XIII. Vanden vierden slote

Dese hertelike liefde, aldus te Gode gheoefent, gheeft ons dat vierde slot. Dat is alse wi, overmits liefde, ons willen vertien en̄ alre eyghenheyt inden vrien wille Gods¹, alsoe dat wi anders niet ghewillen en connen noch en moghen dan alsoe alse God wilt. Dan is onse wille vriwillens ghevaen en̄ besloten met liefden inden wille Gods, sonder wederkeer. En̄ alsoe doen wi professie Gode in de ordine ghewarigher heylicheit², wat abite dat wi draghen, ofte in wat state dat wi sijn. Maer alsoe langhe als wi liever hadden seker te sine dan Gode te betrouwene, en̄ onse wille Gode niet gheëenicht en is in wilne en̄ in niet wilne, en̄ wi liever hadden dat hi ons volchde na onsen wille dan wi hem volchden na sinen wille: alsoe langhe en moghen wi ghene professie doen gheheel in minnen, maer wi moeten noviciusse³ bliven. Want dat vier der minnen Gods en heeft niet verberret⁴ noch verteert coper ute den goude, dat is alle eyghenheit ute onser liefden, daer wi ons selven in soeken ende meynen⁵. En̄ hier omme, als minne in ons alsoe mechtich is en̄ alsoe heet, dat si verbert lief en̄ leet, vrese van eyghenen verliese, en̄ hope van eyghenen ghewinne, en̄ al daer wi ons selven in soeken en̄ meynen moghen: dan is onse minne puer en̄ reyne en̄ volmaect, rechte als een gulden rine die widere is dan hemel ende erde en̄ alle dine⁶. Siet, dit is die wijncelle⁷, daer minne in leit hare uutvercoerne⁸, alsoe alse wi leren in haren boeke⁹; want hier wert caritate gheoirdent en̄ alle doechde. En̄ hier in is wortele, leven, wassen, voetsele en̄ onthout alre doechde, met ordinen ende met onderscede, in eersamen seden en̄ in allen goeden werken. Nochtan blijft minne in die enighe¹⁰ celle, met haren gheminden, boven redene en̄ boven wise, en̄ boven oefeninghe van doechden. En̄ si en pleecht niet dan haers selfs¹¹. En̄ si is haer selven ghenoech in al dat si begheert; want si en soect noch en begheert buten haer selven niet. En̄ si is in haren opganghe te Gode dronken, wiseloes en̄ sonder ma- niere. En̄ hier omme doet si ons verdolen boven redene, in onwisen en̄ in onwetene sonder gront.

Al daer bliven wi ghevaen, sonder wederkeer.