Conclusio libri de ecclesiastica hierarchia
TRADIT autem puerum sacris symbolis summus sacerdos, id est, sacramentis et sacramentalibus formis applicat et mancipat puerum baptizatum tempore opportuno, dum competenter, vel saltem aliquiter capax est rationis et informationis atque devotionis;1 ut in eis conversetur, id est, enutriatur et assuescat in ipsis, quoniam consuetudo est altera natura, et neque formetur in vitam alteram nisi divina contemplantem semper, id est, nequaquam vertatur aut trahatur ad vitam mundanam, sed contemplativam, ne et baptismalem innocentiam perdat, sociamque eorum, videlicet divinorum mysteriorum et symbolorum, in profectibus sanctis factam, id est conversationem in spiritualibus actibus occupatam et proficientem, sociam vitæ contemplativæ, ut sit aliquid mixtum de vita activa et contemplativa in ipso fideli, habitumque sacrum in eis validum, id est exercitationem firmam et promptam, educatumque pulchre, id est ab exordio discrete et sapienter corroboratum, a divino anadocho, id est devoto fervidoque patrino.2
Deinde Theologus cum omni modestia et humilitate tractatum suum compendiose concludit.
Tanta, o puer, et sic bona nostræ hierarchiæ videntur mihi uniformia spectacula: id est, o fili Timothee, «spectacula», id est objecta speculabilia ac splendidæ veritates, «nostræ», id est ecclesiasticæ, «hierarchiæ, tanta et sic bona», id est tam multum salubria, ac «uniformia», id est stabilia et simplicia, «videntur mihi», id est, visa sunt mihi, et considerata atque descripta a me in isto volumine. Ab aliis autem similiter intentius animo non hæc tantum visa sunt: id est, «ab aliis» doctis fidelibus «visa sunt», id est considerata, «non» solum «hæc intentius», id est, valde intente, «animo», id est intellectu, «similiter», id est fideliter et catholice, sed et alia plura; lucidiora autem multa et deiformiora, id est considerationes et speculationes de his clariores et altiores, ac divinæ increatæ notitiæ conformiores.
Et tibi, ut arbitror, omnino lucebunt, id est, etiam tibi, ut confido et reor, occurrent et innotescent, videlicet splendidiores formæ, id est imagines et similitudines divinorum ac invisibilium puriores et apertiores; et divinissimis dictis in as- censionibus utenti, id est etiam tibi «utenti in ascensionibus dictis divinissimis», id est præinductis considerationibus, quibus et per quas ex materialibus signis et formis scandis et elevas te ad excelsiorem radium, id est ad contemplationem immaterialium veritatum, imo et radii increati, qui est Unigenitus Patris, qui est radius luminis sempiterni, fontalis et improducti.
Trade ergo, o amice, et ipse mihi perfectiori illuminatione, id est, de his quæ contemplatus es ultra et super me, id est clarius quam ego, communica mihi, et illumina me eminentiori illustratione quam ego te illustravi. Quod est verbum bonæ spei humilisque confidentiæ: et quantum ad aliquid, potuit ita esse, hoc est quoad aliquas particulares illuminationes, considerationes aut contemplationes. Unde subjungitur: et ostende meis oculis quascumque videre poteris pulchriores formas et uniformiores, id est similitudines et species ad cognoscendum divina prorsus immaterialia convenientiores.
Confido enim ex his quæ dicta sunt, ego repositos in te divini ignis accendens usque vapores: id est, spero quod ex dictis a me in libro hoc, fui «accendens», id est, cor tuum inflammans, «usque vapores ignis divini repositos in te», hoc est usque ad evaporationem ignitorum affectuum ex igne sancti et æstuantis amoris inclusi in superiori tua vi affectiva. Qui tamen affectus magis irrumpunt et ascendunt ex corde humano per modum vaporum, quam candidissimæ flammæ, propter carnis gravedinem et fomitis eruptionem: qui fomes est tanquam mortuum mare.
Footnotes
Chapter 82 of 98