Articulus 89
DE HOMINUM AD CHOROS ANGELICOS ASSUMPTIONE.
QUARTO quæritur, an homines diversi avida, fervida, lacrimosa ac pura desideria ejus. ad diversos angelorum ordines assumantur, singuli ad singulos, et de adaptatione B. Gregorii circa hoc, qualiter sit intelligenda.1
Itaque theologorum doctrina est, in regno cœlesti unam esse totalem Ecclesiam triumphantem, ex angelis sanctis et animabus beatis seu electis hominibus, ad quam etiam Christus secundum naturam spectat assumptam, tanquam caput illius, et post eum sacratissima Virgo, ejusdem Ecclesiæ, post Filium suum, præstantissimum membrum. Porro præmium essentiale in patria, quod est visio beatifica, correspondet caritatis perfectioni, ita quod unusquisque ad gloriam beatificæ visionis pertinget tanto majorem, et ad chorum angelicum tanto sublimiorem, quanto in hac vita ad sinceriorem et intensiorem pervenerit Dei amorem. Unde asserit Augustinus: Non longiturnitas temporis, non multiplicitas operis, non difficultas exercitationis, sed major caritas, meliorque voluntas, remuneratur a Deo. Caritas quippe mentem Deo unit directe, et aperit ac patulam facit eamdem ad susceptionem, inhabitationem amplexumque dilecti, per
Idcirco quod in homilia scribit Gregorius: Sunt plerique qui parva capiunt, et ea fratribus nuntiant: isti in Angelorum numerum currunt. Et sunt qui cœlestium secretorum summa capiunt et nuntiant: hi inter Archangelos deputantur. Alii signa atque miracula operantur: qui ad Virtutum ordinem congruunt. Sunt quoque nonnulli qui vi acceptæ potestatis et orationis, ejiciunt dæmones: hi in choro Potestatum constituuntur. Sicque consequenter per conformitatem meritorum et operum, alios aliis deputat choris. Hoc totum per appropriationem quamdam rite accipitur, et ceteris paribus, utputa caritatis gradu proportionaliter excrescente, et ita quod opera ipsa ex caritatis procedant vigore, sine quo nec prædicare, nec miracula operari, nec dæmonia effugare, nec proximis præsidere, meritorium est vitæ æternæ, Christo testante: Multi dicent mihi in illa die: Domine, Domine, nonne in nomine tuo prophetavimus, et dæmonia ejecimus, et virtutes multas fecimus?2 etc.
Footnotes
Chapter 108 of 142