Caput 8: De osculo domini

ontnistata quadam vice per orationis subsidium solito e more ad Dominum confugit, ipsi cor suum et voluntatem offerens, ita ut non solum hoc, sed etiam quaecumque pro ejus amore libenter sufferret adversa. Adquam Dominus dulciter se inclinans, os suum roseum ili praebuit osculandum, Sentiens autem anima ipsum barbam non habere, cogitare coepit si aliquod praemium a Deo Patre pro barbe in passione evulsione accepisset. Cui Dominus : « Ego Creator

2 me i universorum non indigeo ullo praemio, sed tues praemium meum. Te enim Pater meus coelestis mihi in sponsam et filiam donavit. » Et anima: « Cur, amantissime Domine, hoc in me facis, cum nil boni sit in me? » Qui respondit : « Solammodopropter meam bonitatem, quia delectamentum cordis mei posui in te. » ?