Articulus 9
De sui ipsius examinatione assidua et intenta.
QUA fronte, o anima mea, petis quotidie omnique hora tibi ignosci, quæ a præteritis et consuetis negligentiis, torporibus atque acediis non desistis, imo assidue mala malis accumulas, in tantum quod ea enumerare non vales, nec in confessione sacramentali universa et singula distincte depromere, quamvis confitearis quotidie? Adverte, paupercula, et deplange vehementer calamitates, defectuositates et culpas tuas innumeras.
Heu, heu, heu me, Domine Deus meus, quam infinita est mea miseria! Confiteor quotidie quod, proh dolor! in Horis meis, in psalmodiis, in orationibus et celebrationibus et in omni divino Officio distractus sum corde, irreverenter et incustodite me habens: et ecce in omni psalmo, seu potius in quolibet versu, distrahor mente, nec sensum cum debita diligentia penso, et interdum ipsa verba vix integre profero. Impatiens sum, irascens, indignans, si alii juxta meam voluntatem non psallunt, non legunt, non cantant; et non potius mihi ipsi indignor, quod tam irreverenter, tam defectuose et pessime me habeo coram te in omni tuo obsequio. Heu, quam imparatus ad celebrandum accedo! quam indigne in celebrando me habeo! quam ingratus invenior! quam cito ad fabulationes revertor, ad pristina mala præcipitor!
Quid prodest tibi, o miser, quotidie confiteri, qui paulo post, confessione jam facta, celebratione quoque peracta, tam intimoratus, levis et incustoditus es ut ante? Cujus contritionis signum est hoc? imo quantæ dissolutionis, ingratitudinis, oblivionis, indecentiæ indicium et effectus est hoc, quanti reatus atque supplicii causa, præsertim quum etiam laici eo quo communicant die, solito maturiores, devotiores et exemplariores soleant esse? Ubi, o insensate, est spiritualis impinguatio ex tam frequenti cœlestium ac divinorum sumptione alimentorum? Deplange ergo te ipsum. Etenim qui tam superliberalissime se ipsum tibi præbet in alimentum, proprium corpus et sanguinem in refectionem, paratus est utique tibi conferre gratiam ampliorem et exauditionem piissimam, nisi tu ipse obicem poneres, et quotidiana præberes obstacula. O utinam rite recoleres quomodo juxta divini descriptionem Dionysii, in primitiva Ecclesia sacerdotes ad celebrandum cum admiranda devotione ac diligentissima præparatione proficiscebantur!1 Ideo copiosissimum fructum sortiebantur, et tanquam leones flammam spirantes, terribiles adversariis potestatibus, cœliformiter enutriti regrediebantur.
Intende quam sobrium te esse oporteat in cibo potuque corporis, quam immunem a culpabilibus verbis, qui per os tuum accipis tam sacratissimum corpus dominicum sanguinemque divinum, et cœlestia illa profers eloquia. Itemque diligentius contemplare quam sis graviter ac multipliciter in his reus. Porro a vitiis carnis, a libidinoso contactu, ab inverecundo adspectu, te in infinitum elongare, abstrahere, abstinere oportet, et indefesse properare ad meliora ac viciniora saluti. Quid tibi cum vilibus rebus, cum infructuosis colloquiis, cum sterilibus studiis, qui ad tam supernaturale ac divinissimum sacerdotium es vocatus?2 Ne et in te damnabiliter impleatur quod sermo divinus effatur: Homo quum in honore esset, non intelle-3 xit. Hæc est magnanimitas bona et cordis nobilitas vera, nolle a gratiæ nobilitate degenerare. Tota tua conversatio sit jugis ad celebrandum dispositio: imo incessabilibus vicibus offer Deo Patri unicum Filium ejus, hoc est cuncta quæ ipse pro hominum salute assumpsit, fecit ac pertulit.
Footnotes
Chapter 10 of 15