Capitulum 4

Quid intersit inter continentiam et castitatem, et an utrœque simul habeantur.

NEMO tamen putet ex hoc, quod negemus eos esse continentes qui in congregatione Fratrum commorantur. Aliud enim est esse continentem; aliud castum, et ut sic loquar, in affectum integritatis et incorruptionis transire. Quæ virtus illis solis tribuitur maxime, qui virgines carne et mente perdurant: sicut uterque Joannes in novo Testamento, in veteri quoque Elias, Jeremias Danielque fuerunt. In quorum gradu non immerito reputantur, qui post corruptionis experientiam pervenunt ad similem puritatis statum per longum laborem atque industriam, et carnis stimulos sentiunt non tam ex impugnatione turpis concupiscentiæ, quam solo motu naturæ. Quem statum dicimus difficillime posse acquiri inter hominum turbas; an vero et impossibile hoc sit, unusquisque exspectet cognoscere non nostra sententia, sed perscrutetur id examine conscientiæ suæ. Ceterum multos esse continentes non dubitamus, qui impugnationem carnis, quam vel raro vel quotidie sentiunt, metu gehennæ aut desiderio regni cœlestis exstinguunt atque compescunt. Et sicut seniores affirmant illos posse non penitus obrui incentivis seu concupiscentiis vitiorum, ita testantur eos non posse semper esse illæsos ac tutos: quia necesse est unumquemque in certamine positum, interdum turbari, quamvis adversarium vincat frequenter et superet.