Capitulum 1

(Abbatis Paphnutii)

DE TRIBUS ABRENUNTIATIONIBUS.

De vita sancti Paphnutii.

VIDIMUS in choro illo Sanctorum, hoc est in ordine anachoretarum, qui tanquam purissima astra fulgebant in nocte ac tenebris hujus mundi, S. Paphnutium coruscantem lumine vitæ ac claritate magnæ scientiæ. Fuitque presbyter congregationis nostræ, puta illius quæ morabatur in eremo Scythi, in qua ita duravit usque ad extremam ætatem, ut nunquam e cella sua migraverit ad loca ecclesiæ viciniora : quam cellam cœpit adhuc junior inhabitare, quæ et quinque millibus distabat ab ejus ecclesia; nec voluit ei propinquius habitare ad vitandam fatigationis molestiam die sabbati aut dominica, dum ad ecclesiam venit. Imo nec ab ecclesia illa voluit vacuus ad cellam suam reverti, sed propriis humeris reportavit ad eam vas aquæ qua tota hebdomada utebatur; quumque plus quam nonagenarius esset, nunquam permisit illud sibi portari ab aliquo juniore. Iste vir sanctus ab adolescentia sua in cœnobiis mansit, atque monasticæ disciplinæ cum omni fervore se tradidit, ut in eis modico tempore degens ditaretur scientia atque virtute obedientiæ, imo universarum decore virtutum. Mortificans namque omnes suas voluntates disciplina obedientiæ ac humilitatis, atque per disciplinam istam exstinctis omnibus vitiis, et consummatis virtutibus universis quas docent monasteriorum instituta, vel antiquissimorum Patrum doctrina : succensus ipse Paphnutius ardore sublimioris profectus, festinavit penetrare deserti secreta, ut nullo humano consortio retrahente, uniretur Deo facilius, cui inter Fratres habitans cupiebat inseparabiliter inhærere. Insuper in solitudine tanto fervore superavit virtutes ipsorum etiam anachoretarum, omniumque vitavit adspectus, penetrans vastiora et inaccessibiliora solitudinis loca, et in eis multo tempore latens : in tantum ut ab ipsis quoque anachoretis deprehendi posset difficulter atque rarissime, et crederetur ab eis delectari ac perfrui quotidiano angelorum consortio, ac merito hujus virtutis cognominaretur Bubalus ab eisdem.