Epistola CDLXXII. Cameracensis Archiepiscopus ad Innocentium XII. Cameraci, 10 aprilis 1699

Sanctissime Pater, Mandatum, quod jam per hanc diæcesim propalatur, ad Beatitudinis Vestrae pedes humillimè sisto, ut certior fiât me apostolico Brevi, quo libellus de Sanctorum placitis, etc., damnatus est, plenissimè, simplicissimè et absque ullâ restrictione adhserere. Ex scriptis apologeticis per biennium excusis, ni fallor, innotuit me, in edendo libello, illusioni patrocinari nullatenùs voluisse; imô fuisse infensissimum. Insuper, ut iisdem scriptis declaravi, nihil certè piguisset ab eo tuendo desistere, ad pacem componendam. Verùm, sanctissime Pater, religio vetuit, ne aliéna? sententiae, reluctante conscientiâ, obsequerer, ad repudiandum uniformem, ut mihi tùm videbatur, tôt sanctorum cujusque aetatis sermonem, nisi Sedis apostolicae auctoritas accederet. Etenim testis est mihi cordium scrutator et judex Deus, id potissimùm mihi cordi fuisse, ut sanctorum expérimenta et dicta, in libello simpliciter relata, plerumquè temperarentur. Unde arbitrabar me abundè consuluisse, ne textus unquàm trahi posset ad sensum alienum ab eo, quem in apologeticis scriptis ingenuè et constanter asserui. Verumtamen, sanctissime Pater, jam meum est credere mentem meam eo in libello malè esse explicitam, necrae in cautionibus adversùs errorem adhibendis proposito arduo excidisse. Ad hoc fatendum facile me movet tanta auctoritas, quam suscipiens tantulas ingenii vires nihili facio. lgitur nihil queror, nihil postulo, sanctissime Pater. Hoc unum mihi solatio erit, scilicet tribulationem humili et obedienti animo, quoad vixero, perferre. Eadem prorsùs erit semper, Deo dante, erga Sedem apostolicam reverentia et devotio; idem constans erga Ecclesiam matrem et magistram amor filialis. Easdem preces singulis diebus fundam, ut piissimus Pontifex gregem dominicum fructuosè, pacificè ac diutissimè pascat. Aeternùm ero intima cum observantiâ, et religioso animi cultu, sanctissime Pater, etc.