Capitulum 8

De quarto genere monachorum.

EST insuper quartum genus monachorum, quod nuper vidimus ortum, puta eorum qui sibi blandiuntur de anachoretarum specie atque imagine: qui in exordio suæ conversionis aggrediuntur disciplinam cœnobii brevi quodam fervore, sed continuo tepefacti, dum resecare contemnunt pristinos mores ac vitia, neque dignantur diu sustinere humilitatis ac patientiæ jugum, et seniorum imperio subdi, pergunt ad cellulas separatas et solitarie sedere desiderant, quatenus a nemine molestati, valeant ab hominibus æstimari mansueti, patientes ac humiles. Quæ institutio, imo ignavia sive tepiditas, nunquam permittit ad perfectionem venire eos quos semel infecerit. Nempe hoc modo vitia eorum non solum non abscinduntur, imo in deterius convalescunt, dum a nemine provocati, letale virus intra se gerunt, quod quanto plus occultatur, tanto profundius serpit, insanabilemque languorem generat ægrotanti. Nam propter reverentiam solitariæ mansionis nullus jam audet arguere vitia solitarii talis, quæ et ipse maluit ignorari quam curari.