[31]

¹ Accidit apud Celanum tempore hiemali, ut sanctus Franciscus pannum in modum mantelli haberet plicatum, quem quidam amicus fratrum commodaverat ei. ² Et cum esset in palatio episcopi Marsicani, occurrit ei vetula quedam helemosinam petens (cfr. Act 3,2). ³ Confestim pannum solvit a collo et, licet alienum, vetule pauperi donat dicens: "Vade, fac tibi tunicam, quoniam satis eges". ⁴ Arridet vetula et stupefacta, timore nescio an gaudio, pannum sumit e manibus. ⁵ Currit velocius, et ne mora periculum repetitionis trahat, forficibus subiicit. ⁶ Cum autem inveniret precisum pannum non sufficere tunice, primam benignitatem ex parte experta, redit ad sanctum, indicans in panno defectum. ⁷ Vertit sanctus ad socium oculos, qui tantundem pannum gerebat ad dorsum: "Audis, inquit, frater, quid hec paupercula dicit? ⁸ Amore Domini toleremus algorem, et da paupercule pannum ut tunicam compleat". ⁹ Dederat ipse, donat et socius, et uterque nudus remanet ut vetula vestiatur.