Skip to the text
Ember
PT

Capitulum 9

Exemplum regis Ezechiæ, qualiter telo vanæ gloriæ sit dejectus.

LEGIMUS Ezechiam regem Juda, virum in omni justitia consummatum, atque sanctarum testimonio Scripturarum probatum, fuisse dejectum uno elationis ac vanitatis affectu post innumera opera præconiaque virtutum; et qui impetravit a Deo interfectionem centum octoginta quinque millium de exercitu Assyriorum ab angelo una nocte, inani victus est gloria.1 Qui (ut ceteras ejus præteream virtutes, quas recitare prolixum est) una oratione promeruit prolongationem vitæ per quindecim annos ultra terminum vitæ sibi ante expressum, et ultra diem mortis divina sententia nuntiatum, sole redeunte per decem gradus quos ad occasum tendens illustraverat ac pertransierat : qui rursus reditu suo lineas illas illustrans quas umbra2 sequens operuerat ex suo abscessu, præbuit universo orbi duplicatum diem inaudito miraculo contra statutas leges naturæ. Denique qualiter Ezechias fuerit per inanem gloriam ex prosperis suis successibus victus post tanta et tam incredibilia signa, et post tam præclara virtutum documenta et opera, audi Scripturam dicentem : In diebus illis ægrotavit Ezechias usque ad mortem, et oravit

Dominum, et dedit ei signum3 (illud videlicet quod quarto Regum libro legimus datum de reditu solis per Isaiam prophetam).45 Et sequitur ibi : Sed non secundum beneficia quæ acceperat Ezechias retribuit Domino, quia elevatum est cor ejus; et facta est contra eum ira, et contra Judam et Jerusalem;6 humiliatusque est postea, eo quod exaltatum esset cor ejus, tam ipse quam habitatores Jerusalem, et idcirco non venit super eos ira Domini in diebus Ezechiæ. Ecce quam perniciosus et gravis est morbus iste, quo una elatione depereunt tantæ justitiæ ac virtutes, tanta fides atque devotio, quæ meruerunt immutare ipsam naturam et leges totius mundi : ita ut universis virtutibus ejus oblivioni traditis ac si nunquam fuissent, incurrisset protinus iram Dei, nisi placasset eamdem humilitate resumpta; ut qui de tam excelso meritorum fastigio, elatione impellente, corruerat, non nisi per eosdem humilitatis gradus ad amissum culmen perfectionis rursus ascenderet.7

Footnotes

  1. IV Reg. xix, 35. ↩

  2. IV Reg. xx, 11. ↩

  3. II Par. xxxii, 24. ↩

  4. Ibid. 11. ↩

  5. Ibid. xx, 5, 6. ↩

  6. II Par. xxxii, 25, 26. ↩

  7. IV Reg. xviii, 3. ↩

Chapter 239 of 279