Articulus 7

Confirmatio rationum istarum ex dictis summorum Pontificum.

QUINTO Decretalium, titulo 3, Innocentius Papa in generali concilio præsidens, ipso approbante concilio, ait: Quoniam simoniaca labes adeo plerasque moniales infecit, ut vix aliquas sine pretio recipiant in Sorores, paupertatis prætextu volentes hoc vitium palliare; ne id de cetero fiat, penitus prohibemus, statuentes ut quæcumque de cetero talem commiserint pravitatem, tam recipiens quam recepta, sive sit subdita, sive prælata, sine spe restitutionis de suo monasterio expellatur, in locum arctioris regulæ ad agendum perpetuam pœnitentiam retrudenda. Hoc etiam circa monachos vel alios regulares decernimus observandum.

Insuper, sexto Decretalium Bonifacius Papa disseruit: Districtius inhibemus ne in monasteriis Ordinum non mendicantium aliquæ recipiantur de cetero in Sorores, nisi quot poterunt de monasterii bonis absque penuria sustentari. — Et si istud in Ordinibus non mendicantium est servandum, magis in aliis videtur observandum Ordinibus, ne scilicet paupertatis occasione incurrant periculum, aliquid exigendo a recipiendis aut receptis, aut aliis modis.

Præterea de hac re Urbanus Papa ait in bulla cujus titulus est, Absque omni pacto personæ recipiantur ad Ordinem: Urbanus episcopus, servus servorum Dei. Ne in vinea Domini nascentes vepres et spinæ convalescant, diligentiæ nostræ incumbit officio ut illas exstirpare radicitus solerti studio procuremus. Sane multorum fide dignorum relatione didicimus, quod in nonnullis Ecclesiis, monasteriis, prioratibus, et aliis locis religiosis tam virorum quam mulierum, illa detestabilis et a canonibus reprobata servatur abusio, quod quum personæ aliquæ recipiuntur in eis ad observantiam regularem, personæ ipsæ temeritate præsumptuosa pastus seu prandia capitulis et conventibus facere, aut pecunias vel jocalia seu res alias ipsis Ecclesiis seu monasteriis ex statuto vel consuetudine, quæ corruptela dicenda est potius, tribuere compelluntur. Ex quibus decori Ecclesiæ et immaculatæ religionis detrahitur, et quamplures tam exsecratione hujus criminis quam expensarum onere a sanctæ religionis proposito retrahuntur, et in multorum mentibus fidelium scandalum generatur. Nos igitur huic morbo pestifero cupientes congruam adhibere medelam, aliis pœnis in talia præsumentes inflictis in suo robore duraturis, pœnam adjicimus graviorem, universis et singulis religiosis ecclesiasticisque personis atque conventibus tenore præsentium auctoritate apostolica districtius inhibentes, ne a personis eorum religiones, Ecclesias vel monasteria ingredi volentibus, in earumdem personarum receptione, aut ante vel post illam, quoscumque pastus, prandia, cœnas, pecunias, jocalia aut res alias de cetero directe vel indirecte petere vel exigere quoquomodo præsumant, sed eas potius cum omnimoda puritate recipiant, ac in victu et vestitu sicut alias suæ congregationis personas sincera caritate pertractent, illa dumtaxat cum gratiarum actione licite recepturi, quæ personæ ingredientes pure et sponte et plena liberalitate, omni pactione cessante, dare voluerint. Nos enim eos qui secus egerint, si singulares personæ sint tam dantes quam recipientes hujusmodi, excommunicationis, si vero capitula seu conventus fuerint, suspensionis sententiis eo ipso decernimus subjacere : a quibus, præterquam in mortis articulo, absolvi nequeant absque Sedis apostolicæ licentia speciali. Ceterum personis utriusque sexus quæ jam labe hujusmodi sunt fœdatæ, de benignitatis gratia exuberanti concedimus, quod per suorum locorum diœcesanos, hac vice dumtaxat, a crimine hujusmodi et nota diffamiæ inde contracta, auctoritate apostolica absolvantur. Insuper, erga personas quæ in præmissis peccaverunt, volentes nos reddere gratiosos, omnia recepta hujusmodi, si ad communem usum monasteriorum sint applicata, ea ad dictum usum concedimus licite retineri; si vero ad specialem usum abbatis aut abbatissæ, prioris aut priorissæ aut alicujus singularis personæ retineantur, illa venire præcipimus in communi. Nulli ergo omnino hominum liceat hanc paginam nostræ inhibitionis, constitutionis, concessionis et præcepti infringere, vel ei ausu temerario contraire. Si quis autem hoc attentare præsumpserit, indignationem omnipotentis Dei, et beatorum Petri et Pauli apostolorum ejus, se noverit incursurum.

Denique, ad idem demonstrandum possem nunc plura ex sacrorum conciliorum decretis ac summorum Pontificum canonibus allegare, prout in Decreto et Decretalibus continentur, quorum aliqua inferius forsitan tangentur; sed ista pro nunc reor sufficere.