Articulus 14
Deploratio malorum Ecclesiæ.
A VOCE gemitus mei adhæsit os meum carni meæ.1 Quo Dominum Deum nostrum sincerius intensiusque diligimus, eo ipsius venerationem, laudem et gloriam cordialius affectamus, et de glorificatione ipsius vehementius gloriamur, instantius quoque et infatigabilius pro hoc ipso laboramus, exemplariter conversando, indesinenter et ferventer orando, proximos exhortando, delinquentes corripiendo, et omni modo nobis possibili pro animarum laborando salute, potissimum laborando pro bono communi. Conformiter, quo proximos ac totum genus humanum strictiori amplexamur caritatis affectu, eo ampliori inardescimus zelo pro illorum salvatione. Consimili modo, quo Dominum ac Salvatorem, Deum et hominem, perfectius spiritualiusque zelamur, eo passionem ipsius, sanguinis pretium, et universa quæ pro nostra egit salute sustinuitque, affectuosius fructificare appetimus. Præterea, quo novissima eorum quos sicut nos ipsos diligere obligamur, profundius intuemur, eo intolerabilem illam damnationem ipsorum formidolosius exhorremus, salvationem quoque eorum desiderabilissimam intimius peroptamus.
Ex his innotescit quam indicibiliter verus Dei amator spiritualisque homo de ruina et deformatione Ecclesiæ et innumerabilium animarum quotidiana perditione assidue affligatur, tristetur et doleat, potissimum quum et tanta sit vitiorum monstruositas, et crudelissimorum dæmonum gloriatio in omnibus malis. Quum itaque cernamus indesinenter tot flagitia fieri, tot animas disperire, nonne vehementissime ingemiscere, contristari, dolere habemus, et nunquam vanitati, dissolutioni, jocis, ludis locum præbere? Nonne videmus quod servi fideles ac probi, potissimum filii boni, dominorum ac patrum suorum injurias, contumelias, aspernationes æquanimiter ferre non valent?
Itaque, si in te sunt viscera christianæ pietatis et veræ caritatis affectus, in horum consideratione intime ingemisce, plora assidue, ora præfervide; resiste machinationi diaboli, satage honorificentiæ Dei. Detruncationem Ecclesiæ in omnibus finibus sanguineis defle guttis, et affectuosissime intercede ut omnipotens et misericordissimus Dominus dignetur Ecclesiæ suæ de veris ac idoneis providere pastoribus et prælatis, atque in omni statu, gradu et ordine emendationem conferre. Hæc sit exercitatio et occupatio tua quotidiana.2 Effunde sicut aquam cor tuum ante conspectum Domini Dei tui pro animabus pusillorum, ne scandalizati intereant.
Memorare, o anima mea, novissima tua, et omnium tecum in vita peregrinantium.3 Exhortare cunctos pro posse. Discute vitam tuam frequenter, præsertim aliqua hora competenti. Attende qualiter singulas horas diei expendas; quot, quales et quantas in eis læsiones incurras, qualiter eas quotidie possis vitare, opusque omne Dei diligenter ac magis reverenter solvere ac implere. Contemplare fideliter felicitatem et gloriam eorum æternam qui Creatori suo in vita hac cum debita diligentia subjecti fuerunt; vide quam inæstimabilem felicitatem sortiti sunt, quanta mala et pericula evaserunt, quam inamissibilem securitatem adepti sunt, et ipsos strenue imitare. Indesinenter ea quæ Dei sunt tracta et retracta, atque salubria meditare. Oculos mentis tuæ ubique et semper ad Dominum dirige; ejus sanctam et supervenerandissimam præsentiam jugiter pensa, formida, et venerari non cesses. Omnem beatitudinem electorum perambula, quam gloriose et deliciosissime superfelicissima Trinitate fruantur, mutuamque illius intuitionem, fruitionem, dilectionem, amplexum, pacem, æternaliter ac invariabiliter sentiant et degustent, atque se invicem in Deo et Deum super omnia sine fine cum inæstimabili tranquillitate atque dulcedine diligant.
Hoc meditationum mearum opusculum, quas non tam habeo quam merito haberem, gratanter suscipite, fratres carissimi, atque pro me jugiter exorate, qui de cetero ad securæ taciturnitatis portum transferre me intendo, et ad securum exitum, prout Dominus dederit, parare, præsertim quia et vires corporis multum deficiunt. Et istud opusculum anno vitæ meæ sexagesimo septimo finio, anno Domini millesimo quadringentesimo sexagesimo nono, ad laudem et gloriam Omnipotentis, qui est super omnia Deus sublimis et benedictus. Amen.
FINIS OPUSCULI DE MEDITATIONE.
Footnotes
Chapter 15 of 15