XV. Vanden sesten slote

Want gheliker wijs dat die mensee ghemaect was op den sesten dach, in sijnre naturen, tot den beelde ende tote den ghelikenisse Gods, alsoe wert hi oee weder hermaect in dat seste slot, daer hi onfeet beelde en̄ ghelikenisse Gods, boven sine nature, in enicheit van minnen, daer hi is met Gode één geest en̄ één leven. Ende aldus sprect sinte Jan: ‘Al dat ghescapen en̄ ghemaect es, dat was leven in Gode¹.’ Want in onsen oirsprone, dat is in die vruchtbare nature ons hemelschen Vaders, daer leven wi onvertoent² en̄ ongheboren³; ende inden Sone werden wi gheboren, en̄ van ewicheit bekent en̄ vercoren; en̄ inden uutvlote des heylighen Gheests, sijn wi ewelic ghemint: dat moghen wi gherne horen. Altoes sijn wi gheboren inden Sone; en̄ sonder onderlaet⁴ werden wi gheboren met den Sone; en̄ ewelie bliven wi ongheboren inden Vader. Altoes blijft bant en̄ enicheit⁵ der minnen tusschen den Vader en̄ den Sone: nochtan vernwt⁶ gheboren ende uutvlote des heylighen Gheests, sonder onderlaet, in die hoghe nature Gods⁷; want die nature is vruchtbaer, ende een puer were in Drieheit der persone. En̄ alsoe regneert hi ende leeft in ons, en̄ wi in hem, boven onse ghescapenheit, in enicheit van gheeste. Daer bliven wi altoes Gode gheenicht in bande van minnen; nochtan moeten wi ons vernuwen, sonder onderlaet, in doechden en̄ in meerre ghelijcheit met Gode, want wi en sijn niet allene ghemaect tot den beelde, mer oee tot der ghelijcheit Gods⁸. En̄ hier omme, daer wi gheenicht sijn met Gode, daer is een verborghen gherinen ofte berueren, en̄ dat is die oirsprone der gracien Gods, die onse verstaen verlicht in claren onderschede te bekennene die waerheit, en̄ onsen wille onfunet in minnen te begheerne alle gherechticheit. En̄ alsoe langhe alse minne en̄ begheren onderdanich sijn der verlichter redenen, soe moghen wi grote werke werken, ende alle onse slote cieren met doechden en̄ met heyligher oefeninghen. Maer wanneer dat minne en̄ begherte woedich en̄ ongheduerich werden, overmits dat gherinen Gods in enicheit van minnen, dan moet redene wiken, en̄ minne laten ghewerden, alsoe langhe alse die woet van minnen duert⁹.

Siet, aldus moeten wi Gode gheliken, overmits gracie en̄ doechde in ons; en̄ wi selen hem gheenicht sijn, overmits scouwen en̄ staren met verhavenheit van gheeste in hem. En̄ hier mede slutic dat seste slot, daer onse gheest verhaven is in een scouwende leven, één leven, één gheest en̄ ene minne met Gode¹⁰.