Caput X - De naufragis liberatis.

81 ¹ In magno maris periculo positi quidam nautae, cum per milliaria decem a portu Barelitano distarent, ingravescente nimium tempestate, iam de vita dubii ancoras submiserunt. ² Verum spiritu procellarum (cfr. Ps 10,7) mari ferventius tumescente, fractis funibus et relictis ancoris, incerto et inaequali cursu per aequora vagabantur. ³ Tandem nutu divino mari placato, ad resumendas ancoras, quarum sarta superius enatabant, toto se conamine paraverunt. ⁴ Tentant proinde totis viribus laborare pro ancoris extrahendis. ⁵ Omnium sanctorum invocato subsidio et multis iam sudoribus liquescentes, nec unam per totam diem resumere potuerunt. ⁶ Aderat nauta quidam Perfectus nomine, nullo bono perfectus, contemptor omnium quae Dei sunt (cfr. Mat 22,21); ⁷ qui mente adversa cum derisione dixit ad socios: "Sanctorum omnium invocastis auxilium et, ut videtis, nullus est qui succurrat. ⁸ Invocemus istum Franciscum, qui novellus est sanctus, ut cum suo capucio in mari se mergat et ancoras perditas reddat. ⁹ Quamdam auri unciam demus ecclesiae suae, quae de novo construitur in Ortona, si ipsum senserimus adiutorem". ¹⁰ Consenserunt irrisori caeteri cum timore, et irrisorem obiurgantes firmaverunt votum. ¹¹ Statim in momento, sine aliquo adminiculo nataverunt ancorae super aquas, quasi ferri natura versa foret in ligneam levitatem.

82 ¹ Peregrinus quidam, invalidus corpore nec mente sanus propter phrenesim quem fuerat passus, cum uxore navi residens, de ultramarinis partibus veniebat. ² Qui cum, necdum perfecte liber a morbo, sitis anxiaretur ardoribus, deficiente iam aqua, coepit alta voce clamare: "Ite fidenter, haurite poculum mihi! quia beatus Franciscus vasculum meum aqua replevit". ³ Mirum certe! Invenerunt vas aqua repletum, quod vacuum et inane (cfr. Gen 1,2) dimiserant. ⁴ Alia vero die post haec, cum tempestate suborta operiretur navis fluctibus (cfr. Mat 8,24) et procellis quateretur pervalidis, ita ut iam naufragari timerent, coepit idem infirmus subito clamore vociferari per navem: ⁵ "Surgite omnes", inquit, "et beato Francisco venienti occurrite! Ecce ad salvandum nos adest". ⁶ Sicque cum voce magna et lacrimis in faciem procidens adoravit (cfr. Ioa 9,38). ⁷ Statim ad sancti visionem omnem sospitatem resumpsit infirmus, et maris fuit tranquillitas (cfr. Mat 8,26) subsecuta.

83 ¹ Frater Iacobus Reatinus, cum in navicula residens vellet fluvium transvadare, sociis primo positis super ripam, postremo se ad exitum praeparabat. ² Sed modica illa navis rate per infortunium revoluta, rectore natante, frater submersus est in profundum (cfr. Mat 18,6). ³ Invocabant fratres extra positi affectuosis vocibus beatum Franciscum, et ut filio succurreret lacrimosis precibus compellabant. ⁴ Submersus etiam frater, de ventre gurgitis nimis immensi, cum ore non posset, corde clamabat, ut poterat. ⁵ Et ecce, auxiliante sibi patris praesentia, per profundum sicut per aridam ambulabat, et demersam naviculam capiens, cum ea pervenit ad littus. ⁶ Mirabile dictu! Vestimenta eius madidata non sunt, nec aquae gutta proximavit ad tunicam.

84 ¹ Per lacum Reatinum viri duo et totidem feminae cum uno puero navigantes, in alteram partem casu vergente navicula et subito aqua repleta, propinquare videbantur ad mortem. ² Clamantibus omnibus et de morte iam certis, clamavit et illarum mulier una confidentia magna valde (cfr. Mat 2,10): "Sancte Francisce", ait, "qui mihi vivens in carne (cfr. Phip 1,22) familiaritatis beneficium indulsisti, confer nunc de caelo suffragium perituris". ³ Adfuit extemplo vocatus sanctus, et plenam aqua naviculam cum omni salute devexit ad portum. ⁴ Ensem quemdam secum in navem portaverant, qui miraculosa supernatans inter undas naviculam sequebatur.

85 ¹ Quidam nautae Anconitani, procellosa tempestate iactati, submersionis periculum iam videbant. ² Cumque sic desperati de vita, sanctum Franciscum suppliciter invocarent, lumen in mari magnum apparuit et cum ipso lumine tranquillitas concessa divinitus. ³ Pro voto nobile quoddam pallium obtulerunt et liberatori suo gratiarum innumeras actiones.

86 ¹ Frater Bonaventura nomine, cum duobus viris per lacum quemdam navigans, confracta ex parte navicula, propter aquae influentis impetum submersi sunt. ² Qui cum "de profundo lacu" sanctum invocarent Franciscum, subito aqua plena navicula cum eis devenit ad portum. ³ Sic et quidam frater de Esculo, submersus in flumine, sancti Francisci meritis exstitit liberatus.

87 ¹ Quidam Pisanus, de parochia Sanctorum Cosmae et Damiani, sua confessione confirmavit, quod cum esset cum multis in quadam navi in mari, tempestate magna navis illa impulsa, cuidam monti appropinquabat frangenda. ² Quod videntes nautae, pontem quemdam de antennis et tabulis compegerunt, et ibi se cum aliis qui erant in navi tamquam in quodam refugio susceperunt. ³ Sed Pisanus praedictus, non bene se regens in ponte praedicto, vehementi unda percussus in mare iactatur (cfr. Mat 21,21). ⁴ Et quia natare nesciebat, nec ab aliis iuvari valebat, profundum maris desperabiliter petiit. ⁵ Cumque, loqui non valens, corde se beato Francisco devotius commendaret, subito de profundo maris quasi manu quadam levatur, et ad pontem reductus iam dictum, a naufragio cum aliis liberatur. ⁶ Navis autem monti collisa penitus est confracta.