Epistola IV. Ad Monachos Dlccenses

Ui ipsi Anselmo el regi scribant se ultro consentire election illius 1n archiepiscopum Cantuariensem.

Dominis, et fratribus, et filiis dilectissimis monachis Beccensibus, dilecussimus et abbas eorum , fraler ANsELMUS : continua Dei protectione, el consolatione gaudere.

Quod humiliter per dominum Balduinum et dominum Tesonem petisistis, el si preesens essem, supplici devotione per vos petivissetis, paterno et yio affectu " omnibus petentibus, ut filiis dilectissimis, concedo quod ex me est, et oro Deum ut ipse misericordiler concedat quod ex ipso est. Cum de sorte archiepiscopatus, qu:e super me divina cecidit dispositione,

B loquor vobiscum, valde alienum et a me et a vobis

videtur, si consideretur mutuus noster affectus 2. me vobis inde consulere, et vos mecum consilium accipere. Si quis consideret quia plus Deo quam noLismetipsis debemus, non ei mirum videbitur, si ego in causa Dei comnmussis mih: ad consulendum , quos nullo modo eisdem ipsis testibus, a raeto volo devi e, consulo contra meum ?? et illorum affectum, secundum voluntatem Dei. Benefecistis, quia concessionem vestram mihi per domn. Tesonem 1nandastis, quandoquidem res nec per me vos mutari polest, sed melius facietis, si per epistolas unam regi, alteram mihi mandabitis quia quod Deus dignabitur de me disponere, et idem rex et omnes qui Domini sunt Ecclesi;e nostre ordinaverint secundum timorem

desolata consolatione. Sed Deus ploratus orphano- C pei, et areliicpiscopus noster religiosa et ecclesiastica

rum, gemitus et suspiria hactenus longissima viduayum, preces quoque fidelium suorum miseratus exaudiens, tandem sua gratia eam consolando visitare dignatus est. Jpsius namque inenarrabili potentia operante, dedit, Dominus noster rex Anglorum consilio et rogatu principum suorum, cleri quoque et populi petitrone et electione, domino abbati Anselmo Cantuariensis Ecclesi: gubernationem. Quod quidem prssima Dei operatione et ordinatione factum esse non dubium est. Qua propter humiliter mandamus, et vehementer precamur, ul fratres charissimos, quatenus omnem tristjiuam vel cordis indignationem, 8&1 qua est, deponentes, divinze voluntati, operationi, et bonorum virorum electioni nequaquam resistatis, sed Deo gratias agentes, quod faclum est, cum gaudio et bona woluntate concedatis. Est etiam aliud quod vos latere non debet, Impediri quidem res ista fortassis ad tempus potest, omnino autem remanere nullo modo potest. Verum enim dico vobis, notitia et consilium hujus rei multum processit, et sine dubio usque ad sedem apostolicam jam pervenit. Utimini igitur sapienti consilio, et per charitatem facite sine dilatione, quod quandoque facturi estis sine dubitatione. Valete.

ratione jusserit, et. mihi videbitur, humili. devotione propter timorem Dei conceditis, et me Deo et Ecclesie ejus commitltitis. Hoc retento, ut, in quantun possibile vobis erit, nostio semper fruamini, quamdiu vivam, consilio. Hoc consulo, hoc hortor , quia sic oportet fieri, ut et vos plus volüntati Dei quam vesti: subditos esse ostendatis; et regis graliam, que vobis necessaria est, sine omni proficuo, imo cum damno maximo non perdatis, eL mentem meam multis molestiis onustam , onustiorem dissensione vestra non faciats. Comitisse Lermendensi, qu: ad vos venit **', ut audivi, larga et henigua voluntate honorifice omnibus modis, quibus potestis, secundum voluntatem ejus servite. Grandis enim. vester honor

p est, et multum hoe nostr: profuturum est Eeclesi:m,

sicut spero; illam ex nostra parte dulciter salutate **, Valete. 365 EPISTOLA V. OSBERM AD ANSELMUM. Ut accelevet suam inaugurationem.

Domino sanctissimo, Patri dulcissimo, jam nune, quod non sine desperatione dico, Anglorum archi episcopo Awsrrwo, servus et filius suus OsBERNUS : salutes luctu et laerymis plenas.

VARLE LECTIONES. ?8 Et pro affectu ms. et pio affectu —? Vester affectus ms. noster affectus *" Circa meum «is. contras.

meum ?* Ad nos venit nts. ad vos venit

*! Salutate ms, salutate. Valete.

Quousque, dulcissime domine, desideiia nostra A bis ewpetebatur concessione ?, omnes in unum

suspendis? quousque animas nostras tollis ? Si tu es qui venturus es, veniendo ad nos, ostende; nec velis diutius bonum differre, quod ab aeterno consilio profectum humano generi Chiistus dignatus es impertiri. Alioquin, mi dulcissime, commovist: te11am et contuibast: eam; potiusque esset morus non dispendia suslinuisse, quam super tuo no: ine aliquid nquam accepisse, Quid enim putas, qui luctus, quae lacrymas adversum te hodie funduntur *?, quee ante hoc tempus in conspectu Dei profundebantui ? Quae major potest esse miseria, quam homines, quibus quasi noxiis humoribus corpus Ecclesi: gravabatur, ruperrime viéisse exclusos; et nune eosdem non 100 1o exclusos, verum etiam videre co» pori Ecclesie

incorporatos? Puta, mi dulcissime omnium, advei- D

sum te istas esse querelas. Hiccine est ille, de quo tanuiín gaudebamus, de quo lam magna audiebamus? Ecce quómodo nos decepit, quóthodo anhmas nostras interfecit. Es pectavimus ** pacem ,-et uon est bonum ; tempus medelae, et ecce clamor. Hicci: e est ille, quem Osbernus hos tredecim aunos ad populum tantopere Dudasit, quem in omni sermoie magistrum et sanctissimum et sapientissimum pradicavit? Ecce quomodo fecit novissima nostra pejora prioribus. Credas, nunquam h«ec desiuent dici, nisi d.sieiis elongari, Veri ergo, tantummodo iinvocetur romen tuum super nos, auler opprohrium nostrum ; festinandum tibi 99 est, princeps esto noster, Erit hoc Deo ad laudem, tbi ad mercedem, nobis ad

vitam, ftecuperemus in te quod in. mortuo sanctis- C

suo Patre Lanftanco nos cam toto mundo perdidimus : quem mortuum semper dolebimus, quoad usque llum it. te *idernmnus. Deus omnipolens, quicunque Anselmum ab incepto praepedierit, anathema iu medio hominum sit. Ciedas me in maxima laciynarum alluvione ista scripsisse el usque ad mortem sollicitum de te esse. Mater et omnes filii te salutant.