Capitulum 14

Exemplum primum de patientia.

VOLO vobis proponere saltem duo exempla patientiæ hujus. Unum cujusdam religiosæ matronæ, quæ sectata est virtutem patientiæ tanta aviditate, ut non solum non vitaret incursus tentationum, sed etiam procuraret sibi occasiones molestiarum, quibus frequentissime impugnata non cederet. Hæc itaque quum in Alexandria habitaret et nobilis esset, ac Deo religiose serviret in domo sibi a suis parentibus derelicta, accessit beatæ memoriæ Athanasium episcopum, deprecans eum ut daret sibi aliquam viduam sustentandam, quæ ecclesiasticis sumptibus sustentabatur. Et ut exprimamus petitionem illius matronæ propriis verbis ejus: Da, inquit, mihi aliquam de sororibus quam repausem. Porro episcopus quum laudasset propositum feminæ, eo quod vidisset eam ad opus pietatis promptissimam, jussit ex omnibus eligi viduam ceteris præeminentem morum honestate, gravitate ac disciplina, ne forte illa matrona desisteret a suo pio proposito ex perversitate sororis cui erat servitura; ne etiam ex perversis moribus ejus incurreret damnum gratiæ, in cujus obsequio intendebat suæ animæ lucrum. Quumque ita deserviret viduæ illi honestæ in propria domo cum diligentia magna, et modestiam mansuetudinemque illius experiretur quotidie, omni etiam hora honoraretur ac benediceretur ab illa pro servitute et sustentatione exhibita, post paucos dies ad episcopum rediens, dixit: Rogavi ut præciperes mihi dari unam quam ego reficerem, et cui morigeris obsequiis ministrarem. Quumque antistes nondum intelligens propositum desideriumque matronæ, putasset petitionem ejus neglectam ex dissimulatione propositi, causam quoque dilationis illius inquirens non absque commotione animi sui, quum agnovisset honestiorem viduam fuisse datam illi matronæ, præcepit occulte ut traderetur ei una alias omnes excedens in nequitia, ira, rixis, violentia, verbositate et vanitate, quæ dominari feminis solent.

Quumque illam malevolam multo facilius inventam accepisset in domo, servivit ei tam diligenter, aut etiam studiosius quam priori, atque pro tantis obsequiis nil aliud recipiebat ab ea nisi assiduas injurias, exprobrationes, convitia. Nam pessima illa matronæ se tam piissime refoventi objecit cum increpatione et maledictione frequenti: Poposcisti me, inquiens, ab episcopo non ad meum refrigerium, sed magis ad cruciatum, et transtulisti me de requie ad laborem potius quam econtra. Quumque assiduitas jurgiorum eo usque prorumperet ut procax et ingrata mulier illa etiam manus violentas servienti injiceret, ut bona illa matrona geminaret humilioris servitutis officia, nec illa a pravitatibus suis cessaret, laboravit ac studuit illa bona superare furentem, non resistendo, sed se amplius humiliando, ut mansuetudine humanitatis insaniam deliniret objurgantis. Quibus exercitiis plenarie confirmata, patientiamque perfectam adepta, perrexit ad præsulem memoratum relatura gratias eidem tam pro judicio electionis illius, quam pro beneficio exercitationis suæ: eo quod juxta desiderium suum providisset ei tandem magistram patientiæ efficacissimam, cujus injuriis roborata quotidie tanquam oleo quodam palæstræ, perveniret ad patientiam summam. Unde dixit antistiti: Tandem dedisti mihi quam repausarem, nam prior illa repausavit et refrigeravit me potius suis obsequiis.

Hæc de sexu muliebri dixisse sufficiat, quatenus non solum ædificemur ista narratione, sed etiam confundamur de impatientia nostra, qui patientiam servare non possumus, nisi instar ferarum retundamur in caveas cellularum.