Caput 11: De anima b, comitis annorum decem et novem

ux felicis memoriae domnus B. Comes obiisset, se- G quenti die haec virgo devota in oratione posita, vidit animam ipsius coram pedibus Domini jacentem, : et uberrime flentem, pro eo quod in extremis positus, 2 magis timore pcene quam Dei amore pcenituisset,; nec lacrymas amoris unquam in terris effudisset. Cujus miseria illa plurimum compatiens, orabat Dominum qua- I tenus omnes amorosas et innocentes lacrymas, quas unquam

in terris effaderat, ejus animae in remedium et supplementum

donaret. Quod dum pius Dominus dignanter fecisset, anima

illa plurimum est gavisa.

Illa autem dixit ad Dominum: « Mi Domine, cur ani-

mam istius tam immatura morte assumpsisti, “utpote qui

tam bonum sortitus spiritum, multa si vixisset fecisset

bona? » Et Dominus: « Scis-ne, inquit, quia bona opera

quae fiunt ab existente in mortali crimine quasi nullius sunt

valoris ? » At illa dixit: « Etquid huic proficit quod homines ejus bonitatem, ejusque virtutes ac morum venusta- : tem modo commemorantes ita nimis extollunt? » Respondit : « Quoties homines in terris insignia virtutum ejus ac Qualter vitae innocentiam recitantes collaudant, toties omnes Sancti Dominus singularem mihi proferunt laudem, pro naturalibus virtuti- _dotieas bus quibus animam illam decoravi. Insuper et anima ipsa, "aes; licet nondum sit in gaudio, quoties homines in terris de ipsa bona loquuntur, toties me gaudens collaudat.

Post hac infra tricésimum ejusdem, cum Missa pro eo in capella ubi sepultus erat celebraretur,et sacerdos Evangelium legeret, vidit Dominum stare versus sacerdotem, et omnia verba quae, Dominus locutus fuerat in Evangelio, quasi radios fulgentes ipsum transire sacerdotem. Etait Dominus: « Omnia verba quae locutus sum in terris ejusdem sunt; efficaciw, et eamdem, quam ex ore meo prodeuntia operata q sunt, virtutem in quolibet ea devote proferente perficiunt. De virtute Quia verba mea, non ut hominum verba, transeunt; sed Domini. i sicut ego aeternus sum, ita et verba mea wternum habent fe effectum. »

Cum vero Offertoriam cantaretur, dixit Dominus: « Obla- ' tio fidelium, quam sacerdos gaudens, non amore pecunix, j sed pure pro animarum salute, suscipit et mihi libens 4 offert, multum proficit animabus. » Tunc vidit animam j defuncti circa altare euntem et cantantem : « Scio, Domine, i quod morti me tradidisti ad salutem, et gaudium et consola- H tionem animae mea fecisti. » Et illa : « Quis te, inquit, Hl cantare docuit?» Respondit anima: « Omnia quae ad laudem H Creatoris mei pertinent, cum quibus eum laudare possim i aut debeo, scio. » Atilla:« Habes-ne aliquam pcenam ? »; Respondit: « Nullam, nisi quod amantissimum Deum meum i nondum video, quem tanto desiderio cernere cupio, quod si omne desiderium, quo unquam in terris aliquis Deum desi- i deravit, in unum transfusumesse hominem, incomparatione i. Quantum desiderii mei quasi nihil esset. » Tunc illa: « Quomodo

desiderium hoc yerum est, cum multi beatorum inaestimabili desiderio

habet anima A ‘ncarne Deum anhelaverint? » Respondit: « Quousque anima soluta. mole corporis gravatur, necessitatibus corporis toties im- 0 peditur, nunc comedendo, nunc dormiendo, nunc aliud faciendo, nunc cum hominibus conversando, quod nequa-

quam tali ac tanto desiderio fagrare potest, sicut anima quae carne soluta et ab omni impedimento libera et necessitate, Creatorem suum desiderat incessanter. »

j Mense tertio post obitum praedicti Comitis, anima ejus

j iterum huic Christi virgini apparuit. Duo splendidi juvenes

ducebant animam ejus; eratque indutus grisea tunica et desuper sorcotio, in quo militarem susceperat habitum, Et 1° ait virgo: « Cur hac laicali veste indueris? » Respondit : Quidprodest_« Mater mea tam Jaudabiliter et mihi tam gratanter ipsam

: afiectus on expendit alias res tuas bene ? » Respondit : « Etiam

maternus _expendit, quod propterea videor uti illa. » Cui virgo : « Et mortuo. omnia bene et proficue dispersit; tamen prae ceteris hanc vestem utiliter et mihi acceptae collocavit. Rogo ergo ut matri mez et omnibus parentibus et amicis meis regratieris, pro j €0 quod tam benigne et amicabiliter erga me egerunt. » Et

illa : « Est-ne impedimentum tibi quod parentes tui atque

familia te sic deplorant ? » Respondit: « Nullum. Sed hoc

solum volui ut agnoscere vellent bonum quod in hoc Deus

animae mec praestitit, quod me de seculo migrare fecit. » Et illa : « Cur, inquit, grisea veste uteris ? » Respondit: Cum essem in extremis, post Dominici corporis perceptionem, integra voluntate proposui quod si viverem Christi miles fierem,» Tuncilla : « Habes-ne virginalis meritidignitatem?» i Respondit: « Perfecte non habeo, quia pravorum consilio desideria et voluntatem meam ad carnalia-et saecularia decli- nayeram; per quod anima mea sumpsit maculam. »' Cui virgo : « Quid, inquit, maxime tibi profuit ? » Respondit

= : oratio. » Erilla: « Quae est pura oratio? » Cui anima « Munda, inquit, oratio est quae de corde puro procedit, cum homo mundus est a peccato; aut si alicujus delicti conscius €st, proponit in corde suo illud confiteri, aut Deo illud in oratione confitetur. Hic oratio quam tunc homo Deo offert, velut aqua purissima influit in Cor Dei, ibique magnam Operatur virtutem. Oratio autem peccatoris velut aquaturbida ascendit. » Cui illa: « Et te quis ista docuit? » Anima respondit : « Omnia quae scire volumus, Deus nos docet. » Et illa: « Qui sunt isti juvenes? » Respondit : « Unus est Angelis meus, cui a Deo in terris eram commissus; alius est de choro illo in quem sum deferendus. » a ee NLL ig LE PEE