Caput 17: De animabus liberatis per ejus orationes. 4

x die Commemorationis animarum fidelium, cum esset ie orans pro fidelibus defunctis,impediebaturmultum cogita- tionibus de quodam homine, quem sciebat esse in statu non le bono. Et ecce vidit Dominum quasi pendentem in aere, liga- t tum manibus et pedibus, et sibi dicentem : « Quoties homo : mortaliter peccat, toties ita me ligat; tamdiu me ligatum ou et tenet quamdiu in peccato perseverat. » Post hee iterum Christum. i apparuit Dominus, quasi juvenis speciosissimus et sponsus i floridus mire decoratus, habens in pectore tria ornamenta i yelut tria monilia pretiosa. Per primum significabatur ater- {i num desiderium, quo Deus erga animam jugiter flagrat. Per i secundum amor divini Cordis ejus, quo semper diligit ho- i minem; licet homo tepescat et nihil amoris sentiat, tamen iq amor ejus divini Cordis flagrans et immutabilis erga se per- 4 severat. Per tertium exprimebatur delectatio divini Cordis, Gordis i de qua Scriptura dicit; Deliciae mece esse cum filiis homi-. affecus ad; num (Sar. vit, 3.) Habebat etiam circa pectus zonam auream, "™"=™ i per quam vinculum amoris innuebatur, cum quo animam illam ineffabili unionis modo sibi colligabat. Et ait Dominus i ad eam : « Hoc modo cum anima amante sum religatus. » 4 ‘Assumensque animam ejus perduxit eam in hortum ama- nissimum, qui erat situs in aere vicinus coelo, in quo erat t multitudo animarum, quae omnes ad magnam mensam in : aquilonari parte consedebant. Dominus autem per seipsum i dignantissime accedens ministrabat illis, omniaque verba i illa quae in choro ad Vigilias, et ad omnia quae per univer- ' sam Ecclesiam proanimabus illa die fiebant, quasi diversa fercula illisapponebat, et velutpocula varia propinabat. Anima vero istius quae hac videbat cum Domino erat ministrans.

Cum autem cantaretur Versus', Si quer illis sint, Domine, dixit ad Dominum : « Mi Domine, quid hee verba illis prosunt, cum sint in magno gaudio? » Tunc animarum omnium cordibus se aperientibus, vidit in corde cujusque quasi vermem, qui caput in modum canis habebat,et quatuor pedes, corrodens incessanter corda eorum et unguibus torquens. Hic vermis propria erat conscientia cujuslibet, qui ideo faciem canis pretendebat; quia fidele animal est canis, et conscientia semper corrodit et arguit animam,

1420 P t gay

Pr 8 pro eo quod dulcissimo et benignissimo Deo suo extitit infidelis, nec ad eum absque impedimento post mortem meruit evolare. Per anteriores pedes exprimebantur omnia opera quae homo facit contra Dei praecepta, quibus promeretur post mortem cruciari. Per extremos pedes fignrabantur omnia desideria mala et viae perverse, quae animam a Deo suo elongaverunt. Hic vermis etiam habebat caudam longam : quorumdam erat lenis et plana, quorumdam vero hispida et hirsuta. Per hanc caudam notabatur fama quam reliquerant in terris. Quae vero bonam famam reliquerant, eorum cauda erat lenis, et ex hoc quoddam habebant remeium, Quae autem malam post mortem reliquerant, earum ver- ie jum cauda hispida erat et retorta, crucians animam vehe menter. Hic vermis nunquam moritur, nec anima inde liberatur, donec intret in gaudium Domini sui, foedere indissolubili Deo juncta.

Tunc illa totis viribus Dominum exorabat quatenus ui animabus illis plenam remissionem tribueret, et ad suz cla- i ritatis gloriam assumeret. Etecce omnium vermes cadentes y moriebantur, et animae cum magna exultatione ad coelestia 4 gaudia evolabant. Post haec assumpsit eam, ostendens illi Pur- 4 gatorium, inquo diversa vidit tormenta. Quasdam enim vidit ae animas velut de aqua progredientes, nudas et madidas; i quasdam velut de igne exeuntes, combustaset deformes spe- : cies preferentes. Pro quibus dum illa orasset, continuo de ie poenis liberate, quilibet formam et habitum suum qualis i fuerat in terris recipiebat, et in hortum illum de quo priores yi animae sunt ereptae, cum gaudio transmigrarunt, a

' a i