Skip to the text
Ember
PT

Caput XI. Andreas Duvallius Parisiensium de superioritate conciliorum sententiam, et Parisiensis facultatis esse agnoscit, et ab omni hæresis, erroris atque etiam temeritatis no…

Andreas Duvallius Parisiensium de superioritate conciliorum sententiam, et Parisiensis facultatis esse agnoscit, et ab omni hæresis, erroris atque etiam temeritatis nota absolvit. Pontificiam infallibilitatem non esse de fide, non modo asserit, sed etiam optimis argumentis probat.

Andream Duvallium, doctum virum, à Parisiensium sententia deflexisse, contrariamque sententiam studiosisssimè in Scholam induxisse nemo nescit. At ille Edmundi Richerii vehementissimus insectator, in his duabus quæstionibus ab omni censura utramque partem absolvit.

Postea quam editus est ejusdem Richerii libellus de ecclesiastica et politica Potestate , statim Duvallii responsio prodiit ; sub hoc titulo : Libelli de ecclesiastica et politica Potestate Elenchus, pro suprema Romani Pontificis in Ecclesiam auctoritate, auctore Andrea Duvallio ; 1612 ; cum approbatione doctorum. Quo in libro hæc leguntur : « Ex quo satis cuivis constare potest eum (Edmundum scilicet Richerium) nondum abjecisse erroneam illam opinionem quam in schola Dominicanorum Parisiensium, coram illustrissimo cardinale Perronio, nuper impudentissime professus est : De fide est concilium esse supra Papam. Cujus falsitas à magno illo cardinale, validis rationibus, in amplissimis illis comitiis demonstrata est. Etsi enim Parisiensis Academia stet à partibus conciliorum generalium, non tamen propterea unitatem cum cæteris academiis discindit, neque earum doctores pro deviis à fide habet, aut unquam habuit.1 » Postea : « Etsi academia [552] Parisiensis infallibilitatem in decernendo ad concilium generale solum referat, ab eo tamen nunquam abesse debet Pontifex .2 » Denique : « Etsi Parisienses ad concilium generale ultimam fidei analysim referant, non tamen propterea potestatem de fide decernendi Pontifici unquam ademerunt, et merito.3 »

Vides primum de sententia Academiæ nostræ, nondum à quoquam fuisse dubitatum, quemadmodum postea, gliscente ut fit audacia, factum est. Vides secundo quid erroneum Duvallius in Richerio reputaret, non certe doctrinam ejus, sed quod eam esse de fide contenderet. Summum id erat quod tunc à nostra Facultate peteretur .

Idem Andreas Duvallius edidit postea tractatum de suprema Romanorum Pontificum potestate, adversus Vigorium Jurisconsultum. Quo tractatu, quæstione : « Utrum de fide sit concilium esse supra Papam, et utrum concilium œcumenicum sit supra Pontificem, vel è contra ; » aperte docet neutram harum opinionum esse de fide.4 » Tum : « Neutra, inquit, harum opinionum hæretica est, neutra erronea et temeraria, saltem temeritate opinionis. » Denique : « Sententia pugnantium pro conciliis non est hæretica et erronea, et in ratione opinionis temeraria. » Illud in ratione opinionis Duvallius addidit , ut à temeritate opinionem ipsam, non autem opinantes, quos ipse impugnabat, absolvere videretur. Sed quidquid sit de Duvallio ejusque adversariis, ipsam opinionem ab eo etiam à temeritate prorsus absolutam esse salis superque est .

De infallibilitate sic habet : « Statuenda nobis est hæc conclusio,... etiamsi de fide non videatur, saltem non ita evidenter constet summum Pontificem, seorsum à concilio, privilegio infallibilitatis, licet agat ut Pontifex, gaudere, id tamen absolute certum est et indubitatum,5 » ejus quidem sententia, cujus quisque eam quam voluerit habeat rationem, non ipsa Ecclesiæ fide.

Neque tantum dixit non esse de fide ; verum etiam probat : primum, « quia nullibi id tanquam de fide expresse definitum [553] extat : » secundo, quod « doctores contrariæ sententiæ, Alliacensis, Gerson, Almainus, Major, Cusanus, Adrianus VI et alii, neque in hac parte, neque in ulla alia ab Ecclesia sunt condemnati6 ; » et postea : « Nusquam in Ecclesia illius hæresis suspectos, convictos aut accusatos fuisse legimus. » Tertio solvit Scripturarum et canonum textus, quibus id maxime docetur esse de fide, maxime vero illum locum Matthæi , xvi : Tu es Petrus ; et Lucæ , xxii : Ego rogavi ; et illum Joannis, xxi : Pasce oves meas : « ex quibus, inquit, sequitur non ita constare de fide esse, Summum Pontificem, etiamsi agat ut Pontifex, privilegio infallibilitatis gaudere.7 » Quare Lovanienses hodiernos, qui Duvallium toties nobis objiciunt,8 ejus modestiam neminem condemnantis imitari par esset.9

Footnotes

  1. Duvall., Elench., p. 9. ↩

  2. Duvall., Elench., p. 68. ↩

  3. Id., p. 105. ↩

  4. Id., de Sup., etc., part. iv, q. vii, viii, p. 438, 542, 550, 582. ↩

  5. Id., part. ii, q. i, p. 210, male 102. ↩

  6. Duvall., de Sup., etc., part. ii, quæst. 1, p. 211. ↩

  7. Ibid., p. 213. ↩

  8. Disq., art. x, n. 143 ; part. i, refut. arg., art. xiv, n. 139, et pass. et in Doct. Lov. ↩

  9. Pourquoi s'acharner, je le demanderai toujours, à prouver une chose que personne ne conteste, savoir que l'infaillibilité du souverain Pontife n'est pas rigoureusement de foi, qu'ainsi les Parisiens, comme l'illustre auteur appelle les Gallicans, ne sont pas formellement hérétiques ? ↩

Chapter 31 of 49