Epistola LXXIII. Bossuetus ad Cardinalem Cibo

Cùm in eo essem, ut acceptis apostolicis Tuaeque Eminentiae litteris¹, ad agendas gratias totà mente conversus, eas in sinum tuum laetus effunderem, nova scribendi ad te, eaque mihi jucundissima, occasio supervenit. Petiit à me qui Sedis apostolicae negotia tractât, vir amplissimus atque humanissimus, do-minus Joannes Baptista Laurius (b), uti perscriberem ad serenissimi Delphini animum informandum quam viam secuti si mus : scriptum ad te milterem, non modo perlegendum ; sed etiam ipsi Pontifici meo nomine offerendum : id Eminentiae Tuae, id Sanctitati Suae gratissimum futurum. Rem sanè apostolicâ sollicitudine dignissimam tantique Pontificis paterna viscera demonstrantem, animum adhibere institutioni Principis ad tantum imperium ca-tholicaeque fidei defensionem nati.

Ego, eminentissime Princeps, cui praecipua cura est Pontifici morem gerere, Tuaeque Eminent iaejam in me propensissimam ac testatissimam voluntatem magis magisque demereri, confecto penè cursu, totam studiorum nostrorum rationem diligenter ex-pono, atque ab ipso Pontifice verè sanctissimo per Eminentiam Tuam summà demissione flagito, ut emendanda significet, addenda constituât, peccata condonet ; tùm, pro illâ suà in Regem Delphinumque patrià charitate, nos tanto in officio desudantes sanctissimis precibus atque apostolicâ benedictione sustentet. Tu quoque, eminentissime Cardinalis, quâ, in ipsâ christianitatis arce constitutus, rem universam christianam complecteris, prudentiâ singulari nostros conatus adjuves, mihique porrò eam, quâ maxime laetor, benevolentiam exhibere non desinas. Vale.

In palatio San-Germano, 8 mart., 1679.