Capitulum 5

Quod studium et industria nostra nil valeat sine adjutorio Dei.

PER quæ evidenter probatur, quod misericordia et gratia operentur semper in nobis ea quæ bona seu meritoria sunt, et quod studium laborantis nil possit per se; nec industriam animi, quantumcumque conetur, posse recuperare pristinum statum, et illud Apostoli semper in nobis impleri: Non volentis neque currentis, sed miserentis est Dei. Qui interdum visitare dignatur negligentes ac resolutos sancta inspiratione præfata et spiritualium meditationum exuberantia, inspiratque indignos et suscitat pigritantes, ignorantiæ cæcitate possessos illuminat, et clementer nos arguit et castigat, infundens se cordibus nostris, ut vel sic provocemur exsurgere instigati ipsius compunctione de somno nostræ inertiæ.¹ Denique in visitationibus istis implemur frequenter etiam odoribus ultra omnem humanæ compositionis suavitatem prædulcibus, ita ut mens delectatione hac resoluta rapiatur in spiritualem excessum, et obliviscatur se commorari in carne.