Capitulum 2

Interrogatio abbatis Moysis, quis sit scopos seu destinatio monachi, et quis finis.

OMNES artes ac disciplinæ habent aliquem scopon seu destinationem, ac proprium finem: ad quem respiciens appetitor et exercitator industriosus cujuslibet artis, æquanimiter sustinet ac libenter cunctos labores et occurrentia sibi pericula atque dispendia. Nam et agricola non declinat fervidos radios solis, nec glaciem nec pruinas, sed terram infatigabiliter scindit et arat, et duras agri glebas assiduo vomere frangit, dum scopon servat, id est, propositum suum attendit: ut scilicet terram sentibus expurgatam et ab herbis atque graminibus superfluis ac nocivis evacuatam, exercendo comminuat in modum mollis arenæ, sciens se non aliter adepturum finem, id est perceptionem frugum copiosarum et exuberantium segetum, nisi hoc exercitio operis sui, quo ipse deinceps valeat vitam securius agere, aut suam substantiam multiplicare. Denique horrea sua bladis repleta libenter evacuat, et ea libenter inserit putridis agri sulcis, non curans diminutionem præsentem intuitu et amore messium futurarum. Negotiatores quoque non timent incertos pelagi casus, nec ejus pericula perhorrescunt, dum ad finem quæstus provocantur spe lucri. Conformiter hi qui accenduntur ambitione mundialis militiæ, non advertunt peregrinationum suarum exitia atque discrimina, dum adspiciunt finem suæ potentiæ ac honorum; nec præsentibus ærumnis ac bellis franguntur, dum cupiunt adipisci finem dignitatis eis propositum.

Habet ergo professio nostra proprium scopon ac finem suum, propter quem exercemus non solum infatigabiliter, imo et gratanter, cunctos labores. Ob quem jejuniorum afflictio nos non fatigat, sed et vigiliarum lassitudo delectat, lectio ac meditatio Scripturarum mentem nostram non satiat; incessabilis etiam labor, nuditasque et omnium facultatum privatio, jucundissime tolerantur, nec horror hujus vastissimæ solitudinis terret. Propter quem finem vos ipsi procul dubio sprevistis carnalem affectum præsentiamque parentum, ac patriam vestram atque delicias, tot regionibus peragratis, ut pervenire possetis ad nos homines idiotas ac rusticos, et in squalore eremi commorantes. Propter quod respondete mihi quæ sit destinatio vestra, vel finis qui provocat vos ad omnia ista libentissime sustinenda.