episcopo collectis, canone 69. Imo videntur aliqui Graci etiam nimium voluisse juvare animas defunctorum, nam in Concilio VI, can. 83. reprehenduntur illi, qui iis, qui sine communione sacra obierant, sacram Eucharistiam in os ingerere conabantur. >

Accedant Concilia totius Ecclesiae generalia, Lateranense sub Innocentio III, can. 66. Florentinum ses. ult. in decreto de Purgatorio, et Tridentinum sess. XXV. in initio, et omnes Liturgiae, Jacobi, Basilii, Chrysostomi, Ambrosii etc. Nam in omnibus sit oratio pro defunctis.

Respondet Petrus Martyr tripliciter loco notato. Primo: « Solet, inquit, nobis objici, Ecclesiam semper pro defunctis orasse, quod quidem non inficior, sed assero, istius facti neque verbi Dei, neque exempli, quod desumitur ex sacris litteris, auctoritatem habere. Facile moventur homines naturali quadam charitate impulsi, et amore in defunctos, ut illis bene cupiant, et in aliquas preces pro eis erumpant, sed affectio haec vehementior, videndum est, ne fidei et justae pietati adversetur. » His verbis arguit totam Ecclesiam Martyr, quod sine testimonio Scriptura oret pro defunctis, et quod id faciat ex vehementiore affectu erga mortuos; quae affectio fidei, et pietati repugnat.

Primae parti accusationis satisfacit Augustinus lib. de cura pro mortuis, cap. I: « Adjungis, inquit, vacare non posse quod universa pro defunctis Ecclesia supplicare consueverit. » Et infra, approbans hanc sententiam B. Paulini, ad quem scribit: « In Machabaeorum, inquit, libris legimus oblatum pro mortuis sacrificium, sed et si nus-, quam in Scripturis yetei’ibus omnino legeretur, non parva est universae Ecclesiae, quae in hac consuetudine claret, auctoritas; ubi in praecibus sacerdotis, quae Deo ad ejus altare funduntur locum suum habet etiam commendatio defunctorum. »

/Secundae parti accusationis facile respondetur; Nam quod ex naturali affectu prorumpatur in preces pro caris defunctis, etiamsi quis putet nihil eis prodesse, potest contingere in precibus privatis, et quae ex tempore recitantur; at in solemnibus precibus Ecclesiae, quae leguntur ex libro, et maturo judicio compositae sunt, et a Concilio Episcoporum approbatae, quomodo potest id fieri?

Tertiae parti satisfecit B. Paulus, cum dicit: Ecclesiam esse columnam et firmamentum veritatis. Necnon Augustinus, qui epist. 1 18. dicit insolentissimae insaniae esse disputare contra id, quod universa Ecclesia facit. Denique ipsa ratio; nam si universa Ecclesia potest verae fidei et justae pietati adversari, ut Martyr dicit, potest ergo tota Ecclesia ruere contra Christi praedictionem, Matth. XYI: Portce inferi non ■praevalebunt adversus eam. Utrum autem credibilius sit, Ecclesiam universam posse ruere, et Christum, ac Paulum mentiri, an Petrum Martyrem insolentissima insania laborare, cujuslibet hominis, modo sani, appello judicium.

Secunda solutio Martyris est, quod Ecclesia non oret pro defunctis, ut eos liberet a Purgatorio, sed ut memoriam eorum se habere testetur, et conservet etiam quam diutissime potest: a Et alia causa, inquit, citra Purgatorium esse potuit, ut pro defunctis in Ecclesia preces fierent. Noluerunt enim defunctorum nomen, et memoriam facile interire. » At Augustinus lib. de cura pro mortuis, cap. 1. tractat quaestionem: An prosint animabus defunctorum preces Ecclesiae, et dicit prodesse illis, qui in hac vita non fuerunt valde mali, et qui meruerunt, ut sibi prodessent; non autem illis, qui fuerunt valde mali, et proinde nih& tale meruerunt; Proinde commentitia Petri Martyris solutio est.

Tertia solutio est, Ecclesiam fungi munere suo erga mortuos ac si adhuc viverent, et ideo precari illis id quod putat jam eos consecutos, quomodo Christus oravit pro Lazari excitatione, etiamsi sciret, jam se accepisse.quod petebat; et Ambrosius in oratione de obitu Theodosii gratulatur illi quod jam cum Christo regnaret, et tamen ibidem orat pro illo, ut optatam requiem Deus illi concedat; et Epiphanius haeresi 75. dicit orari etiam pro sanctis Patriarchis, Prophetis, Apostolis, et Martyribus.

Respondeo: si ita esset, Ecclesia oraret pro omnibus aequaliter, etiam pro Martyribus. At non ita facit; nam ut Augustinus dicit tract. 84. in Joan.: « Ideo ad ipsam mensam

non sic Martyres commemoramus, quemadmodum alios defunctos, qui in pace requiescunt, ut etiam pro eis oremus, sed magis, ut orent ipsi pro nobis. »

Neque videtur ullo modo convenire, ut quis petat quod jam habet; et Christus cum oravit pro Lazaro, nondum acceperat quod petebat, neque enim Lazarus adhuc resurrexerat. Aliud autem est petere id quod scimus nos accepturos, aliud petere id quod jam accepimus. Porro Ambrosius sperabat, Theodosium jam esse in coelo, et ideo gratulabatur ei, et simul, quia non certo sciebat, an ita esset, pro illo orabat. Epiphanius vero nusquam dicit in Ecclesia orari pro sanctis, sed dicit memoriam fieri in Ecclesia omnium defunctorum fidelium tam peccatorum, quam justorum; et addit: Peccatorum quidem, ut illis a Deo misericordiam imploremus: Justomm autem, ut eos a Christo separemus.

Separamus autem sanctos a Christo, non, ut Martyr dicit, quia pro sanctis oramus, non pro Christo, sed quia pro sanctis offerimus sacrificium gratiarum actionis; Pro Christo autem non offerimus, sed ipsi potius Christo cum Patre, et Spiritu sancto offerimus. Quod intelligi potest ex liturgia Graecorum, de qua Epiphanius loquitur, et quae exstat in quinto tomo Chrysostomi; ibi enim fit commemoratio omnium Sanctorum, et dicitur:«Offerimus tibi, Domine, sacrificium pro Patriarchis, Apostolis, Prophetis, Martyribus, et praecipue pro Beatissima Deipara; » quod autem hoc sacrificium non offeratur pro peccatis, sed pro gloriaeorum, patet: Namstatim subjungit liturgia:« Quorum supplicationibus respice nos Deus; » et deinde oratio subjungitur pro aliis defunctis: « Et memento, inquit, omnium fidelium defunctorum, qui dormierunt in spe resurrectionis, et quiescere eos facito, ubi videtur lumen vultus tui. » Idem potest cognosci ex Augustino tract. 84. in Joan. et ex Gyrillo catechesi 5 Mystagogica. et ex nostra liturgia, quae omnino talis est, qualem Cyrillus, Epiphanius, et Augustinus describunt.